บทที่ 39 เย่เทียน หักห้ามมือซะ!

ทว่าในตอนนั้นเอง!

เสียงวิพากษ์วิจารณ์อันดังลั่นก็ระเบิดกึกก้องขึ้นมาทันควัน!

"ซี้ด! รองผู้บัญชาการทหารแห่งกองกำลังพิทักษ์เมือง!? คุณพระช่วย!"

"นังหนูเจียอวี่คนนี้…… ถึงกับปีนป่ายขึ้นไปพึ่งพิงต้นไม้ใหญ่ตระกูลขงได้เลยเหรอเนี่ย!?"

"บุตรชายเพียงคนเดียวของท่านผู้บัญชาการขง…… นี...นี่มันภูมิหลังทางทหารที่แท้จริง เป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริงเลยนะ!"

"ตระกูลเสิ่นกำลังจะทะยานขึ้นฟ้าแล้ว! มีความสัมพันธ์ชั้นรองผู้บัญชาการทหารขงค้ำคออยู่ ในเมืองเจียงเฉิงใครจะกล้ามาแตะต้องตระกูลเสิ่นของเราอีก?"

"มิน่าล่ะเจียอวี่ถึงได้มีความมั่นใจขนาดนี้ ที่แท้ก็มีที่พึ่งพาใหญ่โตปานนี้!"

เสียงชื่นชม เสียงอิจฉาริษยา และเสียงประจบสอพลอดังระงมขึ้นทีละสายไม่ขาดสาย

สายตาของสมาชิกแกนนำตระกูลเสิ่นทุกคนที่มองไปยังเสิ่นเจียอวี่และขงเจี๋ยได้แปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เต็มไปด้วยความตกตะลึงลาน

แม้กระทั่งนักพรตพันมืออู๋เชียนที่นอนหลับตาพักผ่อนหย่อนใจมาตลอด ก็ยังยอมลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย พลางพินิจพิจารณาขงเจี๋ยรอบหนึ่ง นัยน์ตาพาดผ่านแววตาประหลาดใจแวบหนึ่ง

ส่วนเสิ่นว่านซานยิ่งลิงโลดใจในส่วนลึกอย่างบ้าคลั่ง!

เดิมทีเขาอัญเชิญอู๋เชียนมาเพื่อจัดการกับเย่เทียน นึกไม่ถึงเลยว่าหลานสาวที่ปกติไม่ค่อยสะดุดตาคนนี้ กลับสร้างความประหลาดใจที่ใหญ่โตยิ่งกว่าให้แก่เขา!

ตระกูลขง!

นี่คือยันต์คุ้มครองภัยที่ใช้งานได้ดีกว่าอู๋เชียนสิบคนรวมกันเสียอีก!

ทว่าในระหว่างที่เสิ่นเจียอวี่กำลังเพลิดเพลินใจกับการรุมล้อมชื่นชมของฝูงชน และเชิดหน้าชูคอขึ้นด้วยความได้ใจ สายตาของเธอรีบกวาดผ่านบริเวณด้านหน้าห้องโถงพิจารณาคดีโดยไม่ตั้งใจ

ยามที่ได้เห็นเงาร่างอันเย็นชาและสูงส่งร่างนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอพลันแข็งทื่อลงทันควัน ราวกับมีอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่ลำคอ เธออุทานร้องเสียงหลงออกมาทันที:

"เสิ่นหว่านชิว!? แก…… แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?"

เสียงกรีดร้องอันบาดแก้วหูทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนภายในห้องโถงลงในพริบตา

ขงเจี๋ยที่ยืนอยู่ข้างกายเธอได้ยินเสียงก็กวาดสายตามองตามไป ยามที่ได้เห็นเสิ่นหว่านชิว ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่อย่างถึงที่สุดดัง "ฟุบ"

แทบจะเป็นปฏิกิริยาตอบโต้ตามสัญชาตญาณ คนทั้งสองพากันหดคอลงพร้อมกัน สายตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงกวาดมองไปรอบๆ เพื่อเสาะหารเงาร่างของชายคนนั้น

เสิ่นหว่านชิวเก็บภาพท่าทางของคนทั้งสองเอาไว้ในสายตา มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มหยัน ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงราบเรียบดุจไข่มุกร่วงหล่นลงบนจานหยก:

"ไม่ต้องหาหรอกค่ะ แล้วก็ไม่ต้องกลัวจนหดหัวเป็นนกกระทาขนาดนั้นด้วย" "สามีของฉัน…… ไม่ได้มาค่ะ!"

