บทที่18

“เฮ้ นายเป็นใคร?” กะลาสีคนหนึ่งเห็นคนคนแปลกหน้าบนเรือขนสินค้า จึงเริ่มระวังตัว

“เร็วเข้า ยังไม่รีบเอาของขึ้นเรืออีก” กะลาสีเรือคนนั้นคำรามด้วยความโกรธที่พบเจอคนอู้งาน เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วผลักรอนให้ออกจากทางเดินของเขา

ฟุบ!

แสงจากดาบสว่างวาบ ร่างของกะลาสีเรือถูกแยกออกเป็นสองส่วนทันที รอนมองไปรอบ ๆโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า มองดูลูกเรือทุกคนที่อยู่บนเรือ พวกเขาหล่านั้นต่างก็หยุดมือทำงาน “เรามาปล้นเรือ!”

“อ๋าาาาา!!”

เหล่าลูกเรือพอรู้สึกตัวก็เกิดเสียงโหวกเหวก แต่ละคนต่างก็วิ่งหนีกันอุตลุด

วิ้ง วิ้ง วิ้ง!!!

รังสีสะท้านจากดาบฝ่าอากาศไปผ่าร่างลูกเรือทั้งสามคนจนเสียชีวิต เลือดกระฉูดก่อนที่ร่างของพวกเขาจะล้มลง

รอนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ใครหนี... ตาย!”

ในตอนนั้นก็ไม่มีใครกล้าที่จะวิ่งหนีไปอีก พวกเขาต่างเกรงกลัว

“นาย นายฆ่าคนอีกแล้ว!” ทาชิงิที่ยืนอยู่ด้านหลังรอน ไม่กลัวเหตุการณ์ที่เกิดตรงหน้า แต่ตกใจกับวิธีการโหดร้านของอีกฝ่าย ผู้ชายข้างหน้าเธอฆ่าคนตายแบบง่ายมาก เขาเป็นคนโหดร้ายเกินไปหรือเปล่า?

ในฐานะที่เธอเป็นทหารเรือ เธอเองก็เคยฆ่าคนเหมือนกัน แต่รอนฆ่าคนจำนวนมากโดยไร้เหตุผล แม้แต่โจรสลัดหลาย ๆกลุ่มก็ยังไม่ทำตัวโหดร้ายแบบนี้เลย

อาจเป็นเพราะทาชิงิอยู่แต่ในเมืองเล็ก ๆที่ถูกปกครองโดยกองทัพเรือมานานและไม่เคยเห็นการปล้นฆ่าของโจรสลัดตัวจริงเลย หากเป็นในโลกที่กว้างใหญ่ล่ะก็ โจรสลัดบางกลุ่มก็ยังสามารถเสี่ยงโจมตีเกาะหลาย ๆเกาะเพื่อความมั่งคั่งของตัวเองได้เลย

รอนมองไปที่ทาชิงิและยิ้มมุมปาก “อะไร? โจรสลัดก็ฆ่าคนเป็นปกตินะ?”

“นาย... พวกโจรสลัดเป็นกลุ่มที่ชั่วร้ายแน่นอนอยู่แล้ว!” หญิงสาวกัดฟันกรอดแล้วมองรอนด้วยสายตามุ่งร้าย แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้

ผู้คนจากในห้องโดยสารบนเรือ เหมือนจะได้ยินบางสิ่งบางอย่างจากด้านนอก จากนั้นชายรูปร่างอ้วนคนหนึ่งก็เดินออกมา “บ้าเอ๊ย! มันเกิดอะไรขึ้น! รีบขนของขึ้นเรือเร็วเข้า พวกเรายังมีของต้องไปส่... อีกมาก...”

รอนปรายตามองไปยังร่างอ้วนท้วนนั้น แววตาของอีกฝ่ายเริ่มฉายแววตื่นกลัว รอนไม่ได้พูดอะไรแต่ค่อย ๆสาวเท้าเดินเข้าไปหาเขา “ถ้านายไม่อยากตาย แค่ขับเรือไปส่งฉันที่เกาะอื่น หากนายไม่ยอมรับ อย่างนั้นก็ไปถามกับลูกเรือคนอื่น ๆแล้วกัน”

ดวงตาของรอนมองไปยังลูกเรือที่เสียชีวิตไปหลายคน

“ได้ ๆ ฉันสัญญา... ออกเรือ... รีบออกเรือเดี๋ยวนี้!!!” ชายอ้วนได้ยินคำสั่งก็ตัวสั่น เขามองดูลูกเรือหลายคนที่สภาพร่างไม่สมบูรณ์จากบนดาดฟ้าเรือ เห็นแบบนั้นเลยรีบตะโกนเร่งคนที่้เหลือ “ขับเรือ... รีบมาขับเรือให้ฉันด้วย”

“เยี่ยมมาก ฉันชอบคนที่เชื่อฟังที่สุด!” รอนยิ้มอ่อน ๆแล้วมองตาทาชิงิอย่างเฉียบขาด

“นาย...” ทาชิงิกำหมัดแน่น เธอไม่สามารถหนีได้ แล้วเธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้ด้วย

