บทที่ 16 ภารกิจมาเยือน

ทาคาฮะนั่งขัดสมาธิ วางดาบฟันวิญญาณพาดไว้บนหน้าตัก

เขาหลับตาลง แม้ก่อนหน้านี้จะดื่มเหล้าไปไม่น้อย ทว่าในยามนี้จิตใจของเขากลับปลอดโปร่งอย่างน่าประหลาด

แว่วเสียงหนึ่งดังมาให้ได้ยินเลือนราง... เสียงจากดาบฟันวิญญาณของเขานั่นเอง!

“...นามของข้าคือ...”

น้ำเสียงนั้นเดี๋ยวไกลเดี๋ยวใกล้ เดี๋ยวหนักแน่นเดี๋ยวแผ่วเบา บางคราฟังคล้ายกำลังกระซิบอยู่ข้างหู แต่บางครากลับดังกึกก้องราวกับกำลังตะโกนสั่งการมดตัวจ้อยจากยอดเขา

ทาคาฮะอยากจะไขว่คว้าเสียงนั้นไว้ ทว่ากลับทำไม่ได้

นามของข้าคือ...

ครืน...

จังหวะที่นามนั้นกำลังจะถูกเอื้อนเอ่ย เสียงกัมปนาทราวกับอสนีบาตฟาดฟันก็ดังกึกก้องกังวานไปทั่วผืนฟ้า กลบเสียงเรียกขานนั้นจนมลายหายไปสิ้น

ทาคาฮะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

แม้จะรู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านไปเพียงชั่วครู่ ทว่าเวลาในโลกภายนอกกลับล่วงเลยไปถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่งแล้ว

ในช่วงเวลาอันยาวนานนี้ เขารู้สึกเพียงว่าตนเองได้ก้าวเข้าใกล้ ‘ชิไค’ ไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

แต่หากจะปลดปล่อยอาซาอุจิของตนได้อย่างสมบูรณ์ แค่นี้ยังไม่พอหรอก!

ในทางทฤษฎี การต่อสู้ที่เป็นตายจะช่วยเร่งกระบวนการนี้ให้เร็วขึ้น ทว่าเหล่ายมทูตใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แต่ในเซย์เรย์เทย์ แล้วจะไปหาการต่อสู้เสี่ยงตายแบบนั้นได้จากที่ไหนกัน?

บางครั้งคุณอาจจะสังเกตเห็นสถานการณ์ที่แปลกประหลาดมากๆ อย่างหนึ่ง นั่นคือช่วงเวลาก่อนที่ คุโรซากิ อิจิโกะ จะปรากฏตัว เซย์เรย์เทย์ดูเหมือนจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เลยตลอดหลายร้อยหรืออาจจะหลายพันปี

ทว่าหลังจากที่คุโรซากิ อิจิโกะมาถึง บรรดาหัวหน้าหน่วยที่แทบไม่มีพัฒนาการใดๆ มาเป็นสิบๆ ปีหรือหลายทศวรรษ กลับเริ่มแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด

อันที่จริง เรื่องนี้ก็ไม่ได้น่าแปลกใจอะไรนัก

เพราะการฝึกฝนธรรมดาๆ นั้นทำให้คนเราแข็งแกร่งขึ้นอย่างเชื่องช้า การฝึกตามแบบแผนเช่นนี้ให้ผลลัพธ์น้อยกว่าการต่อสู้ที่ดุเดือดตึงเครียดมากนัก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การต่อสู้ที่แม้กระทั่งวิญญาณยังต้องเผชิญกับวิกฤตแห่งการดับสูญ

เมื่อวิญญาณเผชิญกับวิกฤตแห่งการดับสูญ พลังวิญญาณจะถูกกระตุ้นให้ยกระดับขึ้นได้อย่างง่ายดาย ดังนั้น หลังจากผ่านความเป็นความตาย เหล่ายมทูตทุกคนจึงแข็งแกร่งขึ้น

หลังจากที่คุโรซากิ อิจิโกะมาเยือน สิบสามหน่วยพิทักษ์ก็เริ่มเข้าสู่สงครามอย่างต่อเนื่องอย่างแท้จริง และหลังจากการต่อสู้แต่ละครั้ง ไม่เพียงแค่อิจิโกะเท่านั้น ทว่าสมาชิกของสิบสามหน่วยพิทักษ์ต่างก็มีพัฒนาการที่ก้าวหน้าขึ้นด้วยเช่นกัน

หากตอนนี้ทาคาฮะต้องการจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาก็ต้องนำการต่อสู้ระดับนี้มาพิจารณาด้วย

ถึงแม้เขาจะมีพลังความสามารถบุตรแห่งกิเลน ทว่าต่อให้เขาแข็งแกร่งขึ้นพร้อมๆ กับฮิซึกายะ เขาก็จะมีพลังวิญญาณแค่ในระดับหัวหน้าหน่วยในช่วงต้นเรื่องเท่านั้น

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

เขาจำเป็นต้องแข็งแกร่งกว่านี้

และเขารู้ดีว่า ตนเองจะต้องมีที่ยืนบนสมรภูมิอย่างแน่นอน

ไอเซ็น หมอนั่น...