สิ้นเสียงคำพูดลงพอดิบพอดี

ใบหน้าของเสิ่นเจียอวี่และขงเจี๋ยพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับขาว อับอาย ขายหน้า และโกรธเคืองอารมณ์หลากชนิดพากันผสมปนเปกันนัวเนีย

ขงเจี๋ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดอกขึ้นตรง ดึงความรู้สึกเหนือกว่าเมื่อครู่กลับคืนมา พลางตวาดเสียงแข็งกร้าวอย่างไว้เชิง:

"เสิ่นหว่านชิว! แกพูดจาเหลวไหลอะไร!? ใคร…… ใครกลัวกัน!?"

"ต่อให้เย่เทียนอยู่ที่นี่แล้วจะทำไม? แกคิดว่าฉันจะกลัวมันจริงๆ เหรอ? วันนั้นที่โรงแรมก็แค่ฉันไม่อยากเห็นเลือดเท่านั้นเอง!"

เสิ่นเจียอวี่เองก็ฟื้นคืนความได้ใจเมื่อครู่กลับมา เธอเอื้อมมือไปควงแขนของขงเจี๋ยพลางเอ่ยเสริมทัพ

"ใช่แล้ว! พี่เจี๋ยคือนรองผู้บัญชาการทหารแห่งกองกำลังพิทักษ์เมืองเชียวนะ ฐานะสูงส่ง ถือครองกำลังพลและอำนาจที่แท้จริง ไอ้เย่เทียนนั่นมันเป็นตัวอะไร แค่จะมาเช็ดรองเท้าให้พี่เจี๋ยยังไม่คู่ควรเลยด้วยซ้ำ!"

"พวกเราเมื่อกี้ก็แค่…… แค่ไม่อยากเห็นไอ้สารเลวที่น่ารังเกียจคนนั้นมาทำลายอารมณ์เท่านั้นเอง!"

"งั้นเหรอ? แต่ฉันดันอยากจะทำให้พวกแกอารมณ์เสียขึ้นมาน่ะสิ!"

ฉับพลันนั้น!

น้ำเสียงเย้ยหยันสายหนึ่งดังแว่วมาจากนอกประตู

กลุ่มฝูงชนภายในห้องโถงพิจารณาคดีหลังจากได้ยินเสียงอันแสนคุ้นเคยนี้ ใบหน้าของแต่ละคนก็พากันเปลี่ยนสีไปอย่างน่าดูชมยิ่งนัก

เสิ่นหว่านชิวยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มผุดพรายงดงามปานมวลบุปผา

เสิ่นเจียอวี่และขงเจี๋ยพากันก้าวถอยหลังหนีด้วยความตื่นตระหนกลนลาน สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตกใจผสมปนเปกัน

ส่วนเสิ่นว่านซานกลับมีสีหน้าราบเรียบสนิท มีอู๋เชียนและขงเจี๋ยสองยันต์คุ้มครองภัยคอยหนุนหลังอยู่ มีอะไรให้เขาต้องหวาดกลัวอีก?

เขากลัวแค่ว่าเย่เทียนจะไม่มาต่างหาก! ในเมื่อมาแล้ว ก็จะทำให้มันไม่มีทางได้กลับไปอีก!

"ปัง!"

พร้อมกับเสียงกระแทกหนักๆ ดังสนั่น

ประตูห้องโถงพิจารณาคดีถูกแรงมหาศาลพุ่งชนจนเปิดออก

แลเห็นเพียง เย่เทียนเดินก้าวยาวๆ ทรงพลังราวกับมังกรและเสือเดินเข้ามาด้านใน

ด้านหลังมีพ่อบ้านชราที่ใบหน้าเขียวช้ำบวมเป่งคนหนึ่งเดินตามเข้ามา

เดินโอนเอนกะปลกกะเปลี้ย

"ตุ้บ!"

พ่อบ้านชราคุกเข่าลงกับพื้น พลางแผดเสียงร้องตะโกนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: "คุณท่านครับ ผม...ผมขวางเขาไว้ไม่ได้ครับ!"

เสิ่นว่านซานโบกมือปัด "แกถอยออกไปก่อน!"

รอจนพ่อบ้านชราเดินจากไป เย่เทียนก็ปรายสายตามองไปรอบๆ พลางแย้มยิ้มอย่างมีเลศนัย

นอกจากเสิ่นว่านซานและอู๋เชียนแล้ว คนตระกูลเสิ่นที่เหลือไม่มีใครกล้าสบสายตากับเย่เทียนเลยแม้แต่คนเดียว

วิธีการอันโหดเหี้ยมและนองเลือดเหล่านั้น ยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

ท้ายที่สุด สายตาของเย่เทียนก็ไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลนลานของเสิ่นเจียอวี่ พลางเอ่ยถามกลั้วยิ้มว่า "แกช่วยพูดประโยคเมื่อกี้ซ้ำอีกรอบซิ!"

