บทที่14

ด้วยความประหลาดใจของทุกคน นักตีดาบชื่อดังของร้านเตาหลอมเหล็กได้ตีขึ้นรูปดาบ แร่นับไม่ถ้วนต่างถูกใส่เข้าไปหลอมในเตา ขจัดสิ่งสกปรกจากแร่ จากนั้นก็หลอมอีกครั้ง ทำซ้ำขั้นตอนนี้ไปอีกสองสามรอบจากนั้นก็ได้มาถึงขั้นตอนการเทแร่ลงแม่พิมพ์ พอแร่เย็นลงก็เอามันออกมาจากแม่พิมพ์แล้วเริ่มทำการตีขึ้นรูป ดาบเล่มยาวค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้น

ในขณะที่รอนเพิ่งจะเริ่มก่อไฟแล้วเริ่มการหลอมที่ดูเงอะงะ

“โอ้ เด็กฝึกหัดนั่น” เจ้าของร้านตีเหล็กของทีมอีกฝ่ายส่ายหน้าแล้วยิ้มดูถูก เขาดูการเคลื่อนไหวที่เงอะงะของรอนแล้วยิ้มให้กับชัยชนะของตัวเอง

“มันจบแล้ว!” จอห์นส่ายหน้า วิธีตีเหล็กของรอนเหมือนกับเป็นพวกหน้าใหม่ ตอนที่ยังฝึกอยู่ในร้านของเขาก็เพิ่งจะเรียนได้แค่พื้นฐาน แถมยังไม่ดีเท่าที่ควร ครั้งนี้ต้องมาแข่งขันต่อหน้าผู้คนมากมาย ยิ่งทำให้จอห์นคิดว่ารอนประหม่า น่าเสียดายที่ต้องเสียวัตถุดิบตีดาบชั้นดีไป

รอนยังคงมีสีหน้าใจเย็น เมินเสียงหัวเราะของผู้คนโดยรอบ พวกเขาไม่คิดว่าช่างตีดาบชื่อดังจะมีโอกาสแพ้

มันเป็นไปไม่ได้!

รอนคิดในใจ ด้วยทักษะในปัจจุบันของเขา ตราบใดที่วัตถุดิบเยอะและเปลวไฟแรงพอ ไม่ต้องพูดถึงดาบชั้นยอด แม้แต่ดาบชั้นเลิศเขาก็สามารถตีมันออกมาได้ตามต้องการ แต่น่าเสียดาย วัตถุดิบที่จอห์นหามาให้และเตาหลอมนี้ไม่สามารถทำได้ แต่มันก็ยังมากพอที่จะตีดาบชั้นดีที่ทำให้ทุกคนต้องตะลึงออกมาได้ไม่ยาก

แต่เขาเป็นใคร?

เขาคือนักตีดาบที่มีทักษะเต็มเปี่ยม ถ้าเขาพยายามให้หนัก มันก็ไม่มีปัญหาอย่างที่กล่าวไป เขาสามารถตีดาบชั้นยอดขึ้นมาได้

ขณะที่รอนกำลังหลอมแร่ นักตีดาบของอีกฝ่ายหนึ่งก็ตีดาบในมือของเขาจนเสร็จเรียบร้อย สีหน้าเขาค่อย ๆเผยแววตื่นเต้น จากนั้นเขาก็เอาดาบจุ่มลงน้ำให้มันเย็นลง

“ฮ่าฮ่าฮ่า...”

ชิ้ง!

เมื่อชายคนนั้นดึงดาบออกจากถังน้ำ แสงอันเย็นเยียบก็ส่องออกมาจากตัวดาบ ทุกคนมองมันด้วยความตกใจ

“นี่ นี่มัน...” เจ้าของร้านโพล่งออกมาด้วยความตกใจ “ดาบชั้นดี!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” นักตีดาบคนนั้นมองมันแล้วหัวเราะ เขาถือดาบในมือเอาไว้อย่างภาคภูมิใจและมองไปรอบ ๆ เขากล่าวว่า “ฉันโชคดีจริง ๆ ฉันสามารถตีดาบชั้นดีขึ้นมาได้ ฮ่าฮ่า!”

