บทที่ 57 สถานที่อันตราย
บทที่ 57 สถานที่อันตราย
"ซู่ ซ่า..."
"เอ๊ะ? ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน" อวิ๋นซินเบิกตากว้าง เอ่ยด้วยความประหลาดใจ "หรือว่าพวกเรามาถึงชายหาดแล้ว?"
"ไม่หรอก ยังไม่ถึง" ฉู่เฟิงส่ายหน้า หากไปถึงชายหาดแล้ว เสียงน้ำคงจะไม่เบาขนาดนี้
"งั้นเป็นน้ำตกเหรอ?" อวิ๋นซินคาดเดา
"ก็ไม่น่าใช่นะ" ฉู่เฟิงพ่นลมหายใจออกมา วางถังไม้ลงแล้วกล่าวว่า "ฉันจะเดินไปดูสักหน่อย เธอรออยู่ที่นี่อย่าขยับไปไหนนะ"
ในใจเขามีข้อสันนิษฐานอยู่ข้อหนึ่ง นั่นก็คืองูยักษ์ที่กำลังล่าเหยื่อในน้ำก็จะทำให้เกิดเสียงน้ำแบบนี้ได้เช่นกัน
"ตกลง นายระวังตัวด้วยนะ" อวิ๋นซินรับคำอย่างว่าง่าย เธอเปิดฝาถังไม้ออก แล้วใช้หม้อเหล็กตักน้ำขึ้นมาเตรียมจะเติมความชุ่มชื้นให้ร่างกาย
"อืม" ฉู่เฟิงถือมีดตัดฟืน แล้วเดินหน้ามุ่งไปยังทิศทางที่มีเสียงน้ำ
ไม่กี่นาทีต่อมา
ฉู่เฟิงเดินมาถึงหน้าผาชันที่ไม่สูงนัก เขาก้มหน้ามองลงไปยังหนองน้ำเบื้องล่างด้วยความตกตะลึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นฝูงจระเข้กำลังกลิ้งตัวไปมาอยู่ในหนองน้ำนั้น
หลังจากสังเกตอย่างละเอียด เขาก็พบว่าหนองน้ำแห่งนี้เป็นจุดที่น้ำทะเลจะท่วมถึงพอดีเมื่อถึงเวลาน้ำขึ้น
"จระเข้น้ำเค็มงั้นเหรอ?" ฉู่เฟิงคาดเดาด้วยความสงสัยระคนตกใจ
เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะได้เจอจระเข้น้ำเค็มที่นี่ แถมยังมีจำนวนไม่น้อยอีกด้วย นับคร่าวๆ ก็มีตั้งสิบกว่าตัวเข้าไปแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงพวกที่ซ่อนตัวอยู่ใต้น้ำอีกนะ
จระเข้น้ำเค็มเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่รู้จักกัน มันมีพลังโจมตีสูงมาก แต่ก็ได้รับอิทธิพลจากสภาพภูมิประเทศด้วยเช่นกัน
"พื้นที่บริเวณนี้ต้องถูกจัดให้เป็นเขตหวงห้ามชั่วคราว" ฉู่เฟิงถอนหายใจ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะไปตอแยกับจระเข้น้ำเค็ม
จระเข้น้ำเค็มในหนองน้ำมีมากเกินไป ถ้ามีแค่ตัวสองตัว เขาก็อาจจะลองพิจารณาใช้วิธีวางกับดักเพื่อจับพวกมันดูบ้าง
ถ้าเกิดไปตอแยจระเข้น้ำเค็มตอนนี้ ขอแค่มีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง จระเข้ทั้งฝูงก็จะกรูกันเข้ามาล้อมรอบ ต่อให้จับจระเข้ได้ก็เอาตัวมันไปไม่ได้อยู่ดี
"เนื้อเยอะจังแฮะ" ฉู่เฟิงจ้องมองขนาดลำตัวที่ยาวหลายเมตรของจระเข้น้ำเค็ม เขาเคยได้ยินมาจากในอินเทอร์เน็ตว่าเนื้อจระเข้นั้นมีรสชาติอร่อยมาก
สมองของเขาเริ่มคิดหาวิธีจับจระเข้อย่างไม่อาจควบคุมได้ เขาพึมพำกับตัวเองว่า "ฤดูหนาวจระเข้น้ำเค็มก็น่าจะอพยพไปจากที่นี่ แล้วมันจะทิ้งจระเข้น้ำเค็มเอาไว้สักตัวสองตัวไหมนะ?"
"คิดอะไรอยู่เนี่ย ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้นะ" ฉู่เฟิงสะบัดหัว ดึงความสนใจของตัวเองกลับมาจากจระเข้น้ำเค็ม
เขาสังเกตสภาพแวดล้อมรอบๆ หนองน้ำอย่างละเอียด หากจะไปที่ชายหาดก็ต้องหลีกเลี่ยงพื้นที่บริเวณนี้ และสถานที่ที่เลือกเดินผ่านก็ต้องไม่มีจระเข้น้ำเค็มอาศัยอยู่ด้วย
"หนองน้ำผืนนี้พอน้ำขึ้นก็กลายเป็นอ่าวตามธรรมชาติ มิน่าล่ะถึงได้มีจระเข้น้ำเค็มอาศัยอยู่ ทางขวามือมีภูมิประเทศค่อนข้างสูง ต้นไม้ก็ขึ้นหนาแน่นกว่าหน่อย เดินไปทางนั้นน่าจะปลอดภัย"
ฉู่เฟิงวางแผนเส้นทางการเดินทางได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะจากไปเขาก็ปรายตามองไปที่หนองน้ำอีกครั้ง พลางพึมพำว่า "วันหลังถ้าเป็นลูกจระเข้น้ำเค็มล่ะก็ ค่อยวางแผนจัดการดูสักตั้ง"
"ตึก ตึก ตึก..."
ฉู่เฟิงเดินกลับไปตามเส้นทางเดิม เมื่อเห็นเด็กสาวเขาก็ส่ายหน้า
"เป็นไงบ้าง? เจออะไรเหรอ?" อวิ๋นซินรีบเอ่ยถาม
"ข้างหน้าเป็นหน้าผาชัน เราต้องเดินอ้อมแล้วล่ะ" ฉู่เฟิงถอนหายใจ
"งั้นเสียงน้ำนั่นก็น้ำตกเหรอ?" อวิ๋นซินถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ไม่ใช่หรอก เป็นฝูงจระเข้น้ำเค็มกำลังพลอดรักกันต่างหากล่ะ" ฉู่เฟิงพูดทีเล่นทีจริง
"หา? จระเข้น้ำเค็ม?" อวิ๋นซินเบิกตากว้าง เอ่ยด้วยน้ำเสียงฝืดเฝื่อน "จระเข้แบบที่โตเต็มที่ยาวตั้งห้าหกเมตรน่ะเหรอ?"
"อืม" ฉู่เฟิงพยักหน้า ใช้หม้อเหล็กรองน้ำจากถังไม้ขึ้นมาดื่ม
"ทำไมถึงมีจระเข้น้ำเค็มได้ล่ะ?" อวิ๋นซินออกอาการมึนงงเล็กน้อย สารคดีท่องโลกสัตว์ป่าเคยออกอากาศถึงความร้ายกาจของจระเข้น้ำเค็มมาแล้ว ควายป่าตัวหนึ่งถูกลากลงน้ำไป ไม่นานก็ถูกฉีกร่างแบ่งกันกิน
"บางทีทำเลที่ตั้งของเกาะเสี้ยวจันทราอาจจะดีเกินไปมั้ง"
ฉู่เฟิงผายมือทั้งสองข้างออก แบกถังไม้ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเอ่ยปลอบใจว่า "ขอแค่พวกเราไม่เข้าไปใกล้หนองน้ำตรงนั้นก็ไม่เป็นไรแล้ว พุ่มไม้หนาแน่นขนาดนี้ จระเข้น้ำเค็มมันปีนขึ้นมาไม่ได้หรอก"
"งั้นนายก็ห้ามไปเสี่ยงอันตรายนะ" อวิ๋นซินกำชับด้วยสีหน้าจริงจัง
เธอรู้จักฉู่เฟิงดี ไม่แน่ว่าเขาอาจจะกำลังหมายตาเนื้อของจระเข้น้ำเค็มอยู่ก็เป็นได้
"ฉันไม่ได้โง่นะ" ฉู่เฟิงหัวเราะเบาๆ ถือมีดตัดฟืนเดินเบี่ยงไปทางขวา
"ฟู่..." อวิ๋นซินถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเริ่มออกเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง
ในขณะเดียวกัน ภายในห้องส่งของรายการถ่ายทอดสด ตอนนี้พวกเขากำลังสังเกตการณ์ช่องถ่ายทอดสดของฉู่เฟิงและอวิ๋นซินอยู่
"ทำไมถึงมีจระเข้น้ำเค็มได้ล่ะ? แบบนี้มันอันตรายเกินไปแล้วหรือเปล่า?" อู๋ฉิงเยว่ตกตะลึง ดวงตาสวยทอดมองจระเข้น้ำเค็มที่กำลังกลิ้งตัวอยู่ในหนองน้ำด้วยความกังวลใจ
"อันตรายจริงๆ นั่นแหละ" มุมปากของหวังหลินกระตุก เขาคิดไม่ถึงเลยว่าทีมงานรายการจะใจกล้าขนาดนี้ ถึงขั้นเลือกสถานที่ที่มีจระเข้น้ำเค็มเป็นจุดขึ้นเกาะด้วย
เขาเคยเข้าร่วมรายการแนวเอาชีวิตรอดในป่ามาก็ไม่น้อย และเคยเจอจระเข้มาบ้างเหมือนกัน แต่พวกนั้นล้วนเป็นจระเข้น้ำจืด แถมยังมีขนาดตัวไม่ใหญ่มากนัก
เมื่อก่อนก็มีบางรายการที่ใช้ลูกเล่นบอกว่ามีจระเข้ แต่นั่นคือการใช้เทคนิคตัดต่อ โดยการนำเอาภาพของจระเข้บางช็อตมาผสมปนเปเข้าไป เพื่อสร้างบรรยากาศที่ตึงเครียดอันตรายขึ้นมาข่มขวัญคนดูเท่านั้น
แต่ตอนนี้รายการ 'เอาชีวิตรอดในป่า 365 วัน' ใช้วิธีการถ่ายทอดสดนะ ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา อาจจะเกิดอุบัติเหตุกลางรายการสดได้จริงๆ
"พวกเราพยายามทำให้สมจริงที่สุด" เหอหมิงเอ่ยประโยคที่มีความหมายแฝงเร้นลึกซึ้งหน้ากล้อง
"แล้วมันจะมีอันตรายไหมคะ?" อู๋ฉิงเยว่ถามด้วยความเป็นห่วง
"อันตรายน่ะมีแน่นอนอยู่แล้ว แต่ขอแค่ระวังตัวหน่อย ไม่เข้าไปใกล้แหล่งที่อยู่อาศัยของจระเข้ ก็น่าจะไม่มีอันตรายหรอก" หวังหลินไม่กล้าพูดรับประกันจนเกินไปนัก
"ทุกคนครับ เกาะเสี้ยวจันทรามีจระเข้น้ำเค็มอยู่ด้วยกันทั้งหมดเจ็ดแห่งด้วยกันครับ" คำพูดของเหอหมิงทำให้ทุกคนตื่นตะลึง
"หา?" อู๋ฉิงเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแหยๆ "ฉันก็นึกว่าฉู่เฟิงกับอวิ๋นซินจะโชคร้ายขนาดนั้นซะอีก ที่แท้ก็ยังมีจระเข้น้ำเค็มอยู่ที่อื่นอีกตั้งเจ็ดแห่งเลยเหรอคะ"
"..." ฉีเวยถิงเม้มริมฝีปาก รู้สึกสงสารคนที่เลือกจุดขึ้นฝั่งที่มีจระเข้น้ำเค็มทั้งเจ็ดแห่งนั้นจับใจ
"แต่ว่าความจริงแล้ว เนื้อจระเข้ก็อร่อยดีนะครับ" เหอหมิงพูดติดตลกเพื่อกู้สถานการณ์
"จระเข้น้ำเค็มตัวใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีใครกล้าเข้าไปจับหรอกครับ" หวังหลินกล่าวอย่างหนักแน่น
"นั่นน่ะสิคะ" อู๋ฉิงเยว่เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง