ตอนที่ 577 นางไม่ได้รักเจ้าแม้แต่น้อย!
ตอนที่ 577 นางไม่ได้รักเจ้าแม้แต่น้อย!
ราชินีเอลฟ์ออกคำสั่งว่า “พวกเจ้า จับตัวนางเดี๋ยวนี้!”
เหล่าทหารเอลฟ์ทั้งสี่ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกพุ่งเข้ามาทันที ล้อมตัวไอร่าเอาไว้
ไอร่าลุกขึ้นยืน จากสถานการณ์ที่เป็นอยู่ ดูท่าคงต้องแตกหักกันแล้ว
ในเมื่อเป็นแบบนี้ นางก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรอีกต่อไป สู้ให้เต็มที่ไปเลยจะดีกว่า!
ไอร่าหยิบหน้าไม้ขนาดเล็กออกมา พอเห็นเหล่าทหารเริ่มเข้าจู่โจม นางก็กดไกยิงทันที!
เหล่าทหารรีบเบี่ยงตัวหลบ ลูกธนูเล็กเฉียดเกราะหนังของพวกเขาไปเพียงนิดเดียว
ไอร่าฉวยโอกาสฝ่าวงล้อม นางคว้าผมของราชินีเอลฟ์ไว้แน่น ก่อนจะเล็งหน้าไม้เล็กไปที่ลำคอของนาง “อย่าเข้ามา ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าราชินีของพวกเจ้า!”
เหล่าทหารชะงัก พวกเขาไม่กล้าขยับ ได้แต่จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของไอร่า
ราชินีเอลฟ์ไม่คาดคิดเลยว่า หญิงสาวครึ่งสัตว์ตัวนี้จะกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ ถึงขั้นจับนางเป็นตัวประกัน!
“หากเจ้าทำร้ายข้า เจ้าจะกลายเป็นศัตรูกับเผ่าเอลฟ์ทั้งหมด พวกข้าจะตามล่าเจ้าจนสุดหล้า!”
ไอร่าแค่นหัวเราะเย็นชา “ในเมื่อข้าแตกหักกับพวกเจ้าไปแล้ว ต่อให้ข้าไม่ลงมือ พวกเจ้าก็ไม่มีวันปล่อยข้าไปอยู่ดี ข้าแนะนำว่าอย่ามาขู่ข้าเลย เสียเวลาเปล่า”
ราชินีเอลฟ์สีหน้าไม่สู้ดีนัก “เจ้าคิดว่าแค่หน้าไม้เล็ก ๆ ในมือเจ้าจะทำร้ายข้าได้หรือ?”
“ลองดูก็แล้วกัน”
ไอร่าเหนี่ยวไก ลูกธนูเล็กพุ่งออกไป แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ราชินีเอลฟ์กลับคว้าข้อมือนางไว้ บิดหน้าไม้เล็กออกไปด้านข้าง ทำให้ลูกธนูพลาดเป้า!
ในขณะเดียวกัน ทหารทั้งสี่นายก็พุ่งเข้าหาไอร่า!
ขณะที่นางกำลังจะถูกจับ เสี่ยวเหลียนก็โผล่ออกมาอย่างรวดเร็ว กลีบดอกสีชมพูของมันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา กลีบเปิดออกทีละชั้น เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม มันพุ่งเข้าจะกัดศีรษะของทหารที่อยู่ใกล้ที่สุด!
ทหารคนนั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ขณะที่อีกสามคนรีบเข้าไปช่วย
ไอร่าฉวยโอกาสสะบัดตัวหลุดจากราชินีเอลฟ์ นางถอยกรูดไปด้านหลัง ก่อนจะกระโดดออกทางหน้าต่าง!
เห็นนางหนีไป ราชินีเอลฟ์กัดฟันกล่าวอย่างเกลียดชัง “เจ้าหนีไปไม่พ้นหรอก!”
นางก้าวออกจากห้อง ยกมือขึ้นแล้วร่ายมนตร์เป็นภาษาของเผ่าเอลฟ์ ทันใดนั้น กลุ่มแสงสีทองนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าของนาง แสงเหล่านั้นรวมตัวกันเป็นเถาวัลย์สีทองเส้นยาว พุ่งไล่ตามไอร่าไปอย่างรวดเร็ว!