ได้ให้ความสนใจในตัวเขาเข้าแล้ว

ใจของทาคาฮะดิ่งวูบ

วันนี้ เขาถูกไอเซ็นแต่งตั้งให้รับตำแหน่งนักสู้อันดับเก้า แม้จะไม่ใช่ตำแหน่งที่สูงส่งอะไร แต่มันก็มากพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ของเขาถูกต้องทุกประการ

ไอเซ็น หมอนั่นกำลังจับตาดูเขาอยู่จริงๆ

เมตาสตาเซียคือสิ่งที่หมอนั่นส่งมาเพื่อจัดการกับทาคาฮะ และหลังจากที่ทาคาฮะกำจัดเมตาสตาเซียลงได้อย่างง่ายดาย ความสนใจที่ไอเซ็นมีต่อเขาก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นไปอีก

ดังนั้นหมอนั่นจึงจัดแจงให้เขามารับตำแหน่งนักสู้อันดับเก้า

หากถูกคนพรรค์นี้หมายหัว อนาคตของเขาคงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างแน่นอน

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ ในช่วงหลายเดือนหลังจากนั้น ไอเซ็นกลับไม่ได้สั่งให้เขาทำอะไรเลย

เขาจึงฉวยโอกาสจากช่วงเวลาหลายเดือนนี้ในการพัฒนาตัวเองอย่างรวดเร็ว อย่างแรกเลยคือเขาสร้างความสัมพันธ์อันดีกับทุกคนในหน่วย รวมถึงเด็กหนุ่มสาวทั้งสี่จากสถาบันวิญญาณ รันงิคุ และชูเฮย์

ส่วนเคียวราคุ ชุนซุยนั้น...

เขาได้เล่าเรื่องของชุนซุยให้รันงิคุและชูเฮย์ฟัง ชูเฮย์ยังมีท่าทีสงวนท่าทีอยู่บ้าง แต่รันงิคุกลับพูดอย่างหน้าตาเฉยว่า เธอเคยไปดื่มกับเคียวราคุ ชุนซุยมาหลายครั้งแล้ว

ดังนั้นหลังจากนั้น เขาก็แอบชวนชุนซุยไปดื่มบ้างสองสามครั้ง ทว่าค่าความสัมพันธ์กลับเพิ่มขึ้นอย่างเชื่องช้า จนถึงตอนนี้ ค่าความสัมพันธ์ของเคียวราคุ ชุนซุยที่มีต่อเขาก็ยังหยุดอยู่แค่สามสิบเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ ทาคาฮะจึงถอดใจจากหัวหน้าหน่วยคนนี้ไปโดยปริยาย หมอนี่สมกับที่เป็นตาแก่ที่ผ่านโลกมาหลายร้อยปีจริงๆ ลักษณะเด่นที่สุดก็คือการตั้งกำแพงในใจซะหนาเตอะ

ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เขาได้เพิ่มค่าความสัมพันธ์ของชูเฮย์มาถึง 79 แล้ว ขาดอีกเพียงแค่คะแนนเดียวก็จะแตะหลัก 80

มันไม่มีทางเลือกอื่นเลย ยิ่งค่าความสัมพันธ์สูงขึ้นเท่าไหร่ การจะเพิ่มคะแนนก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น

คนที่ค่าความสัมพันธ์พุ่งพรวดพราดไปถึงแปดสิบแบบฮิซึกายะนั้น ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพียงส่วนน้อย

และในขณะที่เขากำลังคิดว่าชีวิตอันสงบสุขนี้จะดำเนินต่อไปได้ ในช่วงสิ้นปีนี้เอง เขาก็ได้รับคำสั่งตอนที่เข้าไปที่หน่วย

“เกิดเหตุการณ์วิญญาณสูญหายครั้งใหญ่ขึ้นในลูคอนไกตะวันออก เขตที่ 62 'ฮานะคุเระ' สงสัยว่าจะเป็นการกลับมาของคดีวิญญาณสูญหายเมื่อเจ็ดสิบปีก่อน!”

“ยมทูตจากหน่วยที่เก้าเดินทางไปที่นั่นแล้ว แต่ท่านหัวหน้าใหญ่ยังคงกังวลว่าจะมีปัญหาแทรกซ้อน หน่วยที่ห้าของเราจึงต้องส่งทีมย่อยออกไปสมทบอีกทีม”

ทานิโมโตะ โทรุ นักสู้อันดับหก ตบไหล่ทาคาฮะเบาๆ แล้วเอ่ยอย่างสบายๆ ว่า “ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ถึงนี่จะเป็นภารกิจแรกของนายตั้งแต่ได้เลื่อนขั้นเป็นนักสู้อันดับ แต่ในเมื่อมีรองหัวหน้าอิจิมารุไปด้วยทั้งคน ทุกอย่างก็ราบรื่นไร้ปัญหาแล้วล่ะ”

ก็เพราะมีเขาไปด้วยนี่แหละ ฉันถึงได้กังวลนักน่ะ

ทาคาฮะเหลือบมองอิจิมารุ งินที่กำลังหรี่ตาแคบ เขาก็ไม่อาจเดาใจผู้ชายคนนี้ได้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หากจะบอกว่าภารกิจนี้ไม่ได้เป็นฝีมือการจัดฉากของไอเซ็นล่ะก็ ใครจะไปเชื่อกัน!

