บทที่ 37 บ้านไม้

"......"

ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบกริบ

ทุกคนต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ราวกับได้เห็นปาฏิหาริย์จากปวงเทพก็ไม่ปาน

เวลาผ่านไปเนิ่นนานถึงสามวินาที

"เชี่ยเอ๊ย!!!"

เซี่ยจือเยวียนเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา เธอชักมือกลับอย่างรวดเร็ว จ้องมองฝ่ามือที่ว่างเปล่าของตัวเอง สลับกับรอยบุบตื้นๆ บนพื้นดิน ก่อนจะแผดเสียงร้องตะโกนออกมาดังลั่นฟ้า

"ได้...ได้ผลจริงๆ ด้วย! มันหายไปแล้วจริงๆ!"

เสียงตะโกนของเธอ จุดประกายบรรยากาศในที่นั้นให้ลุกโชนขึ้นมาในทันที

"พระเจ้าช่วย! ฉันขอขอลองบ้าง!"

"เร็วเข้าๆ ให้ฉันลองหน่อย!"

"ตรงนี้ยังมีอีกก้อน!"

บรรดาหญิงสาวต่างพากันกรูเข้าไป หาหิน ท่อนไม้ หรือแม้แต่ใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นรอบตัว แล้วยื่นมือออกไปสัมผัส

'ฝากของ!'

'ฝากของ!'

'ฝากของ!'

พริบตาที่พวกเธอท่องคำนี้ในใจ ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดขึ้นไปทั่วทุกหนแห่ง

"ของฉันก็หายไปแล้ว!"

"มหัศจรรย์สุดๆ! ความรู้สึกนี้มันวิเศษมาก!"

"ฮ่าๆๆ ต่อไปนี้พวกเราก็ไม่ต้องเหนื่อยแบกของกันอีกแล้ว!"

จุดเก็บเกี่ยวทรัพยากรกลายเป็นทะเลแห่งความสุขในชั่วพริบตา เสียงอุทานด้วยความทึ่งและเสียงหัวเราะของบรรดาหญิงสาวดังระงมไปทั่ว

ความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำทำงานหนักก่อนหน้านี้ ถูกประสบการณ์อันน่ามหัศจรรย์ชะล้างออกไปจนหมดสิ้นภายในพริบตา แทนที่ด้วยความตื่นเต้นและแรงฮึกเหิมอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

"แบบนี้... ความเร็วในการพัฒนาของพวกเรา คงได้พุ่งทะยานติดปีกแน่" หลินหว่านซีที่ยืนอยู่ด้านข้าง มองดูภาพความคึกคักตรงหน้า บนใบหน้าที่มักจะเย็นชาสงบนิ่งอยู่เสมอ ก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง

ใบหูเอลฟ์แหลมๆ ของเธอสั่นระริกน้อยๆ ด้วยความตื่นเต้น ดูน่ารักเป็นพิเศษ

"นั่นสิ" เจียงเฟิงเดินเข้าไปหาเธอ เขามองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเหล่านั้น ภายในใจก็เปี่ยมล้นไปด้วยความฮึกเหิมเช่นกัน "นี่มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น"

เมื่อมีโกดังชนเผ่าระดับ SSS นี้ ก็เท่ากับว่าพวกเขาได้ครอบครองเครือข่ายโลจิสติกส์แบบเรียลไทม์ที่ครอบคลุมสมาชิกทุกคนในชนเผ่า และไม่ถูกจำกัดด้วยระยะทางอีกต่อไป!

การเก็บเกี่ยว การขนส่ง การจัดเก็บ... ปัญหาใหญ่ที่สุดที่คอยฉุดรั้งประสิทธิภาพในการพัฒนาชนเผ่า บัดนี้ได้ถูกแก้ไขอย่างหมดจดแล้ว!

"ท่านหัวหน้าเผ่า!" ในตอนนั้นเอง ฉินซูอิ่งก็สาวเท้าเดินเข้ามาหาเจียงเฟิง ภายในดวงตาของเธอเปล่งประกายแห่งสติปัญญา "ในเมื่อเรามีโกดังชนเผ่าแล้ว นั่นก็หมายความว่า... พวกเราสามารถทำงานทั้งสองฝั่งไปพร้อมกันได้แล้วใช่ไหมคะ?"

"ถูกต้อง" เจียงเฟิงมองเธอด้วยสายตาชื่นชม "ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

เขาหมุนตัวกลับไปหาคนที่ยังคงอยู่ในอาการตื่นเต้น แล้วปรบมือสองสามครั้ง

"ทุกคนเงียบก่อน!"

บรรดาหญิงสาวเงียบเสียงลงทันที สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขาอย่างพร้อมเพรียง

"ตอนนี้ ฉันขอประกาศแผนการทำงานใหม่!"

น้ำเสียงของเจียงเฟิงชัดเจนและทรงพลัง

"งานเก็บเกี่ยวทำต่อไป! ทุกคน ให้เอาวัสดุที่เก็บมาได้ทั้งหมด ฝากเข้าไปในโกดังชนเผ่าให้หมด!"

"ในขณะเดียวกัน" เขาหันไปมองฉินซูอิ่ง "ซูอิ่ง เธอช่วยวิ่งไปอีกสักรอบนะ กลับไปแจ้งพวกโจวหนานที่ค่าย ให้พวกเธอเตรียมตัวให้พร้อม"

"ฉันจะเปิดสิทธิ์ 'ถอนของ' ให้พวกเธอ เพื่อให้พวกเธอหยิบวัสดุจากโกดังชนเผ่าได้โดยตรง แล้วเริ่มเตรียมการเบื้องต้นสำหรับการอัปเกรดเชื้อไฟชนเผ่าและเมืองหลักชนเผ่า!"

"พวกเราจะทำงานทั้งสองฝั่งไปพร้อมๆ กัน พยายามทำให้บ้านของพวกเราเปลี่ยนโฉมใหม่หมดจดก่อนฟ้ามืดให้ได้!"

คำพูดของเจียงเฟิงทำเอาทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงเฮออกมาดังกระหึ่มยิ่งกว่าเดิม

สองฝั่งทำงานพร้อมกัน!

นี่หมายความว่าประสิทธิภาพของพวกเธอจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าอีกแล้ว!

"รับทราบ!"

"รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จค่ะ!"

ฉินซูอิ่งไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่น หมุนตัวกลับแล้วกลายเป็นเงาสีเหลือง พุ่งทะยานเข้าไปในส่วนลึกของป่าด้วยความเร็วสูง

...

ณ ค่ายกระท่อมหญ้าคา

โจวหนานกับหลี่ซือซือพากันนำหญิงสาวอีกสองสามคน จัดการถลกหนังหมูป่าขนเม่นตัวนั้นอย่างทุลักทุเล

ในสถานที่แบบนี้ มูลค่าการใช้งานของหนังสัตว์ย่อมสูงกว่ามูลค่าทางอาหารอยู่แล้ว

ไม่ว่าจะเป็นหนังหมาป่าหรือหนังหมู ต่างก็มีประโยชน์ไม่น้อยเลยทีเดียว

ทว่างานถลกหนังเนี่ย ก็ไม่ได้ทำกันง่ายๆ หรอกนะ

แม้วาหญิงสาวสายอาชีพแม่ครัวทั้งสองคนจะมีสกิลที่เกี่ยวข้อง แต่พวกเธอไม่ได้มีเรี่ยวแรงมากมายอะไร ตอนทำก็เลยเล่นเอาหอบแฮกไปตามๆ กัน

และในตอนที่โจวหนาน หลี่ซือซือ และคนอื่นๆ ถลกหนังหมูป่าขนเม่นออกมาได้สำเร็จนั้นเอง ร่างอันปราดเปรียวร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากป่า แล้วลงจอดต่อหน้าพวกเธออย่างมั่นคง

ฉินซูอิ่งนั่นเอง

"ซูอิ่ง? ทำไมเธอถึงกลับมาคนเดียวล่ะ? แล้วท่านหัวหน้าเผ่าล่ะ?" โจวหนานเห็นเธอก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"ท่านหัวหน้าเผ่ากับคนอื่นๆ ยังเก็บเกี่ยวกันอยู่ เขาให้ฉันกลับมาแจ้งเรื่องหนึ่งกับพวกเธอก่อน" น้ำเสียงของฉินซูอิ่งเจือไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจเก็บกดเอาไว้ได้

เธอใช้คำพูดที่สั้นกระชับที่สุด อธิบายเรื่องโกดังชนเผ่าให้ทุกคนฟังอย่างรวดเร็ว

เมื่อฟังเธอเล่าจบ สีหน้าของหญิงสาวนับสิบคนในค่าย ก็เปลี่ยนจากความงุนงง เป็นความตื่นตะลึง และลงท้ายด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่งไม่ต่างจากทีมเก็บเกี่ยวเลย

"เธอหมายความว่า... ตอนนี้แค่เรายืนอยู่ตรงนี้ ก็สามารถเอาของที่ท่านหัวหน้าเผ่ากับคนอื่นๆ เก็บเกี่ยวอยู่ฝั่งนู้นมาใช้ได้เลยเหรอ?" หลี่ซือซือเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"ลองดูเดี๋ยวก็รู้"

ฉินซูอิ่งระบายยิ้มบางๆ

เธอเดินไปที่ลานกว้าง ก่อนจะหันมาพูดกับทุกคน "ท่านหัวหน้าเผ่าเปิดสิทธิ์ให้พวกเธอแล้ว ตอนนี้พวกเธอลองนึกถึงท่อนไม้ในใจ แล้วท่องคำว่า 'ถอนของ' ดูสิ"

ทุกคนทำตามทั้งที่ยังกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

วินาทีต่อมา

"ตุบ!" "ตุบ!" "ตุบ!"...

เสียงของหนักหล่นกระแทกพื้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ท่อนไม้ขนาดใหญ่นับสิบท่อนปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นดินอย่างแรงจนฝุ่นคลุ้ง

ค่ายกลับเข้าสู่ความเงียบกริบอันน่าขนลุกอีกครั้ง

ทุกคนเอาแต่จ้องมองท่อนไม้ที่โผล่มาอย่างกะทันหันตาไม่กะพริบ ราวกับกำลังเห็นผีสางก็ไม่ปาน

"กรี๊ดดด! ได้จริงๆ ด้วย!"

หลังจากเงียบงันไปชั่วครู่ เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งก็ตามมา

"พระเจ้า! นี่มันไอเทมเทพเจ้าอะไรกันเนี่ย!"

"