ราชินีเอลฟ์มีพลังควบคุมวิญญาณพืช และลูกบอลแสงสีทองเหล่านี้ก็คือวิญญาณพืช
เมื่อพวกมันถูกเรียกออกมา มันได้ปลุกให้ชาวเอลฟ์ทั้งเมืองตื่นตระหนก
เหล่าเอลฟ์มากมายพากันออกมาจากบ้านของตน ดวงตาเบิกกว้างมองราชินีเอลฟ์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ เรือนผมสีทองยาวของนางพลิ้วไหวเบื้องหลัง และกลุ่มแสงสีทองนับไม่ถ้วนหมุนวนรอบตัวนาง ก่อนจะรวมตัวกันกลายเป็นเถาวัลย์สีทองเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ไอร่าวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต แต่สุดท้ายก็ไม่อาจเร็วไปกว่าวิญญาณพืชได้ ข้อเท้าของนางถูกเถาวัลย์สีทองพันรัดแน่น นางเสียหลักล้มลงกับพื้น!
ราชินีเอลฟ์มองลงมาจากที่สูง ดวงตาสีมรกตของนางเปล่งประกายสีทองระยิบระยับ “เจ้าอสูรโง่เขลา พลังอันอ่อนแอและความโอหังของเจ้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้ด้วยความเจ็บปวด”
เถาวัลย์สีทองรัดแน่นขึ้น ทำให้ไอร่าขยับตัวไม่ได้
ทั้งเสี่ยวเหลียนและเสี่ยวลู่ไม่อาจต่อกรกับวิญญาณพืชได้ พวกมันช่วยนางไม่ได้ ได้แต่เป็นกังวลอยู่ข้าง ๆ
ภายใต้คำสั่งของราชินี ทหารเอลฟ์นับไม่ถ้วนยกคันธนูขึ้น เล็งไปที่ไอร่า
เพียงราชินีเอลฟ์ออกคำสั่ง ไอร่าก็จะถูกยิงจนพรุน!
นางไม่อยากตาย
นางยังคงดิ้นรนสุดกำลัง
และในตอนนั้นเอง เมอร์ฟี่ก็ปรากฏตัวขึ้น!
เขาขึงคันธนู เล็งยิงเถาวัลย์สีทองที่พันธนาการไอร่าไว้
ไอร่าฉวยโอกาสดิ้นหลุด รีบลุกขึ้นและถอยหลังไปตั้งหลัก
เมอร์ฟี่คว้ามือนางเข้ามาหาตัว ถามด้วยความเป็นห่วง “เจ้าเป็นอะไรไหม?”
“ข้าไม่เป็นไร”
เมื่อราชินีเอลฟ์เห็นว่าบุตรชายของนางกำลังช่วยเหลืออสูรหญิง นางก็โกรธยิ่งกว่าเดิม “เมอร์ฟี่ เจ้าจะกล้าหันหลังให้ข้าจริง ๆ เพียงเพราะอสูรหญิงตนนี้หรือ?!”
เมอร์ฟี่เงยหน้ามองนาง “ท่านแม่ ข้าบอกท่านไปแล้วว่าข้าจะไปกับไอร่า ท่านสัญญากับข้าเองว่าจะไม่ก่อปัญหาให้นางอีก ทำไมท่านถึงผิดคำพูด?!”
“นางมันไม่รู้คุณค่าในสิ่งที่ได้รับ! ข้าต้องการให้นางรักและภักดีต่อเจ้าอย่างจริงใจ แต่นางกลับปฏิเสธ! นางไม่เคยรักเจ้าเลยสักนิด!”
ราชินีเอลฟ์ต้องการให้เมอร์ฟี่ตาสว่างและสร้างความแตกแยกระหว่างเขากับไอร่า
แต่สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจคือ เมอร์ฟี่กลับยอมรับมันอย่างสงบนิ่ง “ใช่ นางไม่ได้รักข้า”
ราชินีเอลฟ์ไม่เข้าใจเขาเลย “ถ้าเจ้ารู้ว่านางไม่รักเจ้า แล้วทำไมเจ้าถึงยังยอมเป็นศัตรูกับเผ่าเอลฟ์เพื่อนางอีก? เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ?!”
