บทที่13

“นี่ รอน... เธอยอมรับข้อตกลงนั่นได้ยังไง?” จอห์นอยากจะตำหนิเขาเสียเหลือเกิน แต่มันทำไม่ได้ เพราะเขาเห็นว่ารอนต้องการช่วยตัวเอง ทว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งเกินไป มีแต่จะทำให้ตัวเองอับอายเท่านั้น

“นี่คือรอนเหรอ?” พลินตันมองสำรวจรอน แต่เขาไม่เหมือนพ่อเขา “พ่อ พ่ออย่าไปโทษรอนเลย อย่างไรเราก็เก็บวัตถุดิบชิ้นนี้เอาไว้ไม่ได้อยู่แล้ว ถ้าต้องเสียมันไป ปล่อยให้มันทำประโยชน์ต่อเด็กฝึกหัดดีกว่า เราจะได้ไม่ต้องเสียชื่อด้วย”

“ก็จริง!” จอนพยักหน้าเห็นด้วย เขาถอนหายใจแล้วกล่าวกับลูกชาย “ไปเอาเตาหลอมกับวัตถุดิบมา ถึงจะต้องแพ้ก็จะต้องทำให้ดีที่สุด”

ทั้งสองร้านเตรียมตัวจนยุ่งกันหมด วัตถุดิบที่ทั้งสองฝ่ายนำมาเป็นวัตถุดิบที่มีคุณภาพไม่เลว มันสามารถตีดาบชั้นดีได้ แม้ว่าจะไม่มีค่าเท่าเหล็กที่พลินตันซื้อมาก็ตาม หากพวกเขาสามารถสร้างดาบดี ๆได้สำเร็จ มูลค่าของมันอาจพุ่งสูงเป็นล้านเบรี

อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นเรื่องยากที่จะสร้างดาบระดับนั้นออกมาได้ แม้แต่ช่างตีเหล็กของร้านเตาหลอมเหล็กก็ไม่แน่ใจว่าจะตีมันได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์

“เฮ้ เฮ้... หัวหน้า ไม่ต้องห่วง คิดว่าฉันจะแพ้เด็กฝึกหัดเหรอ?” ช่างตีดาบร้านเตาหลอมเหล็กกล่าว “ด้วยทักษะ ของฉัน แม้ว่าจะตีดาบชั้นดีได้ยาก แต่ก็มั่นใจห้าสิบเปอร์เซ็นต์”

“ไม่มีปัญหา ฉันเชื่อในทักษะการตีดาบของนาย” ชายกลางคนยิ้มแล้วกล่าว “ตีดาบให้ดีที่สุดก็พอแล้ว ฝ่ายตรงข้ามเป็นแค่เด็กฝีกหัดของร้านเล็ก ๆ ถึงนายจะตีดาบแย่สุด ๆแต่มันก็เพียงพอแล้ว คิดไม่ถึงแม้แต่ฟ้าก็อยากให้พวกเราชนะ ฮ่าฮ่าฮ่า”

“ก็แค่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมน่ะ” ช่างตีดาบมองรอนด้วยสายตาดูถูก “ฉันไม่เคิดว่าเขาจะตีดาบออกมาได้ด้วยซ้ำ แค่ตีแท่งเหล็กออกมาได้ก็ถือว่าโชคช่วยแล้ว”

“อย่าพูดความจริงสิ!” ชายกลางคนพยักหน้าเห็นด้วย “ให้ระดับอาจารย์จัดการกับเด็กฝึกหัดจากร้านเล็ก ๆ มันเสียเวลาเปล่าจริง ๆ”

“โอ้ ตราบใดที่ได้วัตถุดิบชิ้นนั้นมามันก็ดีแล้ว ร้านของเราอาจสามารถตีดาบที่ดีออกมาได้ ฮ่าฮ่าฮ่า... หากเป็นตามที่คิดแบบนี้ ร้านเราอาจจะกลายเป็นร้านตีดาบแห่งแรกในโร๊คทาวน์ที่จะสร้างความตื่นตะลึงให้กับอีสต์บลูทั้งหมด แม้แต่นักดาบชื่อดังจากแกรนด์ไลน์ก็ต้องมาที่ร้านตีดาบของเราเพื่อซื้อดาบของพวกเขา”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันกำลังเห็นอนาคตอันสดใส”

