ตอนที่ 576 ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!
ตอนที่ 576 ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!
เมื่อไอร่ากลับมาถึงที่พัก ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเมอร์ฟี่ในบ้าน
เขายังไม่กลับมาอย่างนั้นหรือ?
ไอร่านั่งลงบนตอไม้ตรงหน้าประตู วางคางไว้บนมือ พลางครุ่นคิดว่าจะเผชิญหน้ากับเมอร์ฟี่อย่างไรต่อไป
ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูจะน่าอึดอัดไปหมด!
เธอตบหน้าผากตัวเองสองครั้งพร้อมกับบ่น “ยัยโง่เอ๊ย! ทำเรื่องผิดพลาดใหญ่หลวงขนาดนี้ได้ยังไงกัน!”
เจ้าตัวน้อยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบ ๆ “เลิกตบหัวตัวเองเถอะ เจ้าโง่อยู่แล้ว ถ้าทำหัวเสียหายอีก จะใช้ชีวิตยังไง?”
“ข้าไม่คิดเลยว่าเมอร์ฟี่จะเข้าใจข้าผิดไปไกลขนาดนี้ ถ้ารู้ก่อนล่ะก็ ข้าคงรีบอธิบายความเข้าใจผิดให้เขาฟังตั้งแต่แรกแล้ว!”
“ช่างเถอะ เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว อีกอย่างมันก็ไม่ใช่ความผิดของเจ้าทั้งหมด ต้องโทษราชินีเอลฟ์ต่างหาก นางเข้าไปยุ่งมากเกินไป ถ้านางไม่บังคับให้เจ้าเข้าไปในป่าของแมงมุม เมอร์ฟี่ก็คงไม่เข้าใจผิดว่าเจ้ารักเขาหมดหัวใจแบบนี้”
พูดถึงใคร คนนั้นก็มาทันที…
ทันทีที่เจ้าตัวน้อยพูดจบ ราชินีเอลฟ์ก็ปรากฏตัวขึ้น
นางก้าวเดินมาอย่างสง่างาม
ด้านหลังของนางมีองครักษ์เอลฟ์สี่นาย ไอร่าจำได้ทันทีว่าพวกเขาคือคนที่เคยโยนเธอเข้าไปในป่าแมงมุม
ไอร่ารีบลุกขึ้นยืน “ฝ่าบาท เสด็จมาที่นี่ทำไมเพคะ?”
ราชินีเอลฟ์หยุดยืนตรงหน้าเธอ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “ข้ามาคุยกับเจ้า”
ไอร่าคิดในใจว่าเธอไม่มีอะไรจะพูดกับราชินีเอลฟ์ แต่คนเราย่อมไม่ตบตีผู้ที่มีรอยยิ้มบนใบหน้า อีกทั้งอีกฝ่ายก็เป็นผู้ใหญ่ แม้ว่าเธอจะมีข้อกังขาอยู่มาก แต่เธอก็ยังคงรักษาท่าทีสุภาพไว้ “ฝ่าบาทอยากเสด็จเข้าไปานในไหมเพคะ?”
ราชินีเอลฟ์เหลือบมององครักษ์ข้างกายก่อนตรัสสั่ง “รอข้าอยู่ข้างนอก”
“ขอรับ”
ราชินีเอลฟ์เดินเข้าไปในบ้าน กวาดสายตามองเฟอร์นิเจอร์โดยรอบ “ที่นี่เป็นสถานที่ที่เมอร์ฟี่เติบโตขึ้นมา แต่ก่อนข้ามาที่นี่บ่อยมาก แต่พอเขาโตแล้ว ข้าก็ไม่ค่อยได้มาที่นี่อีก”
ไอร่าผายมือเชื้อเชิญให้นั่งลง พร้อมชงชาดอกไม้ให้นาง
ราชินีเอลฟ์ยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ “รสชาติดี สดชื่นและหอมละมุน เจ้าเหนื่อยแย่เลยสินะ”
ไอร่านั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ถือถ้วยชาไว้ในมือโดยไม่พูดอะไร รอให้ราชินีอธิบายจุดประสงค์ของการมาพบ
“ข้าได้ยินว่าเมอร์ฟี่พาเจ้าไปบนยอดเขาบ่ายนี้หรือ?”
ไอร่าพยักหน้า “ค่ะ”
“เจ้าคงได้เห็นต้นไม้แห่งชีวิตที่อยู่บนยอดเขาแล้วใช่ไหม?”
