ตอนที่ 23 พลังเวทธรรมชาติที่ไม่เคยเห็นมาก่อน!

“ไม้โอ๊กแดง เกล็ดกิเลนเปื้อนเลือด ยาวเก้านิ้ว! ฉันลองให้หลายคนใช้มันแล้ว แต่ไม่มีใครสำเร็จสักคน เจ้าตัวน้อยนี่ช่างเลือกจริงๆ”

ระหว่างที่พูด โอลลิแวนเดอร์ก็สัมผัสได้ถึงสายตาแปลกๆ ของชูหยาง ด้วยประสบการณ์อันโชกโชน เขาจึงรีบอธิบายทันทีว่า “เชื่อฉันเถอะ นี่ไม่ใช่เกล็ดที่มนุษย์ทำให้หลุดออกจากตัวกิเลน การทำร้ายกิเลนซึ่งเป็นสัตว์วิเศษศักดิ์สิทธิ์จะต้องได้รับคำสาปแน่!”

ชูหยางจึงเลิกมองเขาด้วยสายตาเคลือบแคลง

เขารับกล่องไม้กายสิทธิ์มาจากมือของโอลลิแวนเดอร์ แล้วหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมา

“คราวนี้ต้องเบามือให้มากนะ!” โอลลิแวนเดอร์รีบเตือนว่า “อย่าทำให้เคาน์เตอร์ของฉันคว่ำเด็ดขาด!”

“วางใจได้ครับ ครั้งนี้ผมจะเบามือแน่นอน!” ชูหยางพยักหน้าอย่างแรง แล้วโบกไม้กายสิทธิ์อย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้น ร้านไม้กายสิทธิ์ทั้งหลังก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

โอลลิแวนเดอร์กับสเปราต์มองไปรอบๆ อย่างหวาดหวั่น เกรงว่าร้านไม้กายสิทธิ์จะถล่มลงมา

คาน เสา แม้แต่กรอบประตู ทุกอย่างที่เป็นไม้ในร้านต่างราวกับมีชีวิต เติบโตอย่างบ้าคลั่ง ขยายตัวไม่หยุด และยังลามไปถึงร้านข้างเคียงด้วย

ต้นไม้กลับมาผลิดอกออกใบอีกครั้ง เถาวัลย์สีเขียวและพืชพรรณก็ยังคงแผ่ขยายออกไป

ดอกตูมผุดขึ้นตามมา และผลิบานเป็นทะเลดอกไม้สีสดในพริบตา

ต้นไม้แห้งเหี่ยวพลันเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่เก่าแก่อายุนับร้อยปี เต็มเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา

ปรากฏการณ์อันน่าตื่นตะลึงนี้ดึงดูดผู้คนจากสองข้างถนนเข้ามามุงดู เสียงอุทานดังขึ้นเป็นระลอกๆ

สเปราต์เบิกตากว้าง ในฐานะศาสตราจารย์วิชาสมุนไพร เธอแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า “พลังเวทธรรมชาติอันมหาศาลเมื่อครู่นี้ มาจากชูหยางงั้นหรือ?”

ไม้กายสิทธิ์ที่ทำจากไม้โอ๊กแดงและมีเกล็ดกิเลนเป็นแกนกลางกำลังเปล่งแสงสีแดงอบอุ่นปกคลุมร่างของชูหยาง นี่คือสัญญาณว่าไม้กายสิทธิ์ยอมรับเจ้าของแล้ว

โอลลิแวนเดอร์มองภาพนี้อย่างตกตะลึง เดิมทีเขาเพียงหยิบมันมาลองดู ไม่คิดว่าจะสำเร็จจริงๆ

ชูหยางมองร้านรอบๆ ที่ถูกตัวเองทำเสียหายจนเละเทะ จึงไม่มีแก่ใจจะสนใจเรื่องพลังเวทธรรมชาติอีก เขายิ้มเจื่อนๆ แล้วพูดว่า “ผมจะชดใช้ความเสียหายทั้งหมดของคุณนะครับ คุณโอลลิแวนเดอร์”

“ไม่ๆๆ! เด็กน้อย!” โอลลิแวนเดอร์ลูบต้นไม้ที่งอกอย่างบ้าคลั่งในร้าน ดวงตาเป็นประกายขึ้นมา “ต้นไม้พวกนี้มีพลังชีวิตมหาศาล เป็นวัตถุดิบชั้นดีสำหรับทำไม้กายสิทธิ์ มูลค่าของพวกมันชดเชยความเสียหายในร้านฉันได้เกินพอแล้ว”

โอลลิแวนเดอร์ชี้ไปยังร้านข้างๆ ที่ถูกต้นไม้เบียดจนพัง แล้วหัวเราะว่า “แถมยังพอชดใช้ความเสียหายของร้านข้างๆ ได้ด้วย!”

ชูหยางจึงค่อยโล่งใจ จากนั้นหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาแล้วถามว่า “ขอถามหน่อยครับ ไม้กายสิทธิ์ด้ามนี้ราคาเท่าไรครับ”

โอลลิแวนเดอร์ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม้กายสิทธิ์ด้ามนี้ไม่คิดเงินแล้วกัน เธอเอาไปเถอะ หากมันเสียหายก็เอามาหาฉันได้ ฉันซ่อมให้ฟรี”

ชูหยางพยักหน้าอย่างยินดีแล้วกล่าวว่า “ขอบคุณครับ คุณโอลลิแวนเดอร์”

สเปราต์ที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบเดินเข้ามาหาชูหยางด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ พลางกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า พลังเวทเมื่อครู่ทรงพลังกว่าของพ่อมดผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ แต่กลับเกิดจากเด็กชายวัย 11 ปีคนหนึ่ง

แต่ทั้งหมดนั้นยังไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด!

สิ่งที่ทำให้สเปราต์ตะลึงที่สุดก็คือ เธอไม่เคยเห็นพลังเวทของใครที่แฝงพลังชีวิตอันน่าตกตะลึงเช่นนี้มาก่อน พลังชีวิตนั้นเข้มข้นเสียจนผู้คนรอบข้างสัมผัสถึงพลังแห่งธรรมชาติได้อย่างชัดเจน

แม้แต่สวนสมุนไพรที่สเปราต์ดูแลอย่างพิถีพิถันด้วยตัวเอง ก็ยังไม่เคยทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเช่นนี้

ไม่เพียงสเปราต์เท่านั้น แม้แต่ชูหยางเองก็ยังตกตะลึง!

ที่จริงเขาเดาไว้ว่าพลังเวทของตัวเองน่าจะแกร่งกว่าพ่อมดทั่วไปนิดหน่อย เพราะยังไงเขาก็มีของโกง แต่เขาก็ไม่ได้คาดว่าพลังเวทของตัวเองจะมีลักษณะแปลกประหลาดขนาดนี้

คิดไปคิดมา สิ่งเดียวที่อาจเกี่ยวข้องได้ ก็มีแต่วิชาไม้ที่ได้รับมาจากชูหยางอีกคนในโลกนินจา!

สภาพร่างกายของแต่ละคนย่อมทำให้พลังเวทแตกต่างกัน ขีดจำกัดสายเลือดเป็นพลังที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือด เมื่อเทียบกันแล้ว ย่อมส่งผลต่อพลังเวทมากกว่า

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ก็คงอธิบายได้เพียงแบบนี้

สเปราต์มองชูหยางที่มีสีหน้างุนงง เธอมีคำถามมากมายอยู่ในใจ แต่ไม่รู้จะเอ่ยถามอย่างไร

เขาเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง จะไปรู้อะไรได้มากแค่ไหนกัน?

รอกลับโรงเรียนก่อน แล้วค่อยไปถามดัมเบิลดอร์ผู้รอบรู้อีกทีเถอะ!

เมื่อเห็นว่าคนด้านนอกมามุงดูกันมากขึ้นเรื่อยๆ สเปราต์จึงดึงชูหยางมาไว้ด้านหลัง แล้วรีบพาเขาออกจากร้านไม้กายสิทธิ์

ในฝูงชน เด็กหญิงคนหนึ่งจ้องมองแผ่นหลังของชูหยางที่จากไป ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนกระทั่งผู้ใหญ่ข้างๆ เตือน เธอจึงถอนสายตากลับมาอย่างเสียดาย

สเปราต์พาชูหยางกลับไปที่ร้านหม้อใหญ่รั่วอย่างรีบร้อน

สเปราต์อยากรีบกลับไปบอกดัมเบิลดอร์เกี่ยวกับความพิเศษของชูหยาง

“ชูหยาง ฉันขอโทษจริงๆ แต่ฉันจำเป็นต้องไปก่อน นี่คือตั๋วรถไฟกับเงินใช้จ่ายของเธอ เธอต้องเก็บไว้ให้ดี!”

“ค่าที่พักฉันจ่ายไว้แล้ว เธอพักได้จนกว่าโรงเรียนจะเปิดเรียน จำไว้ว่า ต้องขึ้นรถไฟก่อน 11 โมงของวันที่ 1 กันยายน”

สเปราต์วางตั๋วรถไฟหนึ่งใบกับถุงเกลเลียนทองลงในมือของชูหยาง จากนั้นก็ร่าย [คาถาหายตัว] อย่างเร่งรีบ หายวับไปต่อหน้าชูหยางในพริบตา

ตลอดเวลานั้น ชูหยางแทบไม่มีโอกาสพูดแม้แต่คำเดียว...

“ศาสตราจารย์สเปราต์นี่ใจร้อนจริงๆ” ชูหยางบ่นอย่างจนปัญญา แล้วก้มมองตั๋วรถไฟ “สถานีคิงส์ครอส ชานชาลาเก้าเศษสามส่วนสี่ ช่างเป็นชื่อสถานที่ที่คุ้นเคยจริงๆ”

“โชคดีที่ฉันรู้ว่าต้องไปยังไง ไม่งั้นคงลำบากแย่” ฉากวิ่งผ่านกำแพงเข้าสู่ชานชาลาเป็นฉากคลาสสิกของแฮร์รี่ พอตเตอร์ ชูหยางจำได้อย่างชัดเจน

หลังสเปราต์จากไป ชูหยางก็ไปที่ธนาคารกริงกอตส์

เขาอยากเอาเงินปอนด์ที่ก่อนหน้านี้หาได้จากพวกอันธพาลไปแลกเป็นเกลเลียนทอง

แต่พอไปถึง เขาจึงรู้ว่าการแลกเงินปอนด์เป็นเกลเลียนทองมีข้อจำกัด

ชูหยางที่คิดว่าตัวเองจะได้รวยเละ ทำได้เพียงแลกเกลเลียนทองมา 200 เหรียญอย่างผิดหวัง

“พูดกันตามตรง การปล้นพวกอันธพาลมันไม่เท่เอาเสียเลย เปลี่ยนเป้าหมายเป็นพวกพ่อมดดำดีกว่า” แววตาของชูหยางส่องประกายอันตราย หลังจากเกิดเรื่องเข้าใจผิดครั้งใหญ่ อารมณ์ของเขาแย่ลงถึงขีดสุด

ชูหยางที่วิ่งตะลอนไปทั้งวัน พอกลับถึงห้องก็ขี้เกียจขยับตัว

ชูหยางนั่งลงบนเตียง หยิบหนังสือที่เพิ่งซื้อมาอ่านทันที

ตลอดช่วงก่อนเปิดเทอม เขาตั้งใจจะใช้เวลาทั้งหมดกับหนังสือเหล่านี้

หนังสือเล่มแรกที่ชูหยางเลือกคือ “ประวัติศาสตร์เวทมนตร์” ซึ่งเขียนโดยเอเมอริก สวิตช์

นี่คือหนังสือที่เหมาะที่สุดสำหรับผู้ที่ไม่เคยสัมผัสโลกเวทมนตร์และต้องการทำความเข้าใจโลกใบนี้

เพราะได้รับการแบ่งปันพรสวรรค์จากตัวเขาอีกสามคน ชูหยางจึงมีความจำที่ยอดเยี่ยมมาก แม้จะยังไม่ถึงขั้นอ่านครั้งเดียวแล้วจำได้หมด แต่เพียงอ่านสองสามรอบก็สามารถจำและเข้าใจความรู้ในหนังสือได้ทั้งหมด

บางคนสามารถท่องจำได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็อาจไม่เข้าใจเสมอไป

แต่สำหรับชูหยาง เมื่อจำได้ก็แทบจะเข้าใจทั้งหมด

การจดจำและเข้าใจความรู้ในหนังสือได้อย่างรวดเร็วเป็นประสบการณ์ที่รื่นรมย์อย่างยิ่ง ความสุขที่ได้รับยังเหนือกว่าวิธีกระตุ้นสมองแบบใดๆ บนโลกเสียอีก!

(จบตอน)