หลังจากนั้นไม่นาน เรือสินค้าก็แล่นออกจากท่าเรือโร๊คทาวน์และมุ่งหน้าออกท้องทะเล

ในเมืองโร๊คทาวน์ สโม๊คเกอร์ก็ได้ใช้แมลงสื่อสารโทรหาศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือ เขาบอกเรื่องเกี่ยวกับรอนและการกระทำที่ชั่วร้ายของเขา จากนั้นจึงได้ขอความช่วยเหลือกับฐานทัพเรือในการกำจัดรอน

บนเรือขนสินค้า ชายอ้วนปาดเหงื่อจากหน้าผากแล้วถามรอนว่า “เจ้าโจรสลัด แกจะไปที่ไหน... บอกให้พวกเรารู้ด้วย เราจะได้มุ่งหน้าไปถูก”

“ที่ไหนสักแห่ง...” รอนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาต้องการนามิตอนนี้ แต่เขาไม่รู้ว่าจะไปหานามิที่ไหน ถ้าจะไปที่บ้านเกิดของนามิโดยตรง เขาก็กลัวว่าจะคลาดกัน ตอนนี้นามิอาจจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในอีสต์บลูและพยายามขโมยเงินร้อยล้านเบรีเพื่อช่วยไถ่หมู่บ้าน

“ไปที่หมู่บ้านไซรัป” รอนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วบอกชายอ้วน

“หมู่บ้านไซรัป” ชายอ้วนคิดอยู่สักพักก่อนจะจำที่ตั้งของหมู่บ้านเล็ก ๆแห่งนั้นได้ จากนั้นเขาเลยรีบสั่งให้ลูกน้องให้หันหางเสือเรือ เรือสินค้าก็ได้ตรงไปยังหมู่บ้านไซรัปอย่างรวดเร็ว เจ้าของเรือขนสินค้าเองก็รีบที่จะไปถึงเหมือนกัน เพื่อที่โจรสลัดป่าเถื่อนนี่จะออกจากเรือให้เร็วที่สุด ถ้าเขาอยู่กับโจรป่าเถื่อนนี่อีกสักวัน เขาก็รู้ว่าสึกว่าตัวเองก็จะเป็นอันตรายไปอีกวัน

“นายจะไปทำอะไรที่หมู่บ้านไซรัป” ทาชิงิขมวดคิ้วถาม สถานที่ห่างไกลแบบนั้น มีอะไรดึงดูความสนใจเขาได้?

เขากำลังพาเธอไปขายที่นั่นเหรอ?

มีโอกาสเป็นไปได้สูง!

ทาชิงิคิดเรื่องนี้แล้วมองไปที่รอนอีกครั้ง

“นี่... สายตาของเธอนั่นมันอะไรกันน่ะ?” รอนเลิกคิ้วแล้วมองหญิสาวด้วยสายตาฉายแววสนุกเล็กน้อย “เธอคิดว่าฉันจะพาเธอไปขายเหรอ?”

“อ๊ะ! นายจะเอาฉันไปขายจริง ๆเหรอเนี่ย!” ทาชิงิตกใจ

“ฮ่าฮ่า นายคิดแบบนั้นจริงด้วย” รอนรู้สึกขบขันและหยุดการคุยกับเธอ

เขาต้องการไปที่หมู่บ้านไซรัป เพราะว่าคายะอย่างแน่นอน คายะเป็นคนที่น่ารักมากในช่วงแรกก่อนเข้าแกรนด์ไลน์ เธอกับอุซปอาศัยอยู่ในหมู่บ้านไซรัป คายะเป็นครอบครัวคนใหญ่คนโตในหมู่บ้านในขณะที่อุซปเป็นเพียงเด็กที่ไร้พ่อไร้แม่

แน่นอนว่าพ่อของอุซปนั้น จริง ๆแล้วเป็นนักแม่นปืนมือฉกาจบนเรือของกลุ่มโจรสลัดผมแดงแชงค์ อุซปเอง ในอนาคตก็จะเป็นนักซุ่มยิงมือหนึ่งของกลุ่มหมวกฟางด้วย แถมค่าหัวของเขาก็จะมากกว่าร้อยล้านเบรี

อย่างไรก็ตาม รอนไม่ได้คิดจะชิงตัวอุซปมาจากลูฟี่ เขาไม่ได้ขาดแรงงาน และสมาชิกคนอื่นในกลุ่มโจรสลัดของเขาต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้น ยกเว้นตัวเขาเอง

ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น กลุ่มโจรสลัดที่เต็มไปด้วยสาวสวยของเขาก็อาจจะมีผู้ชายปนอยู่บ้างนิดหน่อย ไม่อย่างนั้นเขาคงเฉาตายแน่ถ้ามีแต่ผู้ชาย (เป้าหมายชัดเจนสุด ๆ)