ตอนที่ 664 บ้านสินะ!
ตอนที่ 664 บ้านสินะ!
หนึ่งเดือนต่อมา ในที่สุด พวกเขาทั้งสี่คนเดินทางมาถึงเมืองหิน
พวกเขาจากเมืองหินมาเกือบปีแล้ว ไอร่ายืนอยู่ตีนเขา มองไปยังภูเขาหินที่ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์ รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังฝัน
เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน
เหล่าเถาวัลย์ดูมีความสุขที่ได้พบเธอกลับมา พวกมันยื่นเถาของตัวเองออกมาแตะฝ่ามือของเธออย่างแผ่วเบา
"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"
ไอร่ารู้สึกราวกับนักเดินทางที่ออกจากบ้านไปนานหลายปี และในที่สุดก็ได้กลับมายังบ้านที่เฝ้าฝันถึง เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก “ไข่น้อย เรากลับถึงบ้านแล้ว”
ไข่น้อยยืนอยู่บนไหล่ของเธอ เอียงคอมองภูเขาหินตรงหน้าอย่างสนใจ
เหมือนเช่นเคย เซียร่ากำลังเตรียมตัวไปตลาดค้าขายทางทิศตะวันตกของเมืองหลังจากทอผ้าเสร็จ
เธอเพิ่งลงจากเขาไปได้ไม่นานก็มองเห็นคนสามคนยืนอยู่ข้างหน้า
หญิงสาวคนนั้นดูคุ้นตาเหลือเกิน แต่เพราะเธอสวมหมวกคลุมหน้าทำให้มองใบหน้าได้ไม่ชัดเจน เซียร่าจึงไม่แน่ใจว่าเธอเป็นใคร
ด้วยความอยากรู้ เซียร่าเดินเข้าไปทักทายบุหรง แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ไอร่า
"บุหรง ในที่สุดพวกเจ้าก็กลับมาแล้ว ผู้หญิงคนนี้คือใครกัน?"
บุหรงแกล้งทำเป็นลึกลับ “ลองเดาดูสิ”
‘เดาสิ ถ้าเจ้าทายถูก ข้าคงต้องยอมแพ้’
ความอยากรู้อยากเห็นของ เซียร่าพุ่งถึงขีดสุด เธอจ้องหญิงสาวปริศนาอยู่พักใหญ่ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย
"เ-เจ้าคือ…ไอร่าใช่หรือไม่?"
ไอร่าค่อย ๆ ยกผ้าคลุมหน้าหิมะขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าขาวสวยของเธอ ก่อนจะยิ้มกว้าง “เซียร่า ไม่เจอกันนานเลยนะ”
ดวงตาของ เซียร่าเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
น่าเหลือเชื่อเกินไป!
เธอยืนตัวแข็ง ไม่กล้าขยับไปไหน นี่ต้องเป็นความฝันแน่ ๆ!
เห็น เซียร่ายืนนิ่งอยู่นาน ไอร่าจึงโบกมือไปตรงหน้าเธอ “เป็นอะไรไปหรือว่าโดนข้าทำให้ตกใจจนพูดไม่ออก?”
เซียร่าคว้ามือของเธอมากุมไว้
อุ่นจัง! เธอยังมีชีวิตอยู่จริงๆ!
จากนั้น เซียร่าก็บีบต้นขาตัวเองแรง ๆ
โอ๊ย! เจ็บ!
'ข้าไม่ได้ฝันไป!'
ไอร่ามองการกระทำของอีกฝ่ายด้วยความมึนงง
เซียร่ากลืนน้ำลายก่อนจะถามด้วยเสียงสั่นเครือ “เจ้าคือไอร่าจริง ๆ ใช่ไหม?”
ไอร่าไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “เราห่างกันมากว่าสิบปีแล้ว เจ้าลืมหน้าข้าไปแล้วหรือไง?”
“ข้าไม่เคยลืม ข้าจำหน้าเจ้าได้แม้ต้องตาย แต่ว่า… เจ้าไม่ใช่ว่า…” เซียร่าไม่กล้าพูดคำว่า ‘ตาย’ ออกมา แต่เธอก็หาคำอื่นมาทดแทนไม่ได้ ดวงตาของเธอแดงเรื่อ
“ข้ายังไม่ตาย ข้ากลับมาแล้ว”
เมื่อไอร่าพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำ เซียร่าก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา รวมถึงบุหรงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน
หญิงสาวของเขากลับถึงบ้านแล้ว
ครอบครัวของพวกเขารอวันนี้มานานแสนนาน
เซียร่าโผเข้ากอดไอร่าและร้องไห้ด้วยความดีใจ
“กลับมาได้ก็ดีแล้ว! ดีจริง ๆ!”
ไอร่ายกมือขึ้นตบหลังเธอเบา ๆ “อย่ายืนอยู่ตรงนี้เลย กลับไปคุยกันที่บ้านเถอะ”
“อืมๆ รีบกลับกันเถอะ” เซียร่ายอมปล่อยเธอและปาดน้ำตาออกจากแก้ม เธอยิ้มออกมา แต่ดวงตายังมีน้ำตาคลอ
ร้องไห้ทั้งที่ยิ้ม
หัวใจของไอร่ารู้สึกอบอุ่น
เซียร่านำทางพวกเขาขึ้นไปบนเขา เธอตื่นเต้นมากและพูดไม่หยุดเลย “เจ้าคงยังไม่รู้สินะว่าหลังจากเจ้าจากไป ภูเขาหินได้กลายเป็นเมืองหิน ท่านหัวหน้าเผาคอนริได้เป็นราชาแห่งเผ่าสัตว์ นับตั้งแต่พวกเราพัฒนาเมืองขึ้นมา เมืองของเราก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ…”
ไอร่ารู้เรื่องส่วนใหญ่มาแล้ว แต่เธอก็ยังฟังอย่างตั้งใจ ราวกับว่าเธอได้เติบโตและเห็นเมืองหินแข็งแกร่งขึ้นไปพร้อมกับทุกคน
“ถึงบ้านแล้ว!” เซียร่ายืนอยู่หน้าประตู ยิ้มจนเห็นรอยย่นที่หางตา “บ้านของเจ้ายังเหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมาก มีบางคนเคยเสนอให้ท่านคอนริสร้างวังของตัวเอง แต่เขาปฏิเสธ พูดตามตรง ข้าว่าบ้านของเจ้าก็ดีอยู่แล้ว ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้แหละ!”
ทุกคนต่างมีความผูกพันกับมัน
ไอร่าผลักประตูเข้าไปข้างใน ไก่ป่าที่เคยอยู่ในลานบ้านหายไปหมดแล้ว
บุหรงกล่าวขึ้น “ไก่ป่าที่เจ้าตั้งใจเลี้ยงไว้อยู่กับบ้านของเรามานานกว่าสิบปี จนสุดท้ายพวกมันก็แก่ตาย พวกเราจึงเผาพวกมันและฝังไว้ในป่าต้นไผ่หลังเขา”
ไอร่าคิดในใจว่าไก่พวกนั้นก็อึดใช้ได้เลย อยู่มาได้นานขนาดนี้
อาคารใหม่สองหลังถูกสร้างขึ้นข้างอาคารสามชั้นเดิม
บุหรงกล่าวว่า “คลอเดียและพวกเขาโตกันหมดแล้ว ห้องไม่พอ พวกเราเลยสร้างอาคารใหม่สองหลังให้เด็ก ๆ อยู่”
อาคารเล็กทั้งสามหลังตั้งอยู่ใกล้กัน เมื่อไอร่าเปิดหน้าต่าง เธอสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านฝั่งตรงข้าม
ไอร่ามองการจัดวางที่คุ้นเคยภายในบ้าน และได้กลิ่นอายที่คุ้นเคย เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างสบายใจ “ดีมากเลย”
พวกเขากลับมาในเวลาที่ไม่ค่อยเหมาะสม คลอเดียออกไปข้างนอกกับพี่ชายทั้งสาม บ้านจึงไม่มีใครอยู่
ไอร่าถามถึงหนีหย่า
เซียร่ายิ้มแล้วกล่าวว่า “เด็กคนนั้นเพิ่งกลับบ้านไปได้ไม่นาน ได้ยินว่าทางบ้านของเขาหาคู่ให้ และอยากให้เขากลับไปดู ถ้าทั้งสองเข้ากันได้ พวกเขาจะกลายเป็นคู่กัน”
ไอร่าประหลาดใจเล็กน้อย “เขากำลังไปดูตัวงั้นเหรอ?”
