บทที่ 37 - สัญชาตญาณสิ่งมีชีวิต

บทที่ 37 - สัญชาตญาณสิ่งมีชีวิต

༺༻

บีเดิลไม่ลังเล พอเซี่ยเหยี่ยนเอ่ยปาก มันก็ทำตาม

ใช้หางค่อยๆ ดึงถุงพิษในขวดแก้วออกมาอย่างระมัดระวัง ยัดเข้าปาก เคี้ยวสามสี่ทีก็กลืนลงไป

นี่คือรสสัมผัสและรสชาติที่แตกต่างจากโปเกบล็อกโดยสิ้นเชิง แต่สำหรับบีเดิลแล้ว มันก็อร่อยเลิศล้ำไม่ต่างกัน

สายตาของเซี่ยเหยี่ยนจ้องเขม็งไปที่บีเดิล เมื่อเห็นว่ามันไม่มีปฏิกิริยาผิดปกติใดๆ ในใจก็ยิ่งมั่นใจขึ้นมาอีกหลายส่วน เขาพูดต่อว่า "กินถุงพิษของสเปียร์เข้าไป"

"อู๊!"

บีเดิลพยักหน้า เปิดขวดแก้ว

ต่างจากถุงพิษของอาโบ ทันทีที่เปิดขวดแก้วที่บรรจุถุงพิษของสเปียร์ออก หมอกสีม่วงจางๆ ก็ลอยคลุ้งออกมาทันที ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นคาวราวกับปลาเน่า

เซี่ยเหยี่ยนขมวดคิ้ว ถอยหลังไปสองก้าวเล็กน้อย

พิษในถุงพิษนี้ รุนแรงกว่าที่เขาคาดคิดไว้ไม่น้อยเลย

บีเดิลไม่ลังเลใจเลยสักนิด กลับทำตัวราวกับเห็นเต้าหู้เหม็นแสนอร่อย เหมือนสุนัขเห็นกอง... อะแฮ่ม สรุปคือกินเข้าไปไม่กี่คำก็หมด

ครั้งนี้ บีเดิลเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงปรากฏขึ้นแล้ว

บนตัวของมันเริ่มมีหมอกบางๆ สีม่วงลอยขึ้นมา ทั้งจากเปลือกแข็งบนลำตัวแต่ละปล้อง จากปาก จากเขาแหลมบนหัวและที่หาง

เซี่ยเหยี่ยนหรี่ตาลง

"ได้ผลแล้ว แต่ยังไม่พออีกเหรอ?"

"อู๊?"

บีเดิลเองก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตนเอง มันเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเหยี่ยนด้วยความสับสนมึนงงเล็กน้อย

ความรู้สึกของมันตอนนี้แปลกประหลาดมาก

มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ราวกับว่าเซลล์ทั่วทั้งร่างกายกำลังส่งเสียงครวญคราง แต่หัวใจดวงน้อยๆ กลับเต้นเร็วรัว เหมือนจะกระดอนออกมาจากปาก

หากต้องอธิบายจริงๆ บางทีอาจจะเหมือน...

ความรู้สึกของคนที่ดื่มกระทิงแดงรวดเดียวห้าหกกระป๋อง ตามด้วยกาแฟอีกสามสี่แก้ว แล้วตบท้ายด้วยการซดชาขมๆ เข้าไปอีกหลายจอก

คึกคัก!

กล้ามเนื้อทุกตารางนิ้ว เซลล์ทุกเซลล์ทั่วทั้งร่างกายราวกับกำลังสั่นระริก กำลังตื่นเต้น

เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของบีเดิล เซี่ยเหยี่ยนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกัดฟันพูดว่า "กินถุงพิษของอาบ็อกซะ!"

