ตอนที่ 18 นายลองดูสิ โฮคาเงะรุ่นที่สาม

ตอนที่ 18 นายลองดูสิ โฮคาเงะรุ่นที่สาม

หลังจากอุจิฮะ อาคาอินุพูดถึง “โฮคาเงะรุ่นที่สี่” ที่สละชีพในคืนที่เก้าหางอาละวาด ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็ตกใจเล็กน้อย

เขาไม่คิดว่าอุจิฮะ อาคาอินุจะพูดถึงรุ่นที่สี่ต่อหน้านารูโตะ

แต่เมื่อเห็นนารูโตะก้มหน้าไม่กล้าพูด เหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็น

ฮิรุเซ็นก็รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดในใจ

เขาพูดเสียงเบาลง “อาคาอินุ ความพิเศษของเด็กคนนี้นายก็น่าจะรู้ดี การที่เขาต้องติดคุกเพราะการแกล้งกันครั้งเดียว จะทำให้เขาถูกกระตุ้นได้นะ”

“ดังนั้น…”

ฮิรุเซ็นพูดด้วยน้ำเสียงประนีประนอมและจริงจัง “การให้พื้นที่แก่หน่ออ่อนในหมู่บ้านได้เติบโตบ้าง ก็เป็นการแสดงออกถึงเจตจำนงแห่งไฟของโคโนฮะที่สมบูรณ์แบบที่สุด”

แต่ฮิรุเซ็นพบว่าแม้เขาจะพูดด้วยความหวังดีมากมายเพียงใด

แววตาของอุจิฮะ อาคาอินุก็ไม่มีวี่แววว่าจะหวั่นไหวแม้แต่น้อย

อุจิฮะ อาคาอินุพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ท่านโฮคาเงะใช้อำนาจในทางมิชอบ ขัดต่อความยุติธรรม และเลือกที่จะปกป้องชิมูระ ดันโซที่ครอบครองพลังเนตรวงแหวนของตระกูลอุจิฮะโดยไม่ทราบสาเหตุ”

“ตอนนี้ยังจะใช้อำนาจของโฮคาเงะในทางที่ผิดต่อไปอีก เพื่อปกป้องอุซึมากิ นารูโตะที่ควรได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างดี แต่กลับถูกปล่อยปละละเลยจนมีทัศนคติที่ผิดเพี้ยน”

“การกระทำของท่านโฮคาเงะเช่นนี้ ไม่ต่างอะไรกับการสาดสิ่งสกปรกโสโครกใส่คำว่า ‘ความยุติธรรม’ เลย”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น: “!!!”

ฮิรุเซ็นรู้สึกเหมือนถูกด่า และถูกด่าต่อหน้าด้วย

แต่ว่า

ข้อมูลที่อุจิฮะ อาคาอินุพูดออกมานั้นมีมากเกินไป มากจนทำให้แววตาของฮิรุเซ็นเคร่งขรึมขึ้นมา

“อาคาอินุ ที่นายพูดถึงเนตรวงแหวนของดันโซ หมายความว่ายังไง?”

ฮิรุเซ็นเปลี่ยนเรื่องถามทันที

อุจิฮะ อาคาอินุไม่ลังเลที่จะเปิดเผยความลับของดันโซ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ตอนที่เขาสู้กับฉัน เขาใช้วิชาลับเนตรวงแหวน ‘อิซานางิ’”

“ชิมูระ ดันโซที่ไม่ใช่คนในตระกูลอุจิฮะ ทำไมถึงมีเนตรวงแหวนของอุจิฮะ ทำไมถึงใช้วิชาลับต้องห้ามของเนตรวงแหวนได้? ท่านโฮคาเงะ ‘เดา’ ยากจริงๆ!”