หลังจากที่ัทั้งสองฝั่งพร้อม รอนไปยืนหน้าเตาหลอมด้วยความใจเย็น ไม่ไกลจากนั้น นักตีดาบจากร้านเตาหลอมเหล็กก็เดินออกมาข้างหน้า มองไปที่รอนและเริ่มการตีขึ้นรูป ขั้นตอนนี้เป็นไปอย่างสบายและระดับเทคนิคของเขาก็สูง

รอนเห็นสิ่งนี้แต่เขาได้กลายเป็นยอดฝีมือหลอมระดับเทพแล้ว ระดับของช่างตีดาบชื่อดังจากร้านเตาหลอมเหล็กไม่นับว่ามีความสามารถเท่าเขา มันเหมือนกับผู้ใหญ่เล่นกับเด็กด้วยซ้ำ ใครบอกให้พวกแกแส่หาความตายล่ะ

เขาพร้อมที่จะออกจากโร๊คทาวน์แล้วแต่กลับต้องตกมาอยู่ที่นี่ รอนก็แค่ทำเพราะต้องการตอบแทนความแมตตาของลุงจอห์นเท่านั้น

รอนไม่รีบร้อนหลอม เขามองวัตถุดิบที่จอห์นจัดหาให้ทีละอย่าง เขาค่อย ๆตรวจสอบคุณภาพของมัน

ทักษะการตีดาบในปัจจุบันของเขาถูกเพิ่มไปจนเต็มระดับ ความรู้และความสามารถในการตีของเขานั้นไม่มีใครเทียบได้ วัสดุที่ใช้หลอมอยู่ในมือของเขา เพียงกวาดสายตาไปมองก็รู้ทันทีว่าวัตถุดิบนี้ดีหรือไม่ดี หลังจากการตรวจสิอบเล็กน้อย เขาก็วางแร่นั้นลงไปเตาหลอมแล้วปล่อยให้มันลุกไหม้

ฝูงชนจำนวนมากที่อยู่รอบเขา มองดูการเคลื่อนไหวของช่างตีดาบจา กเตาหลอมเหล็ก จากนั้นก็เบนสายตาไปดูการเคลื่อนไหวที่ช้าและสบายของรอน พวกเขาลอบส่ายหัวอย่างลับ ๆ สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นแค่เด็กฝึกหัด จะไปเข้าใจเทคนิคอะไรถ่องแท้ได้อย่างไร ไม่ใช่แค่ความเร็วที่ล้าหลัง แต่การกระทำของรอนยังแปลกมาก ทุกคนจึงสรุปว่ารอนไม่เข้าใจอะไรเลย

“ร้านของจอห์นจะแพ้แน่!”

“ฉันไม่รู้ว่าลุงจอห์นจะคิดอย่างไร แต่เขาส่งเด็กฝึกหัดออกไปแข่งแทน นี่ไม่ใช่การฆ่าตัวตายหรอกเหรอ?” ผู้ชมหลายคนส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “ถ้าลุงจอห์นเข้าไปแข่งเองก็ยังมีโอกาสอยู่บ้าง”

“นายไม่รู้อะไรเลย ถ้าจอห์นลงไปด้วยตัวเองแล้วแพ้ เขาจะต้องปิดร้านของเขาลงแน่” ผู้รอบรู้บางคนหัวเราะแล้วกล่าว “แต่ถ้าเด็กฝึกหัดในร้านแพ้ มันก็จะไม่เป็นอะไร เขายังรักษาชื่อเสียงเอาไว้ได้ และร้านของจอห์นที่สืบทอดกว่าร้อยปีก็ยังเปิดต่อไปได้”

“นั่นก็จริง มีเหตุผลมาก”