เสิ่นเจียอวี่ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อึกอักเอ่ยอ้อมแอ้มว่า "เย่...เย่เทียน แก...แกคิดจะทำอะไร? ฉัน...ฉันขอเตือนแกนะอย่ามาทำอะไรบ้าๆ……"

"เพียะ!"

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าอย่างกะทันหันดังสนั่นกึกก้องไปทั่วทั้งห้องโถงพิจารณาคดี

เสิ่นเจียอวี่ที่ยังพูดไม่ทันจบประโยคก็ล้มคว่ำลงไป ใบหน้าสวยที่เพิ่งจะยุบบวมไปไม่นาน กลับมาบวมเป่งขึ้นอีกครั้งด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ส่วนเย่เทียนกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"กรี๊ด! เย่เทียน แก...แกไอ้สารเลว แกยังกล้ามาตบฉันอีกเหรอ?"

เสิ่นเจียอวี่เอามือกุมใบหน้า แผดเสียงร้องโวยวายอย่างสุดเสียง

ในตอนนั้นเอง หวังฟ่งเจวียนที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนก็พุ่งทะยานออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น "ไอ้หน้าจืด แกกบฏไปใหญ่แล้ว กล้ามาตบลูกรักของฉัน ฉันจะสู้ตายกับแก!"

เย่เทียนยืนนิ่งอยู่กับที่โดยไม่ขยับเขยื้อน มองดูหวังฟ่งเจวียนที่พุ่งทะยานเข้ามา ก่อนจะวาดเท้าถีบโครมออกไปอย่างรุนแรง

"ปัง!"

"แกรก!"

เสียงกระแทกหนักๆ และเสียงกระดูกแตกหักดังระเบิดขึ้นแทบจะพร้อมๆ กัน

ร่างของหวังฟ่งเจวียนกระเด็นไปฝังอยู่บนพื้น โลหิตสาดกระเซ็นพ่นออกมาคำโต

เสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจ

"อ๊าก!"

ชั่วขณะนั้น คนตระกูลเสิ่นใบหน้าถอดสีเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ สายตาที่มองไปยังเย่เทียนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ทว่ากลับไม่มีใครกล้าก้าวเท้าออกมาเลยสักคนเดียว

อู๋เชียนที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานรูม่านตาหดแคบลงฉับพลัน ความเร็วในการลงมือและวาดเท้าถีบของเย่เทียนนั้น รวดเร็วเสียจนแม้แต่เขาก็ยังไม่อาจจับทิศทางและร่องรอยได้

ชายหนุ่มคนนี้เป็นยอดฝีมือ!

"ปัง!"

เสิ่นว่านซานตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นมา พลางชี้หน้าตวาดใส่เย่เทียนด้วยความโกรธจัด: "เย่เทียน แกอย่าให้มันรังแกกันเกินไปหน่อยเลย ที่นี่คือตระกูลเสิ่น ไม่ใช่ที่ให้แกมาสามหาวอวดดี!"

สิ้นเสียงคำพูด!

กลุ่มจอมยุทธ์ชุดดำของตระกูลเสิ่นก็ก้าวเท้ากดดันเข้ามาด้านหน้าหนึ่งก้าวอย่างรู้ใจกัน

เย่เทียนเมินเฉยต่อภาพเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง เขาหันหน้าไปมองทางเสิ่นหว่านชิวที่อยู่ข้างกาย ก่อนจะเอ่ยถามว่า "ภรรยา ใครมันบังอาจมารังแกเธอ บ่งชี้ออกมาเลย สามีจะระบายโทสะให้เธอเอง!"

การปกป้องภรรยาอย่างเผด็จการตามแบบฉบับของเย่เทียน!

เสิ่นหว่านชิวหยัดกายลุกขึ้นยืน รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งงดงามผุดพราย ริมฝีปากสีแดงขยับเปิดออกเบาๆ

"สามีคะ ไอ้ขยะพวกนี้ยังไม่มีปัญญา มารังแกฉันได้หรอกค่ะ ตอนนี้ฉันแค่อยากจะรู้ว่า คุณพ่อของฉันตกลงแล้วยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วกันแน่!"

"ปล่อยเป็นหน้าที่ของฉันเอง!"