สีหน้าของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขารู้ว่าดันโซเคยทำการทดลองมนุษย์ลับๆ กับโอโรจิมารุหลายครั้ง และรู้ว่าดันโซเคยวิจัยขีดจำกัดสายเลือดวิชาธาตุไม้

แต่ฮิรุเซ็นไม่คิดว่าดันโซจะหมกมุ่นอยู่กับเนตรวงแหวนของตระกูลอุจิฮะถึงขนาดนี้

ฮิรุเซ็นนึกถึงอุจิฮะ ชิซุยที่หมู่บ้านตัดสินว่า “เสียชีวิตแล้ว แต่ไม่ทราบสาเหตุการตาย”

เขาเคยสงสัยมานานแล้วว่า “สาเหตุการตายที่ไม่ทราบสาเหตุ” ของชิซุย อาจจะเกี่ยวข้องกับหน่วยรากของดันโซอย่างแยกไม่ออก

เพราะเนตรวงแหวนที่พิเศษสุดคู่นั้นของชิซุย…

ด้วยนิสัยของดันโซ เขาจะไม่มีทางปล่อยผ่านไปแน่นอน

ฮิรุเซ็นยังนึกถึงตอนสงครามนินจาครั้งที่สาม เนตรวงแหวนของนินจาตระกูลอุจิฮะบางคนที่เสียชีวิตในสนามรบหายไปอย่างลึกลับ สงสัยว่าถูกนินจาหมู่บ้านศัตรูควักไป

หรือว่าดันโซจะส่งคนไปแอบควักไปเอง—ความคิดที่ไร้สาระก็ผุดขึ้นมาในสมองของฮิรุเซ็นอย่างกะทันหัน

เขาคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก!

เขารู้จักดันโซดีเกินไป ฮิรุเซ็นคิดว่าความเป็นไปได้ที่ดันโซจะทำเรื่องแบบนี้มีอย่างน้อยเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ขึ้นไป

ยิ่งไปกว่านั้น เด็กอย่างอาคาอินุไม่เคยกล่าวหาใครผิดๆ

แม้ว่าการกระทำบางอย่างของเขา ความเชื่อใน “ความยุติธรรมสัมบูรณ์” ของเขา จะทำให้เขาไม่ค่อยเห็นด้วย และรู้สึกว่ามันสุดโต่งเกินไป

แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางความเชื่อใจที่เขามีต่ออาคาอินุ

“อาคาอินุ เรื่องของดันโซ…ฉันจะให้นาย และจะให้ตระกูลอุจิฮะได้รับคำตอบที่ชัดเจน” น้ำเสียงของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกผิดเล็กน้อยกับการ “ปกป้อง” ดันโซอย่างกะทันหัน

แต่ในพริบตา ความรู้สึกผิดที่ว่าก็มลายหายไป

และเขาก็รู้สึกตัวว่าตัวเองดูเหมือนจะยอมรับ “ข้อกล่าวหา” เรื่องการ “ปกป้อง” ที่อุจิฮะ อาคาอินุโยนมาให้โดยไม่รู้ตัว?

ไม่สิ!

เขาในฐานะโฮคาเงะ แค่ต้องการหลีกเลี่ยงการทะเลาะเบาะแว้งกันเองในหมู่นินจาของหมู่บ้านเท่านั้น จะเป็นการปกป้องได้อย่างไร?

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น “แค่ก” หนึ่งครั้ง เขากล่าวว่า “แต่เด็กอย่างนารูโตะ…”

“ไม่มีการต่อรอง” อุจิฮะ อาคาอินุอุ้มนารูโตะขึ้นมาอีกครั้งต่อหน้าหน่วยลับจำนวนมาก

ทำให้หน่วยลับหลายคนตกใจ

แต่อุจิฮะ อาคาอินุไม่สนใจ เขามองตรงไปที่ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นและกล่าวว่า “หน่วยรากที่ขัดขวางการบังคับใช้ความยุติธรรม ฉันก็จะไม่ปล่อยไปเช่นกัน ในโคโนฮะ จะไม่มีฉัน หรือไม่ก็ไม่มีพวกเขา”

“ฉันจะต้องค้นหา ‘ราก’ ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของโคโนฮะ และจะกำจัดหน่วยรากที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและความชั่วร้ายให้สิ้นซาก เพื่อยืนยันความเชื่อใน ‘ความยุติธรรมสัมบูรณ์’”

“นายจะขัดขวางได้ครั้งหนึ่ง สองครั้ง…แต่นายจะขัดขวางได้ตลอดไปหรือ?”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น: “…”

เขารู้สึกว่าการไกล่เกลี่ยครั้งนี้ไม่ประสบความสำเร็จ

ตรงกันข้าม มันกลับทำให้ความขัดแย้งระหว่างอาคาอินุกับดันโซรุนแรงขึ้นจนถึงระดับของหน่วยรากทั้งหมด

อาคาอินุจะไม่พูดอะไรโดยไม่มีเหตุผล

การที่เขาพูดประโยคนี้ หมายความว่าเขาต้องการทำลายหน่วยรากจริงๆ!

