บทที่ 24 ในหลุมหลบภัยมีแผงขายซาลาเปา มันก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอ?

"ไม่ไหวแล้ว ฉันต้องไปก่อนล่ะ!"

จ้าวต้าหย่งนั่งพักอยู่ในหลุมหลบภัยอีกครู่หนึ่ง ถึงได้ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก

จุกจนทนแทบไม่ไหวแล้วจริงๆ!

"พ่อครัวน้อยซู ฉันไม่อยู่เป็นเพื่อนแล้วนะ!"

"ได้เลยครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ!"

ซูอวิ๋นไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เขาคิดเงินในใจคร่าวๆ

จ้าวต้าหย่งกินซาลาเปาไปเก้าลูก สามคูณเก้าเท่ากับยี่สิบเจ็ด เมื่อกี้เขาหาเงินได้ทั้งหมดยี่สิบเจ็ดหยวน

ก็ไม่เลวเลยนี่!

จ้าวต้าหย่งเดินเอามือยันกำแพง ค่อยๆ ก้าวเดินไปทางปากถ้ำพลางหันกลับมามองครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยใบหน้าอาลัยอาวรณ์

เดินไปได้สองก้าว ในใจก็แอบรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ

ซาลาเปาตั้งเก้าลูกเชียวนะ!

ปกติมื้อหนึ่งเขากินแค่สามสี่ลูก วันนี้กลับล่อซาลาเปาเข้าไปตั้งเก้าลูก!

ขืนเมียเขารู้เรื่องนี้เข้า มีหวังโดนด่าเปิงแน่!

พอเดินมาถึงปากถ้ำ

จ้าวต้าหย่งก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาดู

และก็เป็นอย่างที่คิด พอออกจากหลุมหลบภัยก็มีสัญญาณทันที

บนหน้าจอแสดงสายที่ไม่ได้รับสิบกว่าสาย

ล้วนเป็นเบอร์เมียเขาทั้งนั้น

"ฉิบหายแล้ว!"

หัวใจของจ้าวต้าหย่งกระตุกวูบไปทันที

ขณะที่กำลังจะโทรกลับ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"ฮัลโหล ที่รัก?"

"จ้าวต้าหย่ง แกไปตายอยู่ที่ไหนมา?!"

เสียงผู้หญิงที่ดังกังวานและทรงพลังดังมาจากปลายสาย

ทำเอาหูของจ้าวต้าหย่งแทบหนวกจนต้องยกโทรศัพท์ออกห่างเล็กน้อย

"โทรไปทั้งเช้าก็ไม่รับสาย ฉันนึกว่าแกเป็นอะไรไปแล้วซะอีก!!"

"ข้าวก็ไม่พก น้ำก็ไม่พก แกอยากจะอดตายอยู่บนเขาหรือไง?"

"เปล่าๆ ที่รัก คุณฟังผมอธิบายก่อน!"

"อธิบายบ้าบออะไร? ตอนนี้ฉันอยู่ตีนเขาแล้ว แกรับไสหัวลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"หา? คุณมาถึงตีนเขาแล้วเหรอ?"

จ้าวต้าหย่งชะงักไปครู่หนึ่ง เมียเขาถ่อมาที่นี่ได้ยังไง?

"ก็เป็นห่วงแกน่ะสิ โทรหาทั้งเช้าก็ไม่รับ ฉันนึกว่าแกตกคูน้ำไปแล้ว!!"

"เปล่าๆ ผมสบายดี สบายดีมากๆ เลย!!"

"แล้วทำไมแกถึงไม่รับสายฮะ?"

"ในหลุมหลบภัยมันไม่มีสัญญาณนี่นา"

"หลุมหลบภัย? แกไปทำอะไรในหลุมหลบภัย? ที่นั่นไม่มีอะไรให้ลาดตระเวนสักหน่อย"

"ผม..."

จ้าวต้าหย่งอ้าปากค้าง เพิ่งจะอธิบายก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน

"แกจะผมบ้าผมบออะไร? รีบไสหัวลงมาหาแม่เดี๋ยวนี้ ฉันเอาข้าวมาให้แกด้วย ขืนมาช้าเดี๋ยวก็เย็นชืดหมดพอดี!"

"เอ่อ ที่รัก... ไม่ต้องเอาข้าวมาหรอก ผมกินแล้ว..."

"กินแล้ว?? แกกินอะไรเข้าไป? แกไม่ได้พกข้าวมาไม่ใช่เหรอ?"

"ผม... ผมซื้อซาลาเปากินในหลุมหลบภัย..."

"..."

ปลายสายเงียบไปสามวินาที

"จ้าวต้าหย่ง นี่แกผีเข้าหรือเปล่า??"

"ไม่ใช่! ไปกันใหญ่แล้ว! มีคนมาขายซาลาเปาในหลุมหลบภัยจริงๆ!"

"เหลวไหล!! สถานที่แบบนั้นใครเขาจะไปขายซาลาเปากัน??"

"เรื่องจริง! ผมไม่ได้หลอกคุณ! เป็นพ่อหนุ่มคนหนึ่ง! จริงๆ นะ! ซาลาเปาโคตรอร่อยเลย!"

