บทที่15

ดาบมีชื่อเสียงในโลกนั้นมีหลายระดับ ดาบธรรมดาที่ถูกตีโดยช่างตีดาบธรรมดา ดาบชั้นดีที่ถูกตีด้วยช่างตีดาบที่มีความชำนาญระดับสูง อาวุธพวกนี้ปกติแล้วจะถูกใช้ในมือของนักดาบที่ธรรมดา ราคามันจะไม่แพงเกินไป มีตั้งแต่พันเบรี

นอกจากนั้นมันยังมีดาบชั้นยอดที่มีระดับสูงกว่าดาบสองชนิดก่อนด้วย

ดาบชั้นดีทีมีชื่อเสียงในโลกนี้มีอยู่ห้าสิบเล่ม ดาบขั้นต่อมาคือดาบชั้นยอด มีอยู่บนโลกยี่สิบเอ็ดเล่ม ส่วนดาบที่ดีที่สุดในโลก เรียกว่าดาบชั้นเลิศ ในโลกนี้มีเพียงแค่สิบสองเล่มเท่านั้น แต่ละเล่มต่างก็เป็นดาบที่อยู่ในระดับสูงสุด แถมยังมีบางเล่มที่สูญหายไปด้วย

ตอนนี้แทบจะไม่มีผู้เชี่ยวชาญที่สามารถตีดาบชั้นเลิศได้เลยสักคนเดียว นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมดาบชั้นเลิศถึงได้มีอยู่เพียงสิบสองเล่ม

ตอนนี้ ตรงหน้าของผู้คนในโร๊คทาวน์ ตรงหน้าของร้านตีดาบทั้งสองร้าน ตรงหน้าของเกรซรวมไปถึงบรรดานักดาบ และสองทหารเรืออย่างทาชิงงิและสโม๊คเกอร์ การที่รอนสามารถตีดาบชั้นยอดขึ้นมาได้ มันเป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อมาก

“ดาบชั้นยอด!” เจ้าของร้านเตาหลอมเหล็กมองดูดาบในมือรอน หัวของเขาชาหนึบ “เป็นไปไม่ได้ มันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร หมอนั่นยังเด็กอยู่เลย ฉัน... ฉันคงเห็นภาพหลอนแน่!”

“ใช่” นักตีดาบของอีกฝ่ายยังมองดูดาบในมือรอนด้วยสีหน้าว่างเปล่า “เป็นแค่เด็กฝึกหัด แต่... แต่ว่ากลิ่นอายดาบในมือเขา ฉันรู้สึกได้ชัดเจนว่ามันเป็นดาบชั้นยอดจริง ๆ มันเป็นไปไม่ได้ ฉันคเห็นภาพหลอนอย่างแน่นอนเลย!”

จอห์นมองรอนด้วยท่าทางอึ้ง ๆ ไม่ต่างกัน หากจะบอกว่าใครอึ้งที่สุดในที่นี้ก็คงบอกได้เลยว่าเป็นจอห์นที่เป็นคนสอนรอนตีดาบ

“ฉัน ฉัน...” จิตใจจอห์นวุ่นวาย ทักษะการตีดาบของรอน เขานี่แหละที่เป็นคนสอนเป็นเวลาครึ่งเดือน เขารู้ว่ารอนไม่สามารถตีดาบระดับนี้ได้แน่ แต่ตอนนี้เขาเห็นอะไรอยู่?

เขาเห็นจริง ๆว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาเพิ่งจะตีดาบชั้นยอดขึ้นมาต่อหน้าต่อตาเขา

นี่มันเป็นดาบชั้นยอด!

เป็นดาบที่อยู่ในขั้นที่สองจากระดับสูงสุด

ไม่ต้องพูดถึงในอีสต์บลู แม้แต่ในแกรนด์ไลน์ก็นับได้ว่าเป็นดาบที่ทรงพลังกว่าดาบเกือบทุกเล่ม

อย่างไรก็ตาม ดาบเล่มนี้ถูกขึ้นจากฝีมือของเด็กฝึกหัดที่เพิ่งเรียนการตีดาบมาเพียงครึ่้งเดือน

“ฉัน ฉัน...” จอห์นพูดไม่ออก เขาไม่รู้ว่าจะพูดออกไรออกมาเลย ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น เขาเชี่ยวชาญการตีดาบมานานหลายทศวรรษ เพื่ออะไร? เพื่อสร้างดาบชั้นดี เพื่อฟื้นฟูชื่อเสียงของร้านที่สืบทอดมาจากตระกูลเขา น่าเสียดายที่ชีวิตของเขาไม่สามารถทำได้

และต่อหน้าเขาตอนนี้...

อย่าพูดเลย!