ไอร่าพยักหน้าอีกครั้ง “ค่ะ งดงามมาก”
ราชินีเอลฟ์ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ในหมู่ชาวเอลฟ์ของพวกเรา มีธรรมเนียมอยู่อย่างหนึ่ง คู่รักที่รักกันจริงจะต้องไปที่ต้นไม้แห่งชีวิตเพื่อสารภาพรักซึ่งกันและกัน เมื่อทำเช่นนั้น พวกเขาจะได้รับพรจากต้นไม้แห่งชีวิต และความรักของพวกเขาจะมั่นคงตลอดกาล”
ไอร่าไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีธรรมเนียมเช่นนี้
ดูเหมือนว่าเมอร์ฟี่คงตัดสินใจสารภาพรักตั้งแต่ตอนที่เขาตัดสินใจพาเธอไปดูต้นไม้แห่งชีวิต
แต่เธอไม่รู้อะไรเลย สุดท้ายก็กลายเป็นว่าเธอทำผิดพลาดครั้งใหญ่
ไอร่าไม่ได้พูดอะไร ราชินีเอลฟ์เข้าใจว่าเธอคงแค่กำลังเขินอายจึงกล่าวต่อ “ข้ารู้ว่าเจ้ากับเมอร์ฟี่รักกันจริง ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มามากมาย ข้าเข้าใจว่าเจ้ามีความสำคัญต่อเมอร์ฟี่มาก ข้าไม่อาจลบเจ้าจากใจของเขาได้ ดังนั้นข้าทำได้เพียงเลือกที่จะประนีประนอม ขอเพียงเจ้าสัญญากับข้าว่าเจ้าจะรักเมอร์ฟี่เพียงผู้เดียวตลอดชีวิต ข้าจะมอบพรของข้าให้เจ้า”
ราชินีเอลฟ์คิดว่าคำพูดของนางเป็นเกียรติแก่ไอร่ามากพอแล้ว
แต่ไอร่ากลับไม่ได้รู้สึกเป็นเกียรติเลยแม้แต่น้อย
เธออยากจะบอกกับราชินีเอลฟ์ว่าเธอไม่ได้รักเมอร์ฟี่ แต่เหตุผลบอกกับเธอว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เธอจะพูดความจริง
อย่างน้อยก็จนกว่าซีริลจะทำกระดาษเสร็จ และเธอได้รับมันมาอยู่ในมือแล้วเท่านั้น เธอจึงจะสามารถเปิดเผยความจริงเรื่องที่เธอกับเมอร์ฟี่แกล้งทำเป็นคู่หมั้นกันได้
ก่อนหน้านั้น หากเธอพูดความจริงออกไป ราชินีเอลฟ์จะต้องโกรธมากและขับไล่เธอออกจากภูเขาเทพเอลฟ์อย่างแน่นอน
ไอร่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบด้วยท่าทีระมัดระวัง “ข้าซาบซึ้งในความเมตตาของฝ่าบาทมาก แต่ข้ามีคู่ครองอยู่ที่บ้านแล้วถึงสี่คน ข้ารักพวกเขามาก ดังนั้นข้าไม่สามารถตกลงตามเงื่อนไขของฝ่าบาทได้ เพราะข้าไม่อาจรักเมอร์ฟี่เพียงผู้เดียว”
ราชินีเอลฟ์ขมวดคิ้ว “พวกนั้นก็แค่สัตว์ป่าป่าเถื่อนไร้อารยธรรม แต่เมอร์ฟี่ไม่เพียงแต่เป็นชนชั้นสูง รูปร่างหน้าตาและพลังของเขาก็โดดเด่นมาก อีกทั้งยังรักเจ้าอย่างสุดซึ้ง หากมีเมอร์ฟี่ พวกสัตว์ป่าพวกนั้นก็ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป ทอดทิ้งพวกมันซะ”
ไอร่าเริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาแล้ว
เธอไม่แคร์ว่าคนอื่นจะพูดถึงเธออย่างไร
แต่เธอไม่สามารถยอมให้ใครมาดูถูกครอบครัวของเธอได้ ต่อให้เป็นเพียงแค่คำเดียวก็ไม่ได้!
