บทที่19

หลังจากที่แล่นเรือมานานกว่าครึ่งเดือน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหมู่บ้านไซรัป

บนฝั่ง เจ้าของเรือขนสินค้า ชายอ้วนพารอนและทาชิงิออกจากเรืออย่างนอบน้อม จากนั้นจึงสั่งให้ลูกเรือแล่นเรือหนีจากปีศาจที่ชื่อรอนทันที

บางทีในความคิดของเจ้าของเรือ ประสบการณ์การเดินทางครั้งนี้คงเป็นการเดินทางที่น่ากลัวที่สุดของเขา เพราะระหว่างการเดินทาง รอนได้ฟันลูกเรือหลายคนที่พยายามจะลอบสังหารเขาในเวลากลางดึกและฉากนองเลือดนั้นก็ทำให้ทุกคนตะลึง

“ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?” รอนมองไปที่เรือสินค้าที่กำลังจากไป เขาอดไม่ได้ที่จะเกาจมูก

“นายมันเป็นคนชั่ว” ทาชิงิมองรอน “นายพาฉันมาขายที่นี่เพื่ออะไร... จะขายฉันจริง ๆเหรอ?”

ทาชิงิเริ่มตระหนักได้ว่าชายตรงหน้าเธอเป็นนักดาบที่แข็งแกร่ง ส่วนเธอเป็นเพียงทหารเรือตัวเล็ก ๆในกองทัพเรือเท่านั้น ถ้าเขาต้องการเงินจริง ๆ เขาก็คงปล้นแล้วเอาเงินจากเรือขนสินค้าไปแล้ว การที่เขาไม่ได้ปล้นของมีค่าอะไรมาเลย มันเป็นสิ่งที่แปลกจริง ๆ ในฐานะที่อีกฝ่ายเป็นโจรสลัดที่มีค่าหัวสิบล้านเบรี มันไม่สมเหตุสมผลกับสิ่งที่เขาทำเลยสักนิดเดียว

ทาชิงิคิดในใจ เด็กหนุ่มตรงหน้าเธอไม่ได้เป็นคนตัวใหญ่ แต่จิตใจของเขาลึกซึ้งมากจนเธอไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ไปกันเถอะ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นหรอกนะ” รอนเหลือบมองทาชิงิจากนั้นก็เอื้อมมือออกไปจับมือของเธอแล้วลากเธอให้เดินไปกับเขา

“เอ๊ะ! นายปล่อยฉันนะ!” ทาชิงิหน้าแดง พยายามสะบัดมือให้หลุดออกจากการกอบกุมของรอน แต่มันจะไปสำเร็จได้อย่างไร ความแข็งแกร่งของรอนมากกว่าเธอตั้งกี่เท่า เธอเป็นเพียงผู้หยิงอ่อนแอ แม้ว่าเธอจะเป็นนักดาบ แต่ดาบของเธอดันอยู่ที่รอน ความแข็งแกร่งของมือเปล่านั้น เธอไม่ต่างจากคนอื่น ๆจากกองทัพเรือมากนัก เธอจะเป็นคู่ต่อสู้ของรอนได้อย่างไรกันเล่า

“เฮ้… เธอไม่ทำตัวหยาบคายกับฉันต่อเหรอ?” รอนหันศีรษะและชำเลืองมองดูร่างอ่อนเยาว์แต่เต็มไปด้วยความสวยของทาชิงิ

“อย่ามาพูดมากนะ... ฉันจะเชื่อฟังนายนายก็ได้!” ทาชิงิตะโกนออกมาเมื่อเห็นว่าดวงตาของรอนที่จ้องมองเธอผิดปกติไป ทันทีที่เธอเห็นแบบนั้นก็เงียบไปทันที

ระหว่างทาง แม้ว่ารอนจะลักพาตัวเธอ แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิบัติกับเธอแบบเลวร้ายสักนิดเดียว เขาให้เธอกิน ดื่ม ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้เธอหวั่นไหว แต่พอเธอเห็นสายตาของรอนเมื่อสักครู่ มันก็ทำให้เธอเงียบลงได้

