ตอนที่ 663 ข้าไม่ชอบใจเลย

ไอร่าปลูกเห็ดแสงจันทร์ไว้รอบ ๆ และขอให้พวกมันช่วยเฝ้ายามในตอนกลางคืน

เชร์แปลงร่างเป็นเสือขาวตัวสง่างาม นอนข้างกองไฟ ก่อนจะค่อย ๆ เบียดตัวเข้าหาเธอ ขนนุ่มฟูสีขาวโอบล้อมเธอไว้ ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

เธอลูบคอเสือขาวพลางกระซิบเบา ๆ "หลังจากที่ข้าไปแล้ว เจ้ากับคอนริต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ ข้าจะคิดถึงพวกเจ้า"

เสือขาวก้มลงมองตัวเล็ก ๆ ในอ้อมแขน

ยังไม่ได้จากกันแท้ ๆ แต่เขากลับรู้สึกคิดถึงเธอเสียแล้ว

แค่คิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้านางไปอีกหลายเดือน ใจก็พลันกระสับกระส่ายขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

เสือขาวกอดเธอแน่นขึ้น แต่เสียงของเขายังคงอ่อนโยน ไม่เผยอาการร้อนรนออกมาเลยแม้แต่น้อย

"พวกเราสามารถติดต่อกันผ่านมิติพิเศษได้"

"จริงด้วย เราจะเขียนข้อความถึงกันเพื่อให้มั่นใจว่าทุกคนปลอดภัย" ไอร่าพูดพลางใช้นิ้วนับ "จากนี้ไป เราต้องเขียนหากันทุกวัน ห้ามลืมนะ"

"อืม"

หากทำได้ เขาอยากจะยัดตัวเองเข้าไปในมิตินั่น แล้วส่งตัวเองไปอยู่กับเธอ

ไอร่ากอดคอเขาแน่น "เจ้าต้องปลอดภัยนะ ข้าจะรอเจ้ากลับมาที่บ้าน"

"อืม อีกไม่นานครอบครัวของเราจะได้อยู่พร้อมหน้ากัน"

เมื่อนึกถึงภาพครอบครัวได้กลับมาพร้อมหน้า ความเศร้าในใจไอร่าก็ลดลงไปไม่น้อย เธอซุกตัวในอ้อมกอดเสือขาวและหลับไปอย่างสงบ

เช้าวันรุ่งขึ้น พระอาทิตย์ค่อย ๆ โผล่พ้นขอบฟ้า แสงอรุณส่องทะลุเมฆมายังผืนแผ่นดินแห่งทวีปอสูร เป็นสัญญาณแห่งวันใหม่

ไอร่าอยู่ในอ้อมแขนของบุหรง ก่อนออกเดินทาง เธอจูบลาทั้งเชร์และคอนริ "ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะกลับบ้านได้เร็ว ๆ นะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงอาลัย "แต่ข้าก็กลัวว่าหากเดินเร็วเกินไปจะลำบาก เพราะงั้นเดินทางตามปกติก็พอ เรื่องความปลอดภัยสำคัญที่สุด"

คอนริมองโลกในแง่ดี เขายิ้ม "พอกลับไปถึง ให้คอนมุ คอนลิน คอนชัวพาคนมารับพวกเราด้วยนะ ส่วนคลอเดียไม่ต้องมา สาว ๆ ควรอยู่บ้านสบาย ๆ ไม่ต้องลำบากวิ่งไปวิ่งมา"

ไอร่าถึงกับพูดไม่ออก "เจ้าต้องเลิกหลงลูกสาวจนลืมลูกชายได้แล้วนะ"

คอนริหัวเราะ "ข้ามีลูกสาวคนเดียว จะให้ทำยังไงได้ล่ะ! หรือว่าเจ้าจะให้กำเนิดลูกสาวเพิ่มอีกสักสองสามตน?"