อาบ็อกระดับอีลีท มีความแข็งแกร่งเหนือกว่าบีเดิลอย่างน้อยสองระดับ ถุงพิษนี้จึงมีพิษที่ร้ายแรงที่สุดด้วย

"อู๊~~"

แม้บีเดิลจะสงสัย แต่ก็ไม่หยุดชะงักการกระทำ

เซี่ยเหยี่ยนอธิบาย ไม่รู้ว่าเพื่อปลอบประโลมบีเดิลหรือปลอบใจตัวเอง เขากล่าวว่า "โปเกมอนธาตุพิษไม่สามารถติดพิษได้นี่คือเรื่องสามัญสำนึก แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสัมบูรณ์เสมอไป ถ้าโปเกมอนธาตุพิษได้รับพิษที่รุนแรงเกินไป หรือมีความแตกต่างทางด้านระดับความแข็งแกร่งระหว่างกันมากเกินไป ก็ยังสามารถติดพิษได้อยู่ดี"

ก็เหมือนกับที่โปเกมอนธาตุมืดสามารถต้านทานท่าโจมตีของธาตุพลังจิตได้นั่นแหละ

แต่ถ้าจะบอกว่าโปเกมอนธาตุมืดที่เพิ่งเกิดจะสามารถต้านทานท่าโจมตีของโปเกมอนธาตุพลังจิตระดับแชมเปี้ยนได้ นั่นมันก็คงจะดูเกินจริงไปหน่อย

แถมไม่จำเป็นต้องเป็นโปเกมอนระดับแชมเปี้ยนด้วยซ้ำ ขอแค่แข็งแกร่งกว่าหน่อยก็น่าจะใช้ได้ผลแล้ว เพียงแต่ผลลัพธ์ที่ได้อาจจะแตกต่างกันไป

ในทำนองเดียวกัน เงื่อนไขเบื้องต้นที่โปเกมอนธาตุพิษจะต้านทานการติดพิษได้ ก็คือต้องอยู่ในขอบเขตที่โปเกมอนธาตุพิษตัวนั้นรับไหว ถ้าเกินขีดจำกัดก็จะติดพิษเช่นกัน

"ถุงพิษธรรมดาสำหรับโปเกมอนธาตุพิษนั้น นับได้ว่าเป็นแค่ของบำรุงและอาหารรสเลิศเท่านั้น แต่ถ้าหวังจะเพิ่มระดับพิษให้กับมันย่อมเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเคล็ดลับสำคัญในกระบวนการที่คล้ายกับ 'การเลี้ยงกู่' นี้ ก็คือต้องทำให้โปเกมอนธาตุพิษติดพิษ!"

เซี่ยเหยี่ยนอธิบายข้อมูลสำคัญที่เขาได้รับมาจากหนังสือ

และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เขาต้องไปซื้อถุงพิษมากมายขนาดนี้จากตลาดมืด

ต้องทำให้บีเดิลติดพิษก่อน!

"อู๊—"

ในขณะที่ฟังเซี่ยเหยี่ยนอธิบาย บีเดิลก็กลืนถุงพิษของอาบ็อกที่ร้ายแรงที่สุดลงไปแล้ว

ฉับพลัน หมอกพิษสีม่วงบางๆ ที่เดิมทีล้อมรอบตัวมันอยู่ ก็เข้มข้นขึ้นหลายเท่าตัวในทันที เสียงของบีเดิลก็เปลี่ยนระดับเสียงตามไปด้วย

บนเขาแหลมที่ส่องแสงแวววาวบนหัวของมัน ลวดลายสีม่วงอ่อนๆ ค่อยๆ แผ่ขยายออกไป เปลือกแข็งสีเหลืองบนลำตัวก็ค่อยๆ ถูกวงรัศมีสีม่วงย้อมจนเปลี่ยนสีไป

เป็นภาพของคนที่ติดพิษอย่างเห็นได้ชัด

"เดิมทีซื้อมาเยอะขนาดนี้ก็แค่เตรียมไว้เผื่อขาด ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ซื้อมามากไป อันสุดท้าย กินเข้าไปด้วยเลย"