เขาต้องการที่จะตามกัดดันโซไม่ปล่อยจริงๆ!

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นสูดหายใจเข้าลึกๆ มองไปที่นารูโตะที่เลิกดิ้นรนแล้ว และแสดงสีหน้าอ้อนวอนและทุกข์ทรมาน

เขาขมวดคิ้วและกล่าวว่า “อาคาอินุ รูปแบบการทำงานของนายมันสุดโต่งเกินไป ถ้าฉันในฐานะโฮคาเงะสั่งให้นายวางเรื่องความขัดแย้งกับหน่วยราก และปล่อยนารูโตะไปล่ะ?”

อุจิฮะ อาคาอินุกล่าวว่า “นายลองดูสิ โฮคาเงะรุ่นที่สาม”

แกร๊ก—ทันใดนั้น นินจาหน่วยลับคนหนึ่งก็ชักดาบนินจาออกมาเล็กน้อย

“อุจิฮะ อาคาอินุ คำสั่งของท่านโฮคาเงะ ห้ามขัดขืน” นินจาหน่วยลับคนนั้นเตือน “และนายควรเรียกท่านโฮคาเงะว่าท่านโฮคาเงะ ไม่ใช่โฮคาเงะรุ่นที่สาม”

อุจิฮะ อาคาอินุเหลือบมองเขา

[ซารุโทบิ โอโตโกะ—ในสงครามนินจาครั้งที่สาม เพื่อระบายความโกรธส่วนตัว เขาได้ระบายความโกรธใส่พลเรือน สังหารพลเรือนในเมืองศัตรูจำนวนมาก และรับความดีความชอบจากการสังหารผู้บริสุทธิ์]

นินจาหน่วยลับที่พยายามชักดาบรู้สึกหนาวสะท้านในใจทันที

ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าแววตาที่อุจิฮะ อาคาอินุมองมาที่เขา เหมือนกำลังมองคนตาย

อุจิฮะ อาคาอินุหิ้วนารูโตะเดินจากไปอย่างไม่ใส่ใจ

“อุจิฮะ อาคาอินุ! นาย—”

“เดี๋ยวก่อน” ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นห้ามหน่วยลับที่กำลังจะลงมือ เขามองไปที่แผ่นหลังของอุจิฮะ อาคาอินุ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงทุ้มว่า “ปล่อยเขาไปเถอะ”

“ท่านโฮคาเงะ นั่นคืออุซึมากิ นารูโตะนะครับ…”

นินจาหน่วยลับคนหนึ่งเตือน

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นประสานมือไว้ด้านหลังและกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ในสายตาของเขา ฉันไม่ต่างอะไรกับดันโซแล้ว ถ้ายังขวางเขาอีก คนที่จะเกิดการปะทะกันก็จะเป็นฉันกับอาคาอินุ ยิ่งเขามีพลังมากขึ้นเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งยากที่จะควบคุมเขาได้”

นินจาหน่วยลับต่างประหลาดใจ

อุจิฮะ อาคาอินุถึงกับอยากจะลงมือกับท่านโฮคาเงะแล้วหรือ?

เขากล้าได้อย่างไร?

เขาเอาอะไรมากล้า?

ในเวลานั้น คาคาชิที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยปากในที่สุด “ท่านโฮคาเงะ ท่านมีความคิดเกี่ยวกับจินชูริกิแล้วใช่ไหมครับ?”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวว่า “การที่อาคาอินุจับนารูโตะไป เป็นหน้าที่ของเขาในฐานะสมาชิกหน่วยตำรวจ และเป็นสิทธิ์ของเขาด้วย ส่วนฉันในฐานะโฮคาเงะ ก็มีสิทธิ์ที่จะให้อภัยนารูโตะได้”

“คาคาชิ นายนำหน่วยลับชุดหนึ่งอยู่จัดการเรื่องที่เหลือ ส่วนที่เหลือตามฉันไปที่ฐานทัพหน่วยราก!”

“ครับ! ท่านโฮคาเงะ!”

…

…

(จบตอน)