หลังจากเย่เทียนพูดจบ ก็ก้าวเท้าออกไปด้านหน้าหนึ่งก้าว

เสิ่นว่านซานถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณ "แกคิดจะทำอะไร?"

"ฉันจะทำอะไรมันก็ขึ้นอยู่กับแกนั่นแหละ! ไอ้แก่ พูดมาซิ ว่าพ่อตาที่ฉันยังไม่เคยพบหน้าค่าตาคนนั้น ตกลงแล้วยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วกันแน่!"

เย่เทียนหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงเจือแววข่มขู่คุกคามสายหนึ่ง

หัวใจของเสิ่นว่านซานกระตุกวูบ ทว่ายามที่ได้เห็นขงเจี๋ยที่อยู่ท่ามกลางฝูงชน ความมั่นใจก็พลันเปี่ยมล้นขึ้นมาในพริบตา

เขากระแอมไอเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัด: "เรียนรองผู้บัญชาการทหาร ชายคนนี้บุกมารุกรานหาเรื่องที่ตระตูลเสิ่นของผม ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ชายชราคนนี้ด้วยนะครับ!"

เสียงตะโกนก้องของเสิ่นว่านซานประโยคนี้ ได้ดึงดูดสายตาของทุกคนให้หันไปจับจ้องที่ขงเจี๋ยทันที!

คนตระกูลเสิ่นราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ได้ แววตาพลันจุดประกายแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง พากันเอ่ยปากพูด น้ำเสียงเจือไปด้วยความตื่นตระหนกและประจบสอพลอ:

"ใช่แล้ว! มีรองผู้บัญชาการทหารอยู่ด้วย จะยอมปล่อยให้ไอ้หมอนี่มาสามหาวอวดดีได้ยังไง!"

"รองผู้บัญชาการทหาร รีบออกคำสั่งจับกุมไอ้คนไร้ขื่อแปคนนี้ไปเลยครับ!"

"เหอะ! เสิ่นหว่านชิวไปเสาะหาผู้ชายแบบไหนกันมา? จะไปสู้เจียอวี่ได้ยังไง สายตาแหลมคมกว่าตั้งเยอะ เสาะหาได้มังกรหนุ่มผู้มีความสามารถปานรองผู้บัญชาการทหารมาครอง!"

"ใช่แล้ว! ไอ้คนที่เก่งแต่ใช้กำลังลงไม้ลงมือ มันจะไปคู่ควรเปรียบเทียบกับรองผู้บัญชาการทหารผู้ถือครองอำนาจที่แท้จริงได้ยังไง? ช่างแตกต่างราวฟ้ากับดินสิ้นดี!"

"เย่เทียน! แกจบเหร่แล้ว! อยู่ต่อหน้ารองผู้บัญชาการทหารยังกล้ามาซ่าอีกงั้นเหรอ? รอโดนกองกำลังพิทักษ์เมืองจับตัวไปยิงเป้าเถอะมึง!" ……

เมื่อได้ยินคำพูดของคนตระกูลเสิ่น ราวกับว่าคำพูดเพียงประโยคเดียวของขงเจี๋ยก็สามารถชี้เป็นชี้ตายให้แก่เย่เทียนได้แล้ว

เสิ่นเจียอวี่เองก็เอามือกุมใบหน้า พลางถลึงตาจ้องมองเย่เทียนด้วยความแค้นเคืองอย่างลึกล้ำ แผดเสียงกรีดร้องว่า "พี่เจี๋ย! รีบ! รีบเรียกคนมาจับตัวมันไปเลยค่ะ ฉันจะทำให้มันได้ลิ้มรสชาติของการตายทั้งเป็น!"

ทว่า ในเวลานี้ขงเจี๋ยที่อยู่ท่ามกลางเสียงชื่นชมยกยอพวกรีบกลับกลืนไม่เข้าคายไม่ออกมีทุกข์พูดไม่ได้

ภาพเหตุการณ์ที่เย่เทียนใช้หมัดเดียวระเบิดศีรษะจนเลือดสาดนองเป็นทะเลยังคงตราตรึงลบไม่ออกจากสมองของเขา

ทว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หากเขาไม่ลงมือทำอะไรสักอย่าง มันก็ดูจะไร้เหตุผลเกินไป แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

หลังจากครุ่นคิดตริตรองไปมาอย่างถี่ถ้วน!

ขงเจี๋ยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาจ้องจับไปที่เย่เทียนอย่างแน่วแน่น เขากล่าวเสียงหนักว่า "เย่เทียน หักห้ามมือซะ!"