มือของเซี่ยเหยี่ยนกำยาถอนพิษสูตรพิเศษในกระเป๋าแน่น สายตาจับจ้องไปที่บีเดิลอย่างไม่ละสายตา ทันทีที่สภาพของมันไม่สู้ดี เขาจะใช้ยาถอนพิษทันที

ต่อให้ต้องทิ้งถุงพิษพวกนี้ไปอย่างสูญเปล่า ก็ปล่อยให้บีเดิลเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด

ส่วนบีเดิลนั้นก็หมดความคึกคักก่อนหน้านี้ไปแล้ว

ในฐานะโปเกมอนธาตุพิษ นี่คือครั้งแรกที่มันได้สัมผัสกับอาการติดพิษ

มันรู้สึกทรมานเล็กน้อย

แต่มันก็ยังคงกัดฟันกลืนถุงพิษอันสุดท้ายลงไป

เซี่ยเหยี่ยนไม่มีทางทำร้ายมันหรอก กว่าจะซื้อถุงพิษพวกนี้มาได้ต้องใช้เงินไปตั้งเท่าไหร่ มันรู้ดี ดังนั้นจะปล่อยให้สูญเปล่าไม่ได้เด็ดขาด!

เมื่อกินถุงพิษอันสุดท้ายเข้าไป สภาพของบีเดิลก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

เปลือกแข็งที่เดิมทีเป็นสีเหลืองดิน ตอนนี้กลายเป็นสีม่วงเข้มไปหมดแล้ว แม้กระทั่งเขาแหลมบนหัวก็ยังไม่เว้น

"หลังจากโปเกมอนธาตุพิษติดพิษ จะกระตุ้นให้พิษในร่างกายของตัวเองออกมาต่อต้าน คล้ายๆ กับที่เรียกว่าหนามยอกเอาหนามบ่ง ถ้าหากเป็นการติดพิษเพราะปัจจัยภายนอกจะยุ่งยากกว่า จำเป็นต้องใช้ยาถอนพิษเท่านั้น แต่ถ้าเป็นการติดพิษที่เกิดจากการกินถุงพิษ นั่นก็จะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

สำหรับโปเกมอนธาตุพิษแล้ว ถุงพิษคือของบำรุง มันอัดแน่นไปด้วยพลังงานธาตุพิษมหาศาล สามารถหล่อเลี้ยงและเสริมสร้างพิษในร่างกายของตัวเองได้ การกระตุ้นพิษในตัวเอง จะก่อให้เกิดสิ่งที่เรียกว่า 'แอนติบอดี' ขึ้นมา

และแอนติบอดีที่ว่านี้ จริงๆ แล้วก็คือการเสริมสร้างระดับความรุนแรงของพิษนั่นเอง"

เซี่ยเหยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่ใจของเขากลับเต้นระรัว

ภูมิคุ้มกันพิษของโปเกมอนธาตุพิษนั้นเป็นเหมือนการเอาพิษต้านพิษ เมื่อพิษจากภายนอกรุนแรงเกินกว่าที่พิษในร่างกายจะต้านทานได้ ก็จะเกิดอาการติดพิษ

และสภาพของบีเดิลในตอนนี้ ก็คือพิษจากภายนอกรุนแรงเกินไป พิษในร่างกายอ่อนแอเกินไป ไม่สามารถต้านทานพิษจากภายนอกได้ จึงทำให้ติดพิษ

แต่ในขณะเดียวกัน แม้ถุงพิษจะทำให้บีเดิลติดพิษ แต่มันก็ยังมอบพลังงานธาตุพิษให้ไม่น้อย เพื่อช่วยหล่อเลี้ยงและเสริมสร้างพิษในตัวเองของมัน

เมื่อเผชิญกับแรงกดดันจากพิษภายนอก สัญชาตญาณในการวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต จะกระตุ้นให้เกิดการเสริมสร้างพิษของตนเองขึ้นมาต่อต้าน

นี่คือสัญชาตญาณการวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตในธรรมชาติ

และเป็นวิธีการเพาะเลี้ยงโปเกมอนธาตุพิษที่สืบทอดมาตั้งแต่ยุคโบราณ

"อดทนไว้บีเดิล! ถ้าผ่านไปได้ นายก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลง!"

