ตอนที่ 592 ออกไข่
ตอนที่ 592 ออกไข่
เชร์ไม่ได้ยิ้มอีกต่อไป ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยอำนาจ “ข้าบอกทุกอย่างที่รู้ไปหมดแล้ว ถ้าไม่มีอะไรอย่างอื่น เชิญออกไปได้”
เหล่าทหารเอลฟ์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป
เมื่อปิดประตูแล้ว เชร์กับไอร่าก็กลับเข้าไปในบ้าน
สามคนที่อยู่ในบ้านได้ยินบทสนทนาของพวกเขากับทหารเอลฟ์อย่างชัดเจน
คอนริขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ใครคือดอริส?”
ไอร่าเหลือบมองเชร์ข้างตัวก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา “ก็แค่คนที่มาจีบใครบางคนแถวนี้”
เชร์ยิ้มอย่างจนปัญญา “อย่ามองข้าแบบนั้นเลยนะ ในใจของข้ามีแค่เจ้าเท่านั้น”
ไอร่าจิ้มที่อกเขา “เจ้าพบนางตั้งแต่เช้าตรู่แถมยังพูดคุยกัน ข้ายังไม่รู้เรื่องเลย บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ เจ้าแอบทำอะไรลับหลังข้าหรือเปล่า?”
เชร์จับมือเล็ก ๆ ที่ซุกซนของเธอไว้ “ข้าเจอนางแค่สองครั้งเท่านั้น ครั้งแรกเจ้าก็อยู่ด้วย ส่วนครั้งที่สองก็คือเมื่อเช้านี้ จริง ๆ ไม่มีอะไรเลย”
ไอร่าไม่ได้สงสัยเขาจริงจังอยู่แล้ว นางเชื่อมั่นในตัวเชร์ ที่พูดไปก็แค่หยอกเล่นระหว่างสามีภรรยาเท่านั้น
หลังจากฟังคำอธิบายของเขา นางพึมพำว่า “ข้าไม่ชอบดอริส อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับนางอีก”
เรื่องที่ดอริสดูถูกนางน่ะช่างเถอะ แต่นางยังกล้าพูดจาไม่ดีถึงครอบครัวของนางอีก! เรื่องนี้นางจะจำไว้ไปตลอดชีวิต!
“ได้ เจ้าพูดอะไรมาข้าก็จะทำตาม” เชร์ตอบรับทันที
ไอร่ายื่นมือออกไปเหมือนขอให้กอด
เชร์อุ้มเธอขึ้นมาอย่างรู้งาน
“ในเมื่อเจ้าว่าง่ายขนาดนี้ ข้าจะให้รางวัล” ไอร่าโน้มตัวไปจูบแก้มเขา
เชร์หันไปอีกด้าน “ตรงนี้ด้วย”
ไอร่าจึงจูบแก้มอีกข้างของเขา
เมื่อเห็นแบบนั้น คอนริก็อยู่เฉยไม่ได้ รีบแทรกหัวเข้ามาทันที
“แล้วข้าล่ะ?! เจ้าจะลำเอียงไม่ได้นะ!”
ไอร่ากอดศีรษะใหญ่ ๆ ของเขาแล้วจุ๊บหน้าผากเบา ๆ
คอนริรีบโน้มตัวมาแล้วจูบหน้าผากของนางกลับคืน
ไอร่าหันไปมองบุหรงที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขากำลังจ้องมองเธอพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
พอเห็นนางหันไปมอง บุหรงก็เดินเข้ามาหา แล้วกดจูบที่ริมฝีปากของนางเบา ๆ “วันนี้ข้าไปเก็บไข่นกจากบนเขามาเยอะเลย คืนนี้จะทำไข่ตุ๋นให้เจ้ากิน บำรุงร่างกายหน่อยนะ”
ไอร่าพูดว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินเรื่องนี้”
ตอนกลางคืน ไม่เพียงแต่บุหรงจะทำไข่ตุ๋น เขายังทำไข่เจียวและไก่ทอดชิ้นโปรดของไอร่าด้วย
ไอร่ากินอย่างมีความสุข
วันถัดมา นางก็ยังได้กินเมนูเดิมอีก ทุกอย่างล้วนทำจากไข่นก
ไอร่าเริ่มรู้สึกเอียน
นางประกาศว่าช่วงนี้ไม่อยากเห็นไข่อีกแล้ว
ในช่วงสองวันที่ผ่านมา มีเอลฟ์หายตัวไปอีกคน ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุหรือเรื่องบังเอิญ ผู้ที่หายตัวไปล้วนเป็นหญิงสาวที่อ่อนวัยและงดงาม
ครอบครัวของหญิงสาวเหล่านั้นต่างเป็นกังวลอย่างมาก พวกเขาระดมกำลังคนออกค้นหาทั่วทั้งภูเขา
ไอร่าไม่รู้เรื่องความวุ่นวายที่เกิดขึ้นภายนอก นางนั่งพักฟื้นอยู่ในบ้าน
นางลูบท้องตัวเองพลางพึมพำเบา ๆ “ใกล้จะคลอดแล้ว ทำไมท้องข้ายังแบนราบอยู่เลย?”