ไอร่ากล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ข้าไม่สามารถทอดทิ้งพวกเขาได้ นอกจากนี้ ข้ายังให้กำเนิดลูกของพวกเขาแล้วด้วย ข้าไม่อาจทอดทิ้งลูกของตัวเองได้เช่นกัน ฝ่าบาทก็เป็นมารดา ข้าเชื่อว่าท่านต้องเข้าใจข้า”
“ลูกงั้นหรือ?” ราชินีเอลฟ์ประหลาดใจอย่างมาก “เจ้ามีลูกแล้วหรือ?”
“ค่ะ ข้ามีลูกหกคนแล้ว”
ราชินีเอลฟ์คิดว่าไอร่ามีแค่คู่ครองเท่านั้น นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะมีลูกแล้ว จากรูปลักษณ์ภายนอก เธอไม่ได้ดูเหมือนหญิงสาวที่มีลูกถึงหกคนเลย
เมื่อผู้หญิงมีลูก เท่ากับว่ามีสายสัมพันธ์ทางสายเลือด
ความรังเกียจของราชินีเอลฟ์ที่มีต่อไอร่าก็เพิ่มขึ้นอีก นางเห็นว่าเธอมีทั้งคู่ครองและลูกอยู่แล้ว แต่ยังกล้าจะมาหลอกล่อบุตรชายของนางอีก ช่างไร้ยางอายเสียจริง!
แต่เมอร์ฟี่กลับชอบไอร่า
แม้ว่าราชินีเอลฟ์จะไม่พอใจเพียงใด แต่นางก็ทำได้เพียงอดกลั้นความรังเกียจเอาไว้เพื่อรักษาบุตรชายของตน นางกล่าวเน้นทีละคำ “ไม่เป็นไรหรอกที่เจ้าจะมีลูก เจ้ายังอายุน้อยอยู่ ไม่ช้าก็เร็ว เจ้ากับเมอร์ฟี่ก็จะมีลูกด้วยกันอีกหลายคน ส่วนลูกที่เจ้ามีอยู่ก่อนหน้านี้... แค่ทำเป็นว่าพวกเขาไม่เคยมีตัวตนก็พอ”
“ข้าขอโทษ แต่ข้ายอมรับไม่ได้” ไอร่าปฏิเสธทันทีโดยไม่ลังเล
ราชินีเอลฟ์วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ข้าถึงขนาดยอมอดทนกับชาติกำเนิดของเจ้าแล้ว อย่าได้กำแหงเกินไปนัก!”
“ข้าไม่เคยคิดว่าชาติกำเนิดของข้าเป็นปัญหา เช่นเดียวกัน ข้าก็ไม่เคยคิดว่าท่านเป็นชนชั้นสูงอะไรนักหนา”
ราชินีเอลฟ์เชิดคางขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง “เจ้ากล้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร? พวกอสูรเกิดมาต่ำต้อยและสกปรก เจ้าน่ารังเกียจพอ ๆ กับพวกเอลฟ์ราตรี ถ้าไม่ใช่เพราะเมอร์ฟี่ เจ้าคงไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะก้าวขึ้นมาบนภูเขาทวยเทพเอลฟ์ด้วยซ้ำ”
“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้าจะอยู่ที่นี่อีกแค่สองวันเท่านั้น หลังจากนั้นข้าก็จะจากไป และท่านจะไม่มีวันได้พบข้าอีก”
“เจ้าจะไปไหนก็เรื่องของเจ้า แต่เมอร์ฟี่ต้องอยู่ที่นี่!”
ไอร่าแค่นหัวเราะ “เมอร์ฟี่จะไปที่ไหนเป็นสิทธิ์ของเขา ไม่มีใครสามารถบังคับได้”
“ข้าเป็นแม่ของเขา ถ้าข้าสั่งให้เขาอยู่ เขาก็ต้องอยู่!” ราชินีเอลฟ์ลุกขึ้นยืน กดสายตามองเธอจากที่สูง “เดิมทีข้าคิดจะคุยกับเจ้าอย่างสันติ ขอเพียงเจ้ายอมตัดขาดจากคู่ครองและลูก ๆ ของเจ้า ข้าก็จะยอมให้เจ้าอยู่เคียงข้างเมอร์ฟี่ได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินความอดทนของตัวเองสูงเกินไป สำหรับอสูรเพศเมียที่ไร้ความสำนึกบุญคุณเช่นเจ้า ข้าคงต้องใช้วิธีพิเศษในการจัดการแล้ว”