ภายนอกเซี่ยเหยี่ยนดูสงบนิ่งเพื่อช่วยเสริมสร้างความมั่นใจให้กับบีเดิล แต่ความจริงแล้วภายในใจเขาตื่นเต้นยิ่งกว่าบีเดิลเสียอีก มือที่กำยาถอนพิษเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"อู๊!!"

เสียงของบีเดิลเจือปนไปด้วยความเจ็บปวด แต่ในใจของมันกลับรู้สึกวางใจและสงบมาก

นี่คือความไว้วางใจที่มีต่อเซี่ยเหยี่ยน

ก็แค่ความเจ็บปวดทางร่างกาย อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว

แต่การอดทนครั้งนี้

กลับกินเวลายาวนานถึงสามชั่วโมง

หมอกพิษสีม่วงที่แต่เดิมล้อมรอบบีเดิลเอาไว้ ตอนนี้ได้สลายไปจนหมดสิ้นแล้ว

จะเรียกว่าสลายไปก็ไม่ถูกนัก ต้องบอกว่ามันแนบสนิทไปกับลำตัวของบีเดิลมากกว่า

และตอนนี้บีเดิลก็ดูเหมือนถูกทาด้วยสีน้ำมันสีม่วงทั่วทั้งตัว เป็นมันปลาบ

มันหลับตาแน่น

มือที่กำยาถอนพิษของเซี่ยเหยี่ยนแข็งค้างไปแล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย

ข้อมูลในหนังสือเล่มนั้นเขาได้พิจารณาและคาดเดาอย่างละเอียดแล้วว่าสามารถทำได้จริง และความเป็นไปได้ก็ไม่ต่ำเลย เขาถึงได้ยอมให้บีเดิลอ้าปากกินเข้าไปตรงๆ

เขาเองก็ได้เตรียมพร้อมไว้สำหรับเรื่องนี้แล้ว โปเกบล็อกระดับสูงสามารถมอบการสนับสนุนพลังงานให้กับบีเดิลได้อย่างเพียงพอ เพื่อรับประกันว่ามันจะไม่ถูกพิษกัดกร่อนไปจนหมด ยาถอนพิษสูตรพิเศษนั้นราคายิ่งไม่ต้องพูดถึง ซื้อมาก็เพื่อเตรียมพร้อมไว้สำหรับเหตุสุดวิสัย

แต่ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ บีเดิลมีอาการทรงตัวอย่างสมบูรณ์แล้ว น่าจะไม่ได้ใช้แล้วล่ะ

แกรก—

ฉับพลัน

มีเสียงแกรกเบาๆ ดังมาจากตัวของบีเดิล

เซี่ยเหยี่ยนตื่นตัวขึ้นมาทันที

จากนั้น

แกรก แกรก แกรก—

เสียงแกรกดังขึ้นถี่ๆ รอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นทั่วทั้งตัวบีเดิล รอยร้าวที่ใหญ่ที่สุดรอยหนึ่งลากยาวตั้งแต่บนหัวทะลุไปถึงหาง

และภายใต้รอยแยกนั้น สีเหลืองดินอันใสกระจ่างก็ปรากฏขึ้นสู่สายตาของเซี่ยเหยี่ยนอีกครั้ง

"อู๊"

เสียงร้องเบาๆ

บีเดิลพยายามใช้ขาคู่หน้าสองข้างแกะเปลือกที่รัดตึงออก ด้วยความฉงน มันค่อยๆ คลานออกมาจากเปลือกแข็งที่ตอนนี้ถูกย้อมจนกลายเป็นสีม่วงไปแล้ว

มัน

ลอกคราบอีกครั้งแล้ว!

༺༻