บุหรงจ้องมองท้องของนางอย่างตั้งใจ “ไม่แบนแล้วนะ เมื่อเทียบกับเมื่อวาน มันป่องขึ้นมานิดหน่อย”
“จริงเหรอ? ข้าไม่รู้สึกเลย”
บุหรงบอกให้นางนอนลงบนเตียงแล้วกำชับอย่างจริงจัง “ถ้าเจ้ารู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ บอกข้าทันที”
ไอร่าทั้งขำทั้งจนใจ “ข้ารู้แล้ว นี่เจ้าพูดเป็นรอบที่สิบของวันนี้แล้วนะ”
บุหรงเคยช่วยทำคลอดให้ตัวเมียตัวอื่นในเผ่ามาก่อน แต่ไม่เคยทำคลอดให้คู่ของตัวเองมาก่อน โดยเฉพาะเมื่อคราวนี้เด็กที่อยู่ในท้องเป็นลูกของเขาเอง ความกังวลของเขาจึงยิ่งเพิ่มขึ้นหลายเท่า
เขาอดไม่ได้ที่จะย้ำอีกครั้ง “จำไว้นะ ถ้ารู้สึกอะไรต้องรีบบอกข้าทันที”
“ถ้าเจ้าพูดพร่ำแบบนี้ต่อไป เจ้าคงหมดประจำเดือนก่อนวัยอันควรแน่”
“หมดประจำเดือนคืออะไร?”
“อาการที่ทำให้ผู้หญิงวัยกลางคนจินตนาการฟุ้งซ่านและอารมณ์แปรปรวนง่าย”
บุหรงครุ่นคิดอย่างจริงจัง “ข้าฟังออกทุกคำที่เจ้าพูด แต่พอรวมกันแล้วกลับไม่เข้าใจเลย”
“เจ้าไม่เข้าใจเป็นเรื่องปกติ เลิกพูดมากแล้วไปเอาอะไรให้ข้ากินหน่อย” ไอร่าตั้งใจหาอะไรให้เขาทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่ให้เขาตื่นเต้นจนเกินไป
“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ถ้าเจ้ารู้สึกไม่สบายรีบเรียกข้าทันทีนะ ข้าจะรีบกลับมา”
“รู้แล้ว ไปเถอะ”
บุหรงมองนางอีกหลายครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างอ้อยอิ่ง
ไม่นานหลังจากที่เขาออกไป เชร์ก็เข้ามาพร้อมกับน้ำร้อน
“รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”
ไอร่าคิดอย่างจริงจัง แต่สุดท้ายก็ไม่รู้สึกอะไรเลย นางจึงยอมแพ้และตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ข้าสบายดีมาก”
การตั้งครรภ์ครั้งนี้ดูจะเป็นครั้งที่ง่ายที่สุดของนาง ถ้าหากการตั้งครรภ์ครั้งต่อไปเป็นแบบนี้ก็คงดี
เชร์มองหน้าท้องของนางแล้วถอนหายใจ “ไม่รู้ว่าต้าไป๋กับเสี่ยวไป๋เป็นยังไงบ้าง”
เพราะ ‘การตาย’ ของไอร่า เชร์จึงเอาแต่โทษตัวเองและไม่อาจก้าวผ่านความเจ็บปวดได้ เขาหมกมุ่นอยู่กับการตามหาซวนเหว่ยเพื่อถามเรื่องที่เกิดขึ้น จนเผลอละเลยการดูแลลูกทั้งสอง
ลูก ๆ เติบโตมาได้อย่างดี เป็นเพราะไป๋ลั่วช่วยดูแลพวกเขา แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเชร์กับลูก ๆ กลับจืดจางไปตามกาลเวลา
เชร์รู้สึกผิดและเสียใจ
ไอร่าเข้าใจความรู้สึกของเขา
นางซบไหล่เขา “เป็นความผิดของข้าเอง ถ้าข้าไม่หายไปกะทันหัน ครอบครัวของเราคงไม่ต้องพลัดพรากกันแบบนี้”
เชร์โอบกอดนาง “ไม่มีใครคาดคิดว่าเจ้าจะหายไปกระทันหัน มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า”
“พอพวกเรากลับไปแล้ว ไปที่เมืองสุริยะกันเถอะ ไปรับต้าไป๋กับเสี่ยวไป๋กลับมา”
“อืม”
แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกจะห่างเหินไปมากแล้ว แต่เขาก็อยากพยายามชดเชยให้พวกเขา หวังว่าเด็ก ๆ จะให้โอกาสเขาอีกครั้ง
ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ไอร่าก็รู้สึกว่ากระเพาะปัสสาวะเริ่มบีบรัด
นางขมวดคิ้วทันทีแล้วกดมือลงบนหน้าท้อง “ข้าว่าข้าจะคลอดแล้ว”
เชร์หน้าถอดสี รีบพานางนอนลง แล้ววิ่งไปเปิดประตู “ไอร่ากำลังจะคลอดแล้ว!” เขาตะโกนบอกบุหรงที่อยู่ในครัว
หลังจากเสียงโครมครามดังขึ้น บุหรงก็วิ่งออกจากครัวอย่างลนลาน เขาก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้องนอนแล้วเห็นไอร่าขมวดคิ้ว จึงรีบถาม “เจ็บมากไหม?”
เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเสียอาการแบบนี้มาก่อน
สีหน้าของไอร่าดูแปลก ๆ “ข้าไม่เจ็บ แค่รู้สึกแปลก ๆ”
“ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวมันก็จบแล้ว”
ไม่รู้ว่าเขาพูดปลอบไอร่า หรือปลอบตัวเองกันแน่
บุหรงยกกระโปรงของนางขึ้นแล้วตรวจดู เขาเอื้อมมือเข้าไปสัมผัสและรู้สึกได้จริง ๆ ว่านางใกล้คลอดแล้ว
สัมผัสของเขาทำให้ไอร่าจั๊กจี้ นางอดหัวเราะไม่ได้ “ตั้งชื่อลูกว่า ‘ไข่น้อย’ ดีไหม?”
“ไข่น้อย?” บุหรงยังลังเลอยู่ แต่ทันใดนั้น ไอร่าก็ร้องขึ้นมา
“มาแล้ว!”
เขารีบจับขานางแยกออก แล้วสิ่งที่เห็นก็คือ... ไข่นกกลม ๆ ฟองหนึ่ง