รอนสัมผัสมือเล็ก ๆที่ทั้งนิ่มและนุ่ม เขาก็ยิ้ม ต่อจากนั้นเขาก็จับมือของทาชิงิแน่นแล้วเดินไปหมู่บ้านกับเธอราวกับเป็นคู่รักกัน

รอนเองตอนนี้กำลงคิดอยู่ว่าจะเอาตัวคายะไปด้วยได้อย่างไร เวลานี่เขามาที่นี่ก่อนลูฟี่เกือบสองปี นั่นก็คือเวลานี้พ่อแม่ของคายะยังคงมีชีวิตอยู่ ความคิดของเขาคือการช่วยคายะรักษาโรคของพ่อแม่เธอ เมื่อพวกเขาหายดี คายะอาจจะตามเขาไปก็ได้ใช่ไหม?

นอกจากนี้ยังมีกัปตันคุโระ พ่อบ้านปีศาจที่วนเวียนอยู่รอบตัวคายะเพื่อวางแผนฮุบทรัพย์สินของตระกูลคายะด้วย ในโครงเรื่องเดิม เขาแฝงตัวอยู่ในตระกูลคายะเป็นเวลานานถึงสามปี เพื่อรอให้พ่อแม่ของคายะเสียชีวิตแล้วค่อยปล้นทรัพย์สินของพวกเขาไป

“เฮ้อ อย่าไปคิดมากเลยดีกว่า!” รอนส่ายหัว แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนบ้าระห่ำ แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ฉลาดมากนักเหมือนกัน ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า “ด้วยความแข็งแกร่งของฉันในปัจจุบัน มันไม่มีประโยชน์ที่จะคิดมากเกินไป”

รอนตัดสินใจจะปลอมตัวเองเป็นโจรสลัดเพื่อเปิดเผยคุโระแล้วค่อยฆ่าเขา เมื่อคุโระโจมตีกลับ มันจะเป็นการเปิดเผยตัวตนอันน่าสงสัยของเขา จากนั้นเขาเองจะทำการรักษาพ่อแม่ของเธอแล้วใช้บุญคุณนี้ต่อรองกับคายะ

ถึงอย่างไรเขาเป็นโจรสลัด ขนาดทาชิงิยังโดนเขาลักพาตัวมา  ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่สอง และจากนั้นก็จะเป็นนามิ

หลังจากคิดเรื่องทั้งหมดนี้ รอนก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ความคิดของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้ว่าจะแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ก็ตาม ไม่ว่าจะตอนนี้หรือว่าก่อนหน้านี่ที่เขาถูกกองทัพเรือไล่ล่า

ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นคือกฎ!

ดูหนวดขาวและสี่จักรพรรดิเป็นตัวอย่าง มีใครบ้างไม่ทรงพลัง

ตอนนี้ฉันไม่ได้ต่างไปจากพวกเขาแล้ว แต่ฉันแค่ยังไม่ได้มีชื่อเสียง ชื่อเสียงเดียวของเขาในตอนนี้คือค่าหัวสิบล้านเบรี เขายังไม่สามารถสร้างชื่อของตัวเองได้ แต่เมื่อเขาไปที่แกรนด์ไลน์ในอนาคต ไม่ว่าจะเงิน ชื่อเสียงหรือผู้หญิง เขาจะสามารถหามันได้

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไปกันเถอะทาชิงิ ไปรับตัวคายะของพวกเรากัน!!” รอนยิ้มแล้วจูงทาชิงิเข้าไปในหมู่บ้านที่อยู่ตรงหน้า

ในอนาคตเขาจะได้ทำสิ่งผิดกฎหมายอีกมากมาย!

แต่ด้วยคะแนนทักษะนับร้อยล้านแต้มในมือ เขาจะต้องกลัวใครในโลกนี้อีกเล่า?