บทที่17

“อาจารย์จอห์น คุณช่วยผมทำด้ามและฝักดาบได้ไหม?”

รอนลากทาชิงิไปทางจอห์นและพลินตัน สองพ่อลูกที่กำลังช็อก ใบหน้าของรอนกลับมามีความอ่อนโยนอย่างก่อนหน้านี้ เขายิ้มพลางยกดาบในมือขึ้นถาม

“โอ้...” จอห์นตอบตะกุกตะกัก เขานึกไม่ถึงเลยว่ารอนคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเขาตอนนี้ก็คือนักดาบที่ทรงพลัง ไม่เพียงแต่จะฆ่าเจ้าของร้านตีเหล็กของอีกฝั่ง แต่ยังสามารถทำร้ายสโม๊คเกอร์ได้ด้วย นี่มันน่าเหลือเชื่อเกินกว่าที่จะจินตนาการได้เสียอีก ที่นี่คือเมืองโร๊คทาวน์ เป็นที่ตั้งของศูนย์บัญชาการกองทัพเรือสาขาอีสต์บลู ชายผู้ยิ่งใหญ่คนนี้มาจากไหนกัน!

“ไม่มีปัญหา”

รอนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “โชคดีที่การแข่งขันก่อนหน้านี้ผมชนะ แร่เหล็กชิ้นนั้นอาจารย์จอห์นก็เก็บเอาไว้เถอะครับ ถือว่าผมตอบแทนอาจารย์ก็แล้วกัน”

Oh, my God!

พระเจ้า!

ที่แท้ที่เด็กหนุ่มตรงหน้าเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยเพราะว่าต้องการตอบแทนบุญคุณและช่วยพวกเขานี่เอง!

จอห์นกลอกตา เธอทำให้เรื่องมันยุ่งยากมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก เธอต้องการให้ฉันทำอย่างไรในอนาคตกัน เธอทั้งฆ่าเจ้าของร้านไปคนหนึ่ง ทำร้ายนาวาเอกสโม๊คเกอร์ด้วย ไม่ว่าอย่างไรเธอก็เป็นเด็กฝึกหัดของร้านเราอยู่ดีนะ

รอนเห็นความกังวลของจอห์น เขาทำได้เพียงส่ายหัว เจ้าของร้านตีดาบที่ตายไปก็คงไม่กล้าทำอะไรมาก ส่วนกองทัพเรือก็ไม่น่าจะมามีปัญหากับจอห์นเพียงเพื่อพวกเขาต้องการจับตัวเขาให้ได้

ถ้ากองทัพเรือมีปัญหาจริง ๆก็ไม่รู้ว่าใครจะมีปัญหามากกว่ากันแน่

ภายในร้านตีดาบของจอห์น รอนนั่งอย่างสงบตรงเก้าอี้ ถัดจากเขาคือพลินตันและดอร์โล พลินตันกำลังเตรียมฝักดาบให้กับรอน เมื่อมันเสร็จเมื่อไหร่เขาก็พร้อมที่จะจากไป

ที่อยู่ถัดจากเขาไปคือทาชิงิ เธอยังคงสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทำไมเด็กหนุ่มข้างเธอถึงต้องพาตัวเธอมาด้วย?

เขามีจุดประสงค์ที่จะใช้ตัวเธอข่มขู่กองทัพเรือหรือเปล่า?

หรือนายกลัวกองทัพเรือจะโจมตีเลยต้องใช้ฉันเป็นตัวประกัน?

เธอต้องการหนี แต่เมื่อนึกถึงความน่ากลัวของรอน เธอก็ทำได้เพียงก้มหัวยอมแพ้ ถึงอย่างนั้นในใจเธอก็ยังคิดหาวิธีหลบหนีอยู่

พลินตันและดอร์โลกำลังสับสน รอนแข็งแกร่งมาก ความสามารถในการตีดาบก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนกำลังคิดหาวิธีรั้งให้อีกฝ่ายให้อยู่ที่ร้านนี้ได้อย่างไรดี แต่ตอนนี้พวกเขาไม่กล้าแล้ว

อีกอย่างรอนเป็นโจรสลัด แถมยังมีค่าหัวสิบล้านเบรี ค่าหัวระดับนี้ในทะเลแถบนี้นับว่าสูงมาก นอกจากนี้เขายังฆ่าคน ทั้งทำร้ายทหารเรือ ร้ายที่สุดยังจับตัวทาชิงิมาได้ ถ้าเขาอยู่ที่นี่ ทหารเรือจะต้องมาหาพวกเขาบ่อยแน่ ๆ พวกเขาไม่อยากเข้าไปพัวพันด้วย แต่ตัวเขาพูดออกไปไม่ได้