“ข้านำตัวนางขึ้นมาบนภูเขาเทพเอลฟ์ ข้าก็ต้องพานางกลับไปโดยปลอดภัย นั่นคือหลักการของข้า ไม่เกี่ยวกับเรื่องความรู้สึก”
“ถ้าเช่นนั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่า หากเจ้าออกจากภูเขาเทพเอลฟ์ไปกับนาง เจ้าจะไม่มีวันกลับมาได้อีก?”
“ข้ารู้” เมอร์ฟี่ตอบด้วยสีหน้าสงบ “ที่นี่ไม่มีที่ให้ข้าอยู่แล้ว และข้าก็ไม่ชอบมันด้วย เราคงต้องแยกจากกันและไม่ต้องพบหน้ากันอีก”
คำพูดของบุตรชายทำให้ราชินีเอลฟ์สะอึก
นางมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “ข้าให้กำเนิดเจ้า เลี้ยงดูเจ้าทั้งที่ต้องแบกรับแรงกดดันจากเผ่าทั้งหมด สุดท้ายเจ้ากลับพูดจาเนรคุณเช่นนี้ เจ้าจะยังเห็นข้าเป็นแม่อยู่หรือไม่?!”
“ข้ามิใช่บุตรที่ดี ข้าคงไม่สามารถตอบแทนพระคุณที่เลี้ยงดูข้ามาได้ หากท่านโกรธ ท่านจะตีหรือต่อว่าข้าเท่าไหร่ก็ได้ และหากท่านยังไม่หายโกรธ หลังจากที่ข้าส่งไอร่าลงจากภูเขาเทพเอลฟ์แล้ว ท่านก็เอาชีวิตข้าไปเป็นการชดใช้ได้”
“เจ้า...เจ้าจะฆ่าข้าให้ตายทั้งเป็นเลยหรือ?!”
เมอร์ฟี่เอ่ยขอโทษ ก่อนจะจับมือไอร่าแล้วหันหลังเดินลงจากภูเขา
ถึงตอนนี้ พวกเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป มีแต่ต้องจากไปเท่านั้น
ส่วนเรื่องกระดาษ นางคงต้องหาวิธีอื่นในภายหลัง
ราชินีเอลฟ์มองแผ่นหลังของเมอร์ฟี่ที่เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง หัวใจของนางเย็นเยียบลงทันที
บุตรชายที่นางเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก กำลังจะจากไปเช่นนี้
เขาเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่นางมีบนโลกนี้!
ดวงตาของราชินีเอลฟ์เปล่งประกายสีทองสว่างขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกันนั้น ลวดลายสีดำที่ต้นคอก็เริ่มแผ่กระจายไปทั่วร่าง นางตะโกนลั่น “เมอร์ฟี่! หยุดเดี๋ยวนี้!”
แต่เมอร์ฟี่ก็ไม่หันกลับมา
ราชินีเอลฟ์ที่โกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดได้สูญเสียสติไป
บุตรชายที่ไม่เชื่อฟัง สมควรได้รับบทเรียน!
เถาวัลย์สีทองที่ควบแน่นจากวิญญาณพืชพุ่งแทงเข้าหาเมอร์ฟี่!
เมอร์ฟี่ไม่ทันระวัง หัวไหล่ของเขาถูกเถาวัลย์สีทองแทงทะลุ เลือดสาดกระเซ็น
ไอร่าเบิกตากว้าง “เมอร์ฟี่!”
นางรีบคว้าแขนเมอร์ฟี่และดึงเถาวัลย์สีทองออกจากร่างเขา เลือดไหลทะลักออกจากบาดแผลจนชโลมเกราะหนังของเขาเป็นสีแดงฉาน
เมอร์ฟี่ตั้งหลักได้ เขาไม่หันกลับไปมอง แต่กลับกำมือไอร่าแน่น “ไปกันเถอะ”
ไอร่าเห็นแผลที่ยังคงมีเลือดไหลไม่หยุด นางเป็นกังวลมาก “แต่เจ้ายัง—”
“ข้าไม่เป็นไร” เมอร์ฟี่ขัดขึ้น แม้ใบหน้าของเขาจะซีดเผือดจากการเสียเลือด “ข้าต้องพาเจ้าลงจากภูเขานี้ให้ได้ ข้าสัญญากับเจ้าแล้ว ข้าจะไม่มีวันทำให้เจ้าผิดหวัง”