"จ้าวต้าหย่ง! สถานที่ผีสิงแบบนั้นจะมีของอร่อยอะไรได้? นี่แกหิวจนตาลายเห็นภาพหลอนไปแล้วใช่มั้ย?"

"ผมเปล่านะ ที่รัก คุณฟังผมก่อน!"

"พอเลยๆ ฉันไม่เถียงกับแกแล้ว ตอนนี้แกรีบลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"ฉันพาเหล่าจางบ้านข้างๆ กับเมียแกมาด้วย แล้วก็มีนักเดินป่าที่เดินผ่านมาระหว่างทาง พอพวกเขาได้ยินว่าแกหายตัวไป ก็เลยอาสามาช่วยตามหาแกเนี่ยแหละ!"

"หา? คนเยอะขนาดนั้นเลย?"

"ก็เออสิ แกคิดว่าไงล่ะ? รีบลงมาได้แล้ว!"

"ไม่ใช่สิ ที่รัก คุณขึ้นมาดูเองเลยดีกว่า อยู่ในหลุมหลบภัยกลางเขานี่แหละ ซาลาเปามันอร่อยจริงๆ นะ..."

"จ้าวต้าหย่ง! แกป่วยไปแล้วจริงๆ สินะ!! จะให้ฉันไปกินซาลาเปาในหลุมหลบภัยเนี่ยนะ??"

"คุณก็ลองขึ้นมาดูก่อนเถอะน่า!"

จ้าวต้าหย่งเองก็ยืนกรานอย่างหนักแน่น เขารู้ดีว่าอธิบายไปก็คงไม่เคลียร์

ถ้าขืนเขาเดินลงไปทั้งอย่างนี้

มีหวังถูกหาว่าโดนผีหลอกเข้าจริงๆ แน่!!

แบบนั้นเรื่องมันจะยิ่งบานปลายไปกันใหญ่น่ะสิ!

เพราะงั้น

ต้องเรียกเมียขึ้นมาดูให้เห็นกับตาตัวเองให้ได้!!

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที แต่สุดท้ายก็ตอบตกลง

"ได้ๆๆ แกรออยู่ตรงนั้นนะ ห้ามเดินไปไหนมั่วซั่วล่ะ!"

"โอเค! ผมจะรอพวกคุณอยู่ตรงปากถ้ำนี่แหละ!"

จ้าวต้าหย่งวางสายด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดโลดเต้น

แม้ว่าท้องจะยังอืดอยู่มากก็ตาม

แต่เขาอดใจรอแทบไม่ไหวแล้วที่จะได้เห็นสีหน้าของเมียตอนที่ได้กินซาลาเปา

มันจะต้องสุดยอดกว่าเขาแน่นอน!

เขาเดินไปที่ลานกว้างหน้าปากถ้ำ หาหินก้อนใหญ่ๆ นั่งลง นั่งอาบแดดไปพลางรอไปพลาง

รออยู่ประมาณยี่สิบนาที เสียงคนพูดคุยก็ดังมาจากทางตีนเขา

จ้าวต้าหย่งลุกขึ้นยืนแล้วชะโงกหน้าลงไปมอง

ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังปีนขึ้นมาตามทางดิน

คนที่เดินนำหน้าสุดคือ หลี่กุ้ยหลาน เมียของเขา

ด้านหลังมีเหล่าจางเพื่อนบ้านกับเมียของแกเดินตามมา ทั้งคู่เป็นคนวัยเกษียณอายุราวๆ หกสิบปี

รั้งท้ายคือวัยรุ่นสามคน เป็นชายสองหญิงหนึ่ง สะพายเป้ปีนเขาและสวมเสื้อกันลม ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นนักเดินป่า

"ที่รัก ทางนี้ๆ!"

จ้าวต้าหย่งโบกมือตะโกนเรียก

หลี่กุ้ยหลานเงยหน้าขึ้นมามองเขาทีหนึ่ง แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

"แกนี่มันจริงๆ เลย! โทรศัพท์ก็ไม่รับ ข้าวก็ไม่กิน แล้ววิ่งเข้าไปทำอะไรในหลุมหลบภัยยะ?"

หลี่กุ้ยหลานปีนขึ้นมาด้วยความหอบเหนื่อย แล้วก็สับแหลกด่าฉอดๆ เป็นชุด

"ก็ผมบอกไปแล้วไง? ว่าไปกินซาลาเปามา!"

จ้าวต้าหย่งชี้ไปที่ปากถ้ำด้านหลังตัวเอง

"ก็ข้างในนี้แหละ มีพ่อหนุ่มคนหนึ่งมาขายซาลาเปาอยู่ โคตรอร่อยเลย!!"

"พอเลยแก!" หลี่กุ้ยหลานกรอกตามองบน

"สถานที่ผีสิงแบบนี้จะมีคนมาขายซาลาเปาได้ยังไง? ฉันว่าแกโดนผีหลอกเข้าให้แล้วต่างหาก!!"