คดีวิญญาณสูญหายนั่น มันเป็นฝีมือของไอเซ็นไม่ใช่หรือไง?

แล้วเขตที่ 62 ตะวันออก นั่นมันบ้านเกิดของอิจิมารุ งิน กับรันงิคุ แถมยังเป็นที่ที่ไอเซ็นเคยไปรวบรวมวิญญาณอีกด้วย!

แต่ว่า ในที่สุดมันก็มาถึงแล้วสินะ?

บททดสอบครั้งต่อไปของไอเซ็น หรือจะเรียกว่า...

เกมงั้นหรือ?

ในครั้งนี้ ทีมสนับสนุนของหน่วยที่ห้าประกอบไปด้วย รองหัวหน้าอิจิมารุ งิน พร้อมด้วยนักสู้อันดับสี่ นักสู้อันดับห้า นักสู้อันดับหก และนักสู้อันดับเก้า รวมเป็นนักสู้อันดับถึงสี่คน พ่วงด้วยสมาชิกหน่วยที่ห้าอีกกว่าหกสิบชีวิต

ขุมกำลังชุดนี้เรียกได้ว่าจัดเต็มและหรูหราไม่เบา

ทว่านี่คือการรับมือกับคดีวิญญาณสูญหายที่เป็นต้นเหตุให้หัวหน้าหน่วยหลายคนต้อง 'กลายสภาพเป็นฮอลโลว์' เมื่อหกเจ็ดสิบปีก่อน แม้จะไม่แน่ชัดว่าใช่คดีเดียวกันหรือไม่ แต่เพียงแค่มีความเป็นไปได้แม้เพียงน้อยนิด มันก็มากพอที่จะทำให้สิบสามหน่วยพิทักษ์ต้องรับมืออย่างจริงจังแล้ว

“พวกเราจะออกเดินทางกันเลยหรือเปล่าครับ?”

ทาคาฮะเอ่ยถาม แสร้งทำทีเป็นประหม่า

“ใช่” ทานิโมโตะ โทรุพยักหน้าตอบรับ “ไปกันเถอะ ป่านนี้ท่านรองหัวหน้าอิจิมารุน่าจะรอพวกเราอยู่แล้วล่ะ”

ทาคาฮะรีบเดินตามทานิโมโตะ โทรุไปยังจุดรวมพล อิจิมารุ งินกำลังนั่งอยู่บนขั้นบันได คอยเอ่ยทักทายเหล่ายมทูตที่ทยอยมาถึงด้วยท่าทีสบายๆ

“ทุกคน ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ มีฉันอยู่ที่นี่ทั้งคน พวกนายไม่มีทางตกอยู่ในอันตรายแน่”

สมาชิกหน่วยที่ห้าอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทานิโมโตะ โทรุประกาศเสียงดังฟังชัด “มีท่านรองหัวหน้าอิจิมารุอยู่ด้วย ต่อให้อุราฮาร่า คิสึเกะ ตัวการคดีวิญญาณสูญหายเมื่อคราวก่อนยังอยู่ ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวทั้งนั้นแหละ!”

“ใช่แล้ว ฉันได้ยินมาว่าท่านรองหัวหน้าอิจิมารุสามารถปลุกบังไคได้แล้วนะ ขอแค่มีตำแหน่งหัวหน้าหน่วยว่างลงเมื่อไหร่ เขาก็สามารถย้ายไปเป็นหัวหน้าหน่วยอื่นได้ทันทีเลย”

“ท่านรองหัวหน้าอิจิมารุนี่เป็นอัจฉริยะของจริง! ได้ยินมาว่าเขาใช้เวลาเรียนจบจากสถาบันวิญญาณแค่ปีเดียวเอง!”

ผู้คนต่างจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น สมาชิกของหน่วยที่ห้าเทิดทูนไอเซ็นอย่างมาก และด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงให้ความไว้วางใจอย่างท่วมท้นต่อรองหัวหน้าอิจิมารุ งิน ที่แม้ภายนอกจะดูเจ้าเล่ห์ไปสักหน่อยก็ตาม

ทาคาฮะเข้าไปร่วมวงสนทนา ทว่าหางตาของเขากลับเหลือบไปเห็นอิจิมารุ งิน ที่กำลังฉีกยิ้มจนตาหยี...

และกำลังมองมาที่เขา!