ข้างหลังฝูงชนไม่ไกลนัก เกรซกำลังเดินมากับสโม๊คเกอร์และทาชิงิ

“เอ๊ะ? มันเกิดอะไรขึ้น?” ทาชิงิถามด้วยความสงสัย

“ไม่รู้สิ!” สโม๊คเกอร์ส่ายหน้า

เกรซมองดูแล้วก็ขมวดคิ้วอย่างลับ ๆ เขารู้ว่าร้านตีดาบเตาหลอมเหล็กเป็นหนึ่งในสามร้านชื่อดังของเมืองโร๊คทาวน์ เพราะมันใกล้กับร้านของจอห์น และเพราะแบบนั้น เมื่อเขาเห็นคนจากร้านเตาหลอมเหล็กก็ทำให้เกรซจำทั้งสองคนได้ทันที

“นั่นเป็นคนจากร้านเตาหลอมเหล็ก และดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพยายามหลอมอาวุธแข่งกับร้านของคุณจอห์น”

“ว้าว แข่งตีดาบกันเหรอ?” ในฐานะนักดาบ ทาชิงิได้ยินสิ่งนี้ก็เกิดความสนใจ ดวงตาเป็นประกาย

“น่าจะเป็นอย่างนั้นนะ” เกรซพยักหน้า

“หืม ไปดูกันเถอะ!” สโม๊คเกอร์ยิ้มและเดินคาบซิการ์ไป

“โอ๊ะ? เจ้าเด็กคนนั้นคือคนจากร้านของจอห์นสินะ?” สโม๊คเกอร์มองไปที่รอนและถามอย่างสงสัย

“น่ันเขา...” ใบหน้าของเกรซเปลี่ยนสี เขาเริ่มมีความรู้สึกแปลก ๆในใจ นักดาบผู้ยิ่งใหญ่คนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ เขาน่าจะได้เรียนวิชาตีดาบได้แค่ครึ่งเดือนเองไม่ใช่เหรอ?

“หืม?” สโม็คเกอร์สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเกรซ เขาถามเกรซด้วยเสียงหนักแน่น “เกรซ!”

“ก็เขานั่นแหล!” เกรซมองไปที่ท่าทางเคร่งขรึมของสโม๊คเกอร์และถอนหายใจ ขนาดกองทัพเรือก็ไม่ล้ารุกรานและทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้ พวกเขาทำได้เพียงยอมรับตัวตนของรอนเท่านั้น

“นั่นเขาสินะ!” สโม๊คเกอร์มองไปที่รอนอย่างระมัดระวังและใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เขาที่เป็นนาวาเอกของกองทัพเรือจะไม่รู้จักรอนได้อย่างไร ค่าหัวของรอนเพิ่งจะออกประกาศจับไปแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น แต่เขาก็จำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นโจรสลัดค่าหัวสิบล้านเบรีแน่

‘โจรสลัดคนนี้คือนักดาบผู้ยิ่งใหญ่?’ พวกนายต้องล้อเล่นแน่ ๆ ในใจของสโม๊คเกอร์เต็มไปด้วยความสงสัย นักดาบชั้นเลิศคืออะไร? นั่นคือนักดาบระดับสูงสุดของโลก หนึ่งในนั้นคือเจ็ดเทพโจรสลัด มิฮอร์ค ชายตาเหยี่ยวและมีคนอื่น ๆอีกหลายคนที่ทำได้ก็จริง แต่พวกนั้นเป็นผู้แข็งแกร่งซึ่งอยู่บนจุดสูงสุดแม้แต่ในโลกใหม่ เป็นบุคคลที่เทียบได้กับจอมพลเรือ

เด็กข้างหน้าเขาอายุเพียงแค่ยี่สิบปี?

มันไม่สมเหตุสมผลเลย มันเป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อเขามองไปที่หน้าของเกรซ เห็นได้ชัดว่าเขาคือนักดาบชั้นเลิศคนนั้น

“บางทีเราอาจจะคิดผิด แม้ออร่าดาบนั้นจะแข็งแกร่งทรงพลัง แต่ก็น่าจะยังไม่ถึงขั้นของนักดาบชั้นเลิศ เด็กหนุ่มนี่น่าจะเป็นแค่นักดาบชั้นยอดเท่านั้น” สโม๊คเกอร์ไม่เชื่อว่ารอนจะมีพลังเทียบเท่านักดาบระดับนั้นอย่างเด็ดขาด