"จริงๆ นะ! ผมไม่ได้หลอกคุณ ลองเข้าไปดูเดี๋ยวก็รู้เองแหละ!"

"ต้าหย่ง นี่นายเข้าไปกินซาลาเปาข้างในมาจริงๆ เหรอ?"

เหล่าจางมีสีหน้าสงสัยเต็มประดา มือที่จับไม้เท้าปีนเขากำแน่นขึ้นมาอย่างทนไม่ไหว

ท่าทางเหมือนพร้อมจะลงไม้ลงมือในวินาทีถัดไป

"จริงสิครับ พี่จาง ผมจะหลอกใครก็หลอกได้ แต่ผมไม่หลอกพี่หรอกครับ!"

"สถานที่แบบนี้..."

ภรรยาของเหล่าจางมองเข้าไปในปากถ้ำ อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่

"ต้าหย่ง นายต้องโดนผีสิงแล้วแน่ๆ!!"

"โธ่เอ๊ย ทำไมถึงไม่มีใครเชื่อผมเลยล่ะเนี่ย?"

จ้าวต้าหย่งร้อนใจจนต้องกระทืบเท้า สายตาหันไปมองวัยรุ่นทั้งสามคน

"น้องชายทั้งหลาย พวกน้องช่วยพี่ตัดสินหน่อยสิ ในหลุมหลบภัยมีแผงขายซาลาเปา มันก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอ?"

???

วัยรุ่นทั้งสามคนมองหน้ากัน

ต่างก็สื่อความหมายเดียวกันออกมาจากสายตาของอีกฝ่าย

คนๆ นี้คงไม่ได้ป่วยหรอกใช่มั้ย?

สมองกระทบกระเทือนจนเอ๋อไปแล้วหรือเปล่า?

"พี่ชายครับ พวกเรามาปีนเขานะครับ ไม่ได้มาสำรวจอะไร"

หนึ่งในนั้นที่เป็นผู้ชายสวมแว่นตายิ้มให้อย่างสุภาพ

"มีซาลาเปาจริงๆ ผมเพิ่งกินไปเก้าลูก! ในปากยังได้กลิ่นซาลาเปาอยู่เลย!"

จ้าวต้าหย่งร้อนใจจนกระทืบเท้า

เขาคิดว่าถ้าขืนเดินตามคนกลุ่มนี้ลงไป มีหวังได้ถูกส่งตัวไปรดน้ำมนต์ที่วัดแหงๆ

"เก้าลูก??"

ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

หลี่กุ้ยหลานยิ่งโกรธจนหน้าเขียวปัด

"จ้าวต้าหย่ง นี่แกบ้าไปแล้วใช่มั้ย? มื้อเดียวกินซาลาเปาไปตั้งเก้าลูก??"

"ไม่ใช่สิ ซาลาเปามันลูกไม่ใหญ่หรอก ลูกนึงก็แค่..."

จ้าวต้าหย่งทำมือประกอบ

"ก็แค่ประมาณกำปั้นนี่แหละ เก้าลูกไม่ถือว่าเยอะหรอก!"

"ซาลาเปาเท่ากำปั้นตั้งเก้าลูกยังไม่เรียกว่าเยอะอีกเหรอ? แกเป็นหมูหรือไงฮะ!"

ไม่ใช่ละ? ไม่ใช่สิ?

พวกเหล่าจางมองด้วยความงุนงง ประเด็นมันอยู่ที่ซาลาเปาเก้าลูกอย่างนั้นเหรอ?

ประเด็นคือแม่งจะมีซาลาเปามาจากไหนในป่าเขารกร้างแบบนี้ต่างหากล่ะโว้ย!

สองสามีภรรยาจ้าวต้าหย่งยังคงเถียงกันไม่เลิก

"ที่รัก คุณอย่าเพิ่งด่าสิ ลองเข้าไปชิมดูคำนึงเดี๋ยวก็รู้เอง ซาลาเปามันอร่อยจริงๆ นะ!!"

"ฉันไม่ไป! สถานที่แบบนี้มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่ามีสิ่งไม่สะอาด!!"

"คุณก็ลองเข้าไปดูหน่อยเถอะน่า ไหนๆ ก็มาแล้ว"

จ้าวต้าหย่งงัดไม้ตายออกมา

วลีที่ว่า 'ไหนๆ ก็มาแล้ว' นั้นมีมนตร์ขลังที่ไม่อาจต้านทานได้ในใจของคนเรา

หลี่กุ้ยหลานลังเลไปครู่หนึ่ง เธอมองไปทางสองสามีภรรยาเหล่าจาง แล้วก็หันไปมองวัยรุ่นทั้งสามคน

"งั้น... ลองเข้าไปดูกันดีมั้ย?"

"เอ่อ..."

"งั้นก็เข้าไปดูกันเถอะ ไหนๆ ก็มาแล้ว"

เหล่าจางพยักหน้า

วัยรุ่นทั้งสามคนมองหน้ากัน

ยังไงก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ลองเข้าไปดูสักหน่อยก็ไม่เสียหาย

เผื่อบางทีอาจจะช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายออกจากตัวพี่ชายคนนี้ได้ด้วยมั้ง?