ไอร่าหน้าแดง รีบพูดตัดบทเสียงเบา "กลับบ้านก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

เห็นเธอไม่ปฏิเสธตรง ๆ คอนริก็รู้ว่ายังมีความหวัง

เขาอารมณ์ดีขึ้นมาทันที "ได้ ๆ รีบไปเถอะ! เดี๋ยวพวกเราก็ตามไป! ตอนนั้นเจ้าอย่าลืมรอข้าอยู่ใต้ผ้าห่มนะ!"

เชร์กระแอมเตือนเป็นเชิงว่าอย่าลามปามเกินไป

"สายมากแล้ว ออกเดินทางเถอะ" เชร์ลูบหัวไอร่าเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาสีน้ำเงินเต็มไปด้วยความอาวรณ์ "ระวังตัวให้ดีนะ เดินทางช้าแต่ปลอดภัย ดีกว่าเร่งรีบแล้วเสี่ยงอันตราย"

คำพูดสุดท้ายนี้ เขาตั้งใจพูดกับบุหรงและหยุนฮุ่ย

บุหรงพยักหน้า ก่อนจะอุ้มไอร่าบินขึ้นสู่ท้องฟ้า หยุนฮุ่ยก็กางปีกบินตามไปติด ๆ

ไม่นานนัก เงาร่างทั้งสามก็กลายเป็นจุดดำเล็ก ๆ บนฟ้า และหายลับไปจากสายตา

เชร์กับคอนริยังคงยืนมองอยู่อีกครู่ใหญ่ จนกระทั่งไม่เห็นพวกเขาอีกต่อไป

คอนริกุมอกตัวเองแล้วถอนหายใจ "ไอร่าเพิ่งไปเองนะ ทำไมข้ารู้สึกเหมือนใจมันโล่งโหวงแปลก ๆ แบบนี้... หรือว่าข้าป่วย?"

เชร์ไม่ตอบ

เพราะอาการนี้ ไม่ได้มีแค่คอนริที่เป็น...

บุหรงกับหยุนฮุ่ยบินได้เร็วมาก และแทบไม่ได้หยุดพักเลย ในเวลาเพียงวันเดียว พวกเขาก็บินมาไกลกว่าตอนเดินทางไปกับเผ่าพฤกษาเสียอีก

บางครั้ง ไข่น้อยจะบินตามพวกเขาเล่นอยู่พักหนึ่ง แต่พอเหนื่อยก็จะซุกตัวกลับเข้าไปในอ้อมกอดของแม่เพื่อพักผ่อน

บุหรงตามใจลูกสาวตัวน้อยของเขามาก

บางครั้ง เขาถึงกับแปลงร่างเป็นอสูรอินทรี แล้วฝากไอร่าไว้กับหยุนฮุ่ยชั่วคราว จากนั้นก็กระพือปีกบินวนเวียนอยู่บนฟ้า แสดงท่วงท่าการบินที่ยากลำบากและหวาดเสียวให้ดู

มีฉากมากมายที่ไอร่าไม่กล้าดูเลยด้วยซ้ำ

แต่ไข่น้อยกลับติดกับดักของบิดาตัวเองเข้าอย่างจัง เธอพยายามบินตามเขาด้วยความตื่นเต้น และเลียนแบบท่าทางของเขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

ณ จุดนี้ บุหรงลืมคำพูดของตัวเองไปหมดสิ้น

"ลูกนกที่อ่อนแอแบบนั้น ต่อให้รอดมาได้ก็เป็นได้แค่ขยะเท่านั้น!"

แต่ตอนนี้ ต่อให้ลูกสาวไม่มีความสามารถในการเอาตัวรอดเลย เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ!

เพราะยังไงเสีย... มีเขาเป็นพ่อ ไม่มีใครกล้ารังแกเธอแน่นอน!