จอห์นส่ายหัวแล้วถอนหายใจ

หลังจากที่พลินตันและดอร์โลที่อยู่ข้าง ๆตะลึงงัน พวกเขาก็ส่งเสียงเชียร์ ใบหน้าพวกเขาเต็มไปด้วยความสุข แม้ว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมรอนที่เป้นเด็กฝึกหัดในร้านจึงสามารถตีดาบเล่มนี้ได้ แต่ก็ไม่เป็นอะไร สิ่งที่สำคัญคือรอนชนะการแข่งขัน พวกเขาร้านตีเหล็กของจอห์นเอาชนะได้ เด็กฝึกหัดคนหนึ่งเอาชนะร้านเตาหลอมเหล็กซึ่งเป็นหนึ่งในสามร้านตีดาบชื่อดังของเมืองโร๊คทาวน์ ต่อจากนี้ไปร้านจอห์นจะโด่งดังในโร๊คทาวน์ กิจการก็จะดียิ่งขึ้นไปด้วย

‘เก็บเขาไว้ เก็บเขาเอาไว้’ พลินตันและดอร์โลมองไปรอนด้วยดวงตาเป็นประกาย

อันที่จริงแล้ว สโม๊คเกอร์มองรอนด้วยท่าทางเคร่งขรึม การสร้างดาบระดับนี้ได้ไม่ง่ายเลย แม้แต่ในรัฐบาลโลก บุคคลดังกล่าวก็เหมือนกับคนใหญ่คนโตที่มีเกราะป้องกัน แต่ในเมืองเล็ก ๆโจรสลัดคนนี้ปรากฏตัวภายใต้สายตาเขา ทำให้เขาประหลาดใจอย่างมาก

ต่างจากสโม๊คเกอร์ ทาชิงิมองรอนด้วยสายตาชื่นชม และตอนนี้เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องของนักดาบชั้นเลิศที่ปรากฎตัวเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่ิองนั้น แค่เรื่องที่อีกฝ่ายตีดาบชั้นยอดขึ้นมาได้แบบนี้ก็ทำให้เธอสนใจมากกว่าแล้ว

เกรซเองก็แสดงท่าทีชื่นชม “ที่แท้เขาก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่นักดาบที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น แต่ยังเป็นนักตีดาบที่มีทักษะดีอีกด้วย มันทรงพลังเกินไปแล้ว!”

แม้ว่าเขาจะยังคงว่าทำไมนักตีดาบระดับนี้จะไปที่ร้านของตาแก่จอห์นเพื่อเรียนรู้ทักษะ แต่เรื่องนี้ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

ตอนนี้รอนกำลังถือดาบชั้นยอดที่เพิ่งจะตีเสร็จใหม่ ๆและมุมปากของเขาก็ยิ้มแสดงความพึงพอใจ ในอนาคตหากเขารวบรวมวัตถุดิบต่าง ๆได้ด้วยตัวเอง เขาก็จะตีดาบชั้นเลิศออกมาได้ มีเพียงดาบระดับนี้เท่านั้นที่จะคู่ควรกับเขา

ในตอนนั้นเอง สายตาโลภมากของคนจากร้านเคาหลอมเหล็กก็มองดาบในมือเขาตาเป็นมัน ราวกับว่าพวกเขาอยากจะเอาดาบเล่มนั้นมาใช้เอง

“อะแฮ่ม! พวกโลภ หาที่ตายจริง ๆ” รอนพึมพำ หากอีกฝ่ายคิดจะเอาดาบในมือเขาไปจริง ๆ มันก็เหมือนกับการเอาตัวเองไปตายนั่นแหละ

ชายสองคนมองหน้ากัน ทั้งคู่เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความร้อนแรงที่ปิดเอาไว้ไม่มิดของกันและกัน

ในฐานะที่เป็นเจ้าของร้านตีดาบชื่อดังในเมืองโร๊คทาวน์ ความฝันของพวกเขาที่มีมานานหลายปีก็คือการตีดาบที่มีชื่อเสียงระดับดาบชั้นยอด แต่น่าเสียดายที่พวกเขาขาดทักษะ พวกเขาจึงไม่สามารถทำตามความฝันตัวเองได้ และในตอนนี้ เด็กหนุ่มที่โชคดีได้สร้างมันขึ้นมาได้จริง ๆ พวกเขาจะปล่อยอีกฝ่ายไปไม่ได้ ปล่อยไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

แววตาของเจ้าของร้านเตาหลอมเหล็กฉายแววเย็นชา เขาดึงปืนพกออกจากแขนเสื้อเขาอย่างเงียบ ๆและยิงไปที่ศีรษะของรอนด้วยความเร็วสูง

ปัง!!!

“ไอ้พวกตามืดบอดนี่!” รอนกระพริบตา

ออร่าดาบทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า รัศมีดาบอันเย็นเยียบและหัวมนุษย์ได้กลิ้งลงกับพื้น!

ฝูงชนที่เพิ่งฟื้นจากความตกตะลึงจากการสร้างดาบชั้นยอดของรอน กลับต้องตกใจจนสั่นสะท้านอีกครั้งเมื่อพวกเขาได้เห็นฉากอันน่าสะพรึงกลัวนี้