“ดี ดีมาก ฮ่าฮ่าฮ่า ดาบดี!” เจ้าของร้านเตาหลอมเหล็กได้ยืนยันแล้วว่าตัวเขาจะต้องได้รับชัยชนะแน่ จากนั้นเขาก็หันไปดูจอห์น “ตาแก่จอห์น เห็นหรือเปล่า นี่เป็นดาบชันดี นายไม่น่าจะเคยเห็นมันใช่ไหม? สุดท้ายแล้วตระกูลของนายก็สร้างได้แค่ดาบชั้นดีได้แค่ไม่กี่เล่มแถมยังเมื่อร้อยกว่าปีที่แล้ว นายอยากมาดูมันใกล้ ๆไหม ฉันอนุญาตให้นายมาดูมันได้นะ เอาอย่างไร?”

เมื่อมองดูท่าทางภูมิใจของอีกฝ่าย จอห์นก็ตัวสั่น สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดมากขึ้น

“ไอ้พวกเวรนี่!” พลินตันกัดฟันของเขา แต่เขาไม่สามารถเถียงกลับไปได้ สายตาของเขาจับจ้องไปยังดาบชั้นดีที่เพิ่งตีเสร็จใหม่ ๆ

“ดาบชั้นดี!!” แม้ว่าคนรอบ ๆนี้จะไม่รู้ว่าสดาบนี้อยู่ระดับใด แต่ก็ยังมีคนบางส่วนที่รู้จากการพูดกันของทั้งสองคนว่านั่นคือดาบอะไร ในที่สุดทุกคนก็เข้าใจว่าการหลอมอาวุธชิ้นนั้นมีความยากขนาดไหน แต่ละคนต่างก็จ้องมองไปที่ดาบในมือนักตีดาบของร้านเตาหลอมเหล็ก

“ดาบชั้นดี ดาบชั้นดีได้ปรากฏตรงหน้าฉัน!” ในฐานะนักดาบ ทาชิงินั้นรักดาบที่มีชื่อเสียงมาก พอเธอได้มาเป็นพยานการกำเนิดของมัน เธอก็อดตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นไม่ได้

“ดาบนี้ดีไม่เลวจริง ๆนั่นล่ะ” เกรซเห็นด้วย ดาบชั้นดีนี้ถูกตีขึ้นมาโดยนักตีดาบที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

“อืม...” สโม๊คเกอร์อดพยักหน้าไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้ประหลาดใจเท่าไหร่ ในฐานะนาวาเอกกองทัพเรือ อาวุธระดับนี้แม้จะไม่เลว แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาตื่นตาตื่นใจนัก สายตาของเขายังคงจ้องไปที่เด็กหนุ่มมากกว่า

รอนเห็นอีกฝ่ายเสร็จสิ้นการหลอมแล้วเขาก็ยิ้มอกมาและดาบในมือเขาก็ค่อย ๆเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

รอนตีมันอีกสองสามครับแล้วโยนมันลงไปถังเบียร์ที่บรรจุน้ำเย็นเอาไว้

“หือ... ยอมแพ้แล้วเหรอ”

ฝั่งตรงข้ามต่างก็หัวเราะเยาะอย่างเหยียดหยามอีกครั้ง อีกฝ่ายใช้ค้อนทุบเพียงสองสามครั้งแล้วต้องการตีดาบดี ๆออกมาสักเล่ม อย่าล้อเล่นเลย เขารู้สึกได้เลยว่าอีกฝ่ายต้องการยอมแพ้ เด็กฝึกหัดจะเทียบตัวเขาได้ที่ไหนกัน

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...”

หลังจากที่รอนเอาดาบที่แช่น้ำอยู่ออกมาจากถัง

วิ้ง!!

แสงสีเงินอันเย็นเฉียบส่องแสงเจิดจ้าออกมา มันน่าตระการตายิ่งกว่าดาบที่นักตีดาบจากอีกร้านตีเสียอีก ดาบนี้มันแทบจะทำให้ทุกคนที่มองตาบอดได้เลยทีเดียว

หลังจากเกิดแสงเย็นวาบ ดาบยาวอันแหลมคมก็ได้ปรากฏขึ้นมาท่ามกลางสายตาของทุกคนที่อยู่ที่นี่

“นี่มัน...”

“นี่คือ...”

“ดาบชั้นยอด??”

“พระเจ้า!!!”

เกรซ จอห์นและนักตีดาบและชายวัยกลางคนจากอีกร้าน ทาชิงิและสโม๊คเกอร์ต่างสูดลมหายใจอันหนาวเหน็บเข้าไป ดาบในมือของรอนต่างถูกสายตาพวกเขาจับจ้อง ยิ่งเห็นพวกเขาต่างก็พูดอะไรไม่ออก