“ใช่ ตอนแรกเขาไม่อยากไปแล้วก็อาละวาด แต่พอคลอเดียต่อยเข้าไปทีเดียว เขาก็ว่าง่ายขึ้น”
ไอร่าหัวเราะออกมา “พวกเขาตีกันมาตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์ก็คงดีมากสินะ?”
“ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีจริง ๆ ข้ายังเคยคิดเลยว่าทั้งสองอาจจะได้เป็นคู่กัน แต่สุดท้ายกลับต้องแยกจากกัน” เซียร่านึกถึงตอนที่หนีหย่าจากไปแล้วหัวเราะเบา ๆ “ตอนที่หนีหย่าจากไป เขาร้องไห้เลยนะ ดูไม่เหมือนคนไปดูตัว แต่เหมือนคนที่ถูกบังคับให้ไปตายซะมากกว่า”
คำพูดของเธอทำให้ไอร่าหัวเราะ
เมื่อรู้ว่าคลอเดียและพวกพี่ ๆ ยังไม่กลับมา ไอร่าจึงหันไปบอกบุหรงกับหยุนฮุ่ยว่า “พวกเจ้าเดินทางมาไกล ยังไม่ได้พักผ่อนเลย รีบไปนอนก่อนเถอะ”
ที่นี่คือบ้านของเขา บุหรงจึงรู้สึกผ่อนคลายมาก
เขาฝาก เซียร่าให้ช่วยดูแลไอร่า จากนั้นก็บิดขี้เกียจ หาวหนึ่งครั้ง ก่อนจะบินขึ้นไปยังห้องใต้หลังคาเล็ก ๆ เพื่องีบหลับ
เมื่อเด็ก ๆ โตขึ้น พวกเขาย้ายไปอยู่ที่อาคารเล็กข้าง ๆ ห้องเก่าของพวกเขาจึงว่างอยู่ ไอร่าจัดแจงทำความสะอาด แล้วให้หยุนฮุ่ยพักที่นั่นชั่วคราว
ไอร่าเดินลงบันไดมาแล้วเห็น เซียร่ากำลังหยอกล้อกับไข่น้อย
“นี่เป็นลูกสาวของเจ้ากับบุหรงหรือ? น่ารักมากเลย!”
เมื่อไข่น้อยเห็นมารดาของตัวเอง นางก็บินมาเกาะบนบ่า พร้อมทั้งส่ายขนสีเหลืองเพื่อแสดงความน่ารักของตัวเอง
ไอร่าลูบขนลูกสาวของตนพลางยิ้ม “เพราะเจ้าคงยังไม่เคยเห็นตอนที่นางดื้อไง”
“ลูกสาวเป็นสิ่งล้ำค่า จะดื้อหน่อยก็ไม่เป็นไร” เซียร่ามองไข่น้อยด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู “ลูกสาวคนเล็กของเจ้าชื่ออะไรเหรอ?”
“นางชื่อไข่น้อย”
“ไข่น้อย! ชื่อน่ารักจริง ๆ” เซียร่ายิ่งมองไข่น้อยก็ยิ่งพอใจ “ในอนาคต ถ้าไข่น้อยของเจ้าโตขึ้นแล้วถึงวัยเลือกคู่ อย่าลืมให้ความสำคัญกับลูกชายของข้าก่อนนะ!”