ครั้งหนึ่ง บุหรงเคยเป็นคนใจแข็งขนาดเตะลูกนกที่กลัวการบินให้ตกหน้าผาโดยไม่กะพริบตา เพื่อบีบบังคับให้พวกมันกางปีกโบยบิน ถึงจะช่วยให้พวกมันเอาชนะความกลัวได้ แต่พวกมันก็หวาดผวากับ "ผู้อาวุโสบุหรง" ไปตลอดชีวิต

พวกมันคงไม่เคยคิดฝันเลยว่า ผู้อาวุโสบุหรงผู้โหดเหี้ยมในความทรงจำของพวกมัน จะกลายเป็นคุณพ่อที่ทั้งบ้าลูกและตามใจลูกได้ถึงเพียงนี้!

ดูท่าทางการบินเว่อร์วังของเขาสิ ราวกับว่าเขาดื่มเหล้าไปห้ากิโลกรัม น่าอายจริง ๆ!

ไอร่านั่งอยู่บนหลังมังกรก่อนจะก้มลงพูดกับมังกรดำใต้ตัวเธอว่า “ขอบคุณนะที่ยอมมากับพวกเรา”

หยุนฮุ่ยตอบกลับอย่างแข็งทื่อ “ไม่เป็นไร”

“พอถึงเมืองหินแล้ว ข้าจะพาเธอไปดูสวนผักและผลไม้ที่ครอบครัวของข้าปลูกไว้ ก่อนข้าออกมา ข้าเลี้ยงไก่ป่าไว้ด้วย ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกมันเป็นยังไงบ้าง”

หยุนฮุ่ยฟังเงียบ ๆ เขาไม่สนใจว่าเมืองหินจะเป็นอย่างไร แต่เขาชอบฟังเสียงของหญิงสาวตัวน้อย

เสียงของเธออ่อนหวานและน่าฟัง

ไอร่าจู่ ๆ ก็เสนอขึ้นมา “เจ้าอยู่ที่เกาะมังกรคนเดียวแบบนั้นคงเหงาน่าดู ทำไมไม่ย้ายมาอยู่ที่ภูเขาหินกับพวกเราล่ะ?”

“ได้สิ”

เขาตอบเร็วเกินไปจนไอร่าอดถามไม่ได้ “ไม่คิดดูให้ดีหน่อยเหรอ? การย้ายที่อยู่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ นะ เจ้าคิดให้รอบคอบก่อนตอบข้าก็ได้นะ”

“ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ไหน ข้าก็จะตามเจ้าไป”

หยุนฮุ่ยพูดความในใจออกมาตรง ๆ โดยไม่ลังเล

คำพูดกำกวมแบบนี้ร้ายกาจที่สุด

ไอร่าถูกเขาแกล้งให้เขินโดยไม่ตั้งใจ

เธอรู้สึกจนใจ “เจ้าอายุแค่สามขวบเองไม่ใช่เหรอ? ทำไมพูดจาหวานเก่งขนาดนี้ ไปเรียนรู้มาจากใครกัน?”

“ข้าได้รับมรดกจากเผ่ามังกรและโตเป็นผู้ใหญ่ก่อนวัย ข้าไม่ใช่เด็กแล้ว ทุกอย่างที่ควรรู้ ข้ารู้หมดแล้ว”

ไอร่าแกล้งพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น พอถึงเมืองหินแล้ว ข้าจะแนะนำสาวน่ารัก ๆ ให้เจ้ารู้จัก ถ้าเจ้าชอบใคร ข้าจะช่วยจีบให้ เจ้าจะได้มีครอบครัวและมาเป็นเพื่อนบ้านกับพวกเรา”

“ข้าไม่ชอบแบบนั้น”

“ไม่อยากเป็นเพื่อนบ้านกับพวกเราเหรอ?” ไอร่ารู้สึกน้อยใจเล็กน้อย

“ข้าไม่ชอบใครเลย นอกจากเจ้า”

คำพูดของเขาทำให้ไอร่าเงียบไปทันที

เธออ้อนวอนเสียงอ่อย “อย่าหยอดข้าแบบนี้เลยนะ ไม่ว่าข้าจะบ้าขนาดไหน ข้าก็ทำใจกับเด็กสามขวบไม่ได้จริง ๆ”