ตอนนี้รอนกำลังคิดว่าจะทำให้แมวป่าที่ชื่อทาชิงินั้นเชื่องอย่างไรดี พอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็อดหันมามองทาชิงิไม่ได้

ด้วยผมที่สั้นและแว่นตาของดำเล็ก ๆ เมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าเขาจ้องมาที่ตัวเอง เธอก็แสดงท่าทีต่อต้านและไม่ยอมจำนนทันที

‘ดูเหมือนต้องใช้เวลานานพอสมควรถึงจะทำให้เธอเชื่องได้’

มีผู้หญิงสวยมากมายในโลกโจรสลัด รอนต้องการดึงตัวพวกเธอขึ้นมาบนเรือของเขาทุกคน แต่มันก็ต้องใช้เวลาค่อนข้างนาน

ดังนั้นนี่จึงเป็นวิธีที่เร็วที่สุด วิธีการนี้ก็คือการทำให้ข้าวสารเป็นข้าวสุกไปเลย

แน่นอนว่ารอนเพียงแค่พูดถึงการขึ้นเรือ เพื่อทำให้พวกเธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มโจรสลัดของเขา ไม่ใช่เพื่อบังคับขืนใจเอาร่างกายของพวกเธอไป รอนไม่อาจทำวิธีไร้ยางอายแบบนั้นได้จริง ๆ

ทันใดนั้นจอห์นก็เดินเข้ามาหาเขา สายตามองรอนด้วยความเคารพแล้วยื่นฝักดดาบให้รอน “นี่ดาบของเธอรอน”

ตอนนี้รอนไม่ใช่เด็กฝึกหัดในร้านของจอห์นอีกต่อไป แต่เขากลายเป็นนักดาบผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งและจอห์นก็ต้องระวังที่จะพูดคุยกับอีกฝ่ายด้วย

“ขอบคุณมากลุงจอห์น” รอนยืนขึ้น ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ ผมคงได้เวลาออกเดินทางแล้ว!”

“รอน... เธอ...” จอห์นลังเลที่จะถามนิดหน่อย “เธอกำลังวางแผนที่จะออกจากโร๊คทาวน์เหรอ?”

“ใช่ ผมยังมีสิ่งที่ต้องทำและผมจำเป็นต้องไป” รอนพยักหน้า มีผู้หญิงอีกมากมายที่รอให้เขาไปชักชวนให้พวกเธอขึ้นเรือมากับเขา

“ถ้าออกไปแล้วก็ระวังตัวด้วยล่ะ” จอห์นเตือนรอนด้วยความเป็นห่วงพลางเหลือบมองไปยังทาชิงิ

“ครับ ผมจะระวังตัว!”

แน่นอน รอนรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังบอกอะไร ครั้งนี้เขาไม่เพียงแค่ฆ่าคน แต่ยังมอบของตอบแทนให้กับสโม๊คเกอร์ไปด้วย นอกจากนี้ยังจับเรือตรีทาชิงิมาด้วยอีกต่างหาก คงจะแปลกถ้ากองทัพเรือไม่เคลื่อนไหว

ดังนั้นรอนจึงเดินออกจากร้านตีดาบพร้อมกับหญิงสาว พวกเขาเดินช้า ๆไปยังท่าเรือ

บนถนนมีคนไม่มากนัก เพราะที่แห่งนี้เกิดการฆ่ากันตายขึ้น แต่ละคนที่เดินผ่านเขาก็จะตกใจเมื่อเห็นใบหน้ารอนแล้วรีบวิ่งหนีไป

โจรสลัดที่แข็งแกร่งและยังเป็นที่ต้องการตัว ก็ไม่แปลกที่พวกเขาจะกลัว จริงไหม?

ทาชิงิกัดริมฝีปากของเธอเบา ๆ สายตาของเธอยังมองไปรอบ ๆราวกับว่ากำลังหาทางหลบหนี แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก เธอก็มองไปที่รอนที่กำลังเดินอยู่ด้านหน้าเธออย่างสบาย ๆ แล้วก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เธอจะหนีจากนักดาบที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร!

รอนพาทาชิงิไปยังท่าเรือแล้วมองไปที่เรือ

จะออกทะเลอย่างไร?

จะขโมยเรือไปเหรอ?

มันคงลำบากสำหรับเขาที่จะออกทะเลไปคนเดียว แม้จะมีทาชิงิด้วยก็ตาม ดังนั้น... เรามาปล้นเรือสินค้ากันดีกว่า

คิดแล้วรอนจึงได้พาทาชิงิไปยังเรือขนาดกลางลำหนึ่ง ในฐานะโจรสลัด การปล้นเรือสินค้าดูจะไม่ใช่เรื่องแปลก