ตอนที่ 21 ร้านหม้อใหญ่รั่ว

พอพูดถึงตรงนี้ สเปราต์ก็ชะงักไป เธอยิ้มแห้งๆ อย่างเก้อเขิน แล้วเปลี่ยนเรื่องพูดต่อว่า “สรุปก็คือ สถานการณ์ของเธอค่อนข้างพิเศษ แถมยังมีสายเลือดตะวันออก เดิมทีอาจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์ควรเป็นคนมาคุยกับเธอด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้อาจารย์ใหญ่ยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น เลย...”

ชูหยางยิ้มกว้างอย่างน่ารัก “ยินดีที่ได้พบคุณครับ ศาสตราจารย์สเปราต์!”

สเปราต์พอใจกับท่าทีของชูหยางมาก จึงยิ้มพลางชมว่า “ฮ่า เด็กคนนี้ทั้งฉลาดทั้งน่ารักจริงๆ”

“ไม่แปลกเลยที่เธอเก็บกระเป๋ารอฉันตั้งแต่เช้า เธอน่าจะเดาออกตั้งนานแล้วว่าเราจะแก้ปัญหาของเธอยังไง ใช่ไหม?”

ชูหยางครุ่นคิดแล้วพูดว่า “โรงเรียนอาจช่วยออกค่าเล่าเรียนให้ผมก่อน แล้วค่อยให้ผมช่วยทำงานบางอย่างระหว่างเรียน ใช่ไหมครับ?”

“เรียนไปทำงานไป?” สเปราต์มองชูหยางอย่างประหลาดใจแล้วพยักหน้ารัวๆ “คำนี้เหมาะมาก เราก็คิดจะให้เธอช่วยทำงานบางอย่างในโรงเรียนอยู่แล้ว การเอาเปรียบคนอื่นโดยไม่ตอบแทนไม่ใช่สิ่งที่ฮอกวอตส์สนับสนุนหรอกนะ”

ดูเหมือนสเปราต์จะกลัวว่าชูหยางจะกดดัน จึงอธิบายต่อว่า “โรงเรียนจะไม่มอบหมายงานที่เกินขีดความสามารถของเธอหรอก อย่างมากก็แค่ช่วยฉันดูแลสวนสมุนไพร หรือพอคุ้นกับยาแล้วก็ช่วยเป็นลูกมือให้ศาสตราจารย์สเนปที่สอนวิชาปรุงยา...”

พอได้ยินว่าจะต้องไปช่วยสเนป ชูหยางก็ไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ยังคงฝืนพูดว่า “ศาสตราจารย์สเปราต์ ผมจะตั้งใจทำงานเหล่านี้ให้ดีครับ”

“ฉันเชื่ออยู่แล้ว” สเปราต์ตอบเสียงดัง

จากนั้นเธอก็ก้มตัวลงลูบหัวชูหยาง “เธอรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันต้องไปอธิบายสถานการณ์ให้ผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ดูแลเธอฟังให้ชัดเจน จะได้ไม่เกิดความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็น”

พูดจบ สเปราต์ก็เดินตรงไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

สเปราต์หยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาแล้วสะบัดเบาๆ ไปทางประตูด้านข้าง “อะโลโฮโมรา!”

คาถาเปิดกุญแจ!

เสียงครืดดังขึ้น ประตูด้านข้างค่อยๆ เปิดออก สเปราต์ยืดอกเชิดหน้า เดินเข้าไปประหนึ่งหงส์ผู้หยิ่งผยองท่ามกลางสายตา “ชื่นชม” ของชูหยาง

ชูหยางยักคิ้วแล้วพึมพำว่า “ที่ผมแอบหนีออกมา ก็เพราะผู้อำนวยการแอนนาเป็นคนคุยด้วยยากอยู่แล้ว แม่ชีสูงวัยนี่หัวแข็งไม่ใช่เล่น หวังว่าศาสตราจารย์สเปราต์คงไม่ถูกมองว่าเป็นคนแปลกๆ นะ...”

ไม่นานนัก ศาสตราจารย์สเปราต์ก็เดินออกมาอย่างทุลักทุเล สองมือกุมหมวกทรงแหลมที่เต็มไปด้วยรอยปะไว้แน่น

“แม่ชีในโลกมักเกิ้ลชอบกอดไม้กวาดตอนนอนกันด้วยเหรอ?” สเปราต์บ่นว่า “ฉันยังไม่ทันได้ร่ายเวทอะไรเลย ก็ถูกไม้กวาดของเธอกวาดไล่ออกมาซะแล้ว”

ชูหยางพูดอย่างเก้อเขินว่า “ขอโทษครับ ศาสตราจารย์ ผมน่าจะเตือนคุณไว้ ผู้อำนวยการแอนนาระแวดระวังมาก เพราะต้องคอยปกป้องเด็กๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า”

สเปราต์ถอนหายใจ “ฉันเข้าใจ ฉันเองก็รู้สึกอยากปกป้องนักเรียนแบบเดียวกัน แม้ขั้นตอนจะค่อนข้างยุ่งยากไปบ้าง แต่ฉันก็อธิบายกับเธอชัดเจนแล้ว เธอไปเรียนที่ฮอกวอตส์กับฉันได้อย่างสบายใจ”

ชูหยางแสร้งทำเป็นเด็กที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอกมาก่อน แล้วถามอย่างตื่นเต้นว่า “ตอนนี้เลยเหรอครับ?”

สเปราต์ยกมือห้ามให้ชูหยางใจเย็นลง “ตอนนี้ดึกมากแล้ว เราต้องไปพักที่ร้านหม้อใหญ่รั่วหนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยไปตรอกไดแอกอนเพื่อซื้อของที่เธอต้องใช้สำหรับการเข้าเรียน”

ชูหยางกะพริบตาแล้วถามว่า “ก็คือของที่ระบุไว้ในจดหมายรับเข้าเรียนจากฮอกวอตส์ใช่ไหมครับ?”

“หลับตาก่อนนะ เดี๋ยวอาจจะไม่ค่อยสบายตัว” สเปราต์พยักหน้า แล้วจึงจับมือชูหยาง เตรียมร่าย [คาถาหายตัว]!

ชั่วพริบตาเดียว ชูหยางก็สัมผัสได้ถึงกระแสเวทมนตร์ที่พลุ่งพล่าน ขณะเดียวกันแรงบีบอัดมหาศาลก็เข้ากดทับร่างของเขา

จากนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกยัดเข้าไปในกระป๋อง แล้วถูกเขย่าขึ้นลงซ้ายขวาอย่างรุนแรง

โชคดีที่ตอนนี้ชูหยางมีร่างกายที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง รวมถึงพลังจิตที่เหนือกว่าคนทั่วไป เมื่อถึงที่หมาย เขาจึงไม่แสดงอาการไม่สบายใดๆ

“แทบไม่มีใครที่ผ่านการหายตัวเป็นครั้งแรกแล้วยังสงบนิ่งได้ขนาดนี้ เธอมีพรสวรรค์และจิตใจที่ยอดเยี่ยมมาก ชูหยาง”

สเปราต์เห็นปฏิกิริยาของชูหยางชัดเจน จึงเอ่ยชมอย่างไม่หวงคำ แม้เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันจะยังไม่นาน แต่เธอกลับประทับใจเด็กคนนี้มาก

ความสุขุมและเหตุผลที่เกินวัยของเขาเป็นคุณสมบัติสำคัญของการเป็นพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่

“ที่นี่คือที่ไหนครับ?” ชูหยางมองไปรอบๆ

เขาพบว่าตัวเองอยู่บนถนนที่เงียบสงบ เพราะฟ้ามืดแล้ว รอบข้างแทบไม่เห็นคนเดินผ่านไปมา

“ถนนแชริงครอส! ฝั่งตรงข้ามก็คือร้านหม้อใหญ่รั่วที่ฉันบอกนั่นแหละ” สเปราต์ชี้ไปยังร้านเก่าโทรมฝั่งตรงข้ามถนน ประตูไม้ที่ปกคลุมด้วยฝุ่นดูไม่เข้ากับสิ่งรอบข้างเอาเสียเลย

แม้มีคนเดินผ่านไปมา พวกเขาก็ไม่เคยสังเกตเห็นป้ายร้าน ราวกับร้านแห่งนี้ไม่มีตัวตน

“ที่นี่ถูกเสกคาถาไว้ พวกมักเกิ้ล...คนธรรมดาจะมองไม่เห็นการมีอยู่ของร้านหม้อใหญ่รั่ว ฮอกวอตส์ก็เช่นเดียวกัน” สเปราต์อธิบายไปพลางพาชูหยางเข้าไปในบาร์

ภายในบาร์ก็มีแสงสลัวมาก

ไม่ต่างจากข้างนอกนัก มีเพียงเทียนไม่กี่เล่มที่ส่องแสงริบหรี่

มีเพียงชายชราคนหนึ่งยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ แล้วพยักหน้าให้สเปราต์ “สวัสดีครับ ศาสตราจารย์สเปราต์”

“สวัสดีค่ะ คุณทอม” สเปราต์พาชูหยางไปที่บริเวณเคาน์เตอร์

สายตาของชูหยางไปหยุดอยู่ที่หนังสือพิมพ์เคลื่อนไหวได้ ช้อน และผ้าขี้ริ้วที่ทำความสะอาดตัวเองตรงหน้าคุณทอม

แม้ชูหยางจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอได้เห็นกับตา เขาก็ยังอดประหลาดใจกับความมหัศจรรย์ของโลกเวทมนตร์ไม่ได้

“ฮ่าๆ นี่คือพ่อมดน้อยที่กำลังจะเข้าเรียนใช่ไหม?” ทอมเฒ่ามองสีหน้าสงสัยของชูหยางแล้วแย้มยิ้มอย่างเข้าใจ

“ใช่ครับ คุณทอม” ชูหยางยิ้มทักทายอีกฝ่าย

ทอมเฒ่าเตือนว่า “ช่วงนี้เป็นฤดูเปิดเทอม ที่ร้านหม้อใหญ่รั่วมีเด็กใหม่อย่างเธอพักอยู่หลายคน ถ้าเจอกันในโถงใหญ่ ลองทำความรู้จักเป็นเพื่อนไว้ก่อนก็ไม่เสียหายนะ เธอก็รู้นี่ ไม่ว่าอยู่ที่ไหน มีเพื่อนเยอะย่อมดีกว่า”

ชูหยางตอบด้วยความซาบซึ้งว่า “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ คุณทอม”

“เอาล่ะ คุณทอม คุยกันแค่นี้ก่อนนะคะ ฉันต้องพาเด็กคนนี้ขึ้นไปพักแล้ว พรุ่งนี้ยังมีเรื่องอีกมากรอเขาอยู่!” พอสเปราต์รับกุญแจสองดอกจากทอมเฒ่าแล้ว เธอก็พาชูหยางขึ้นชั้นบน

ยามดึก ชูหยางหลับสนิทไปพร้อมกับหัวใจที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความอยากรู้เกี่ยวกับโลกเวทมนตร์

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงเคาะประตูหนักๆ ก็ปลุกชูหยางให้ตื่นจากการหลับใหล

“ชูหยาง เราต้องออกไปแล้ว รีบลุกเร็วเข้า” เสียงของสเปราต์ดังมาจากนอกประตู ก้องกังวานเหมือนระฆังและปลุกคนได้ดีกว่านาฬิกาปลุกเสียอีก

“ครับ ศาสตราจารย์สเปราต์ ผมจะลุกเดี๋ยวนี้!” ชูหยางรีบสวมเสื้อผ้า พอจะเริ่มแปรงฟัน เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเอายาสีฟันกับแปรงสีฟันมา

“ทำไมเวลาออกจากบ้านฉันถึงชอบลืมเอาของใช้สำหรับล้างหน้าและแปรงฟันมาด้วยนะ นิสัยเสียจากชาติที่แล้วจนถึงชาตินี้ก็ยังแก้ไม่ได้เลยเหรอ?!” ชูหยางมองตัวเองในกระจกอย่างพูดไม่ออก พอเก็บของเรียบร้อยแล้วก็เปิดประตูห้องออกไปพบกับศาสตราจารย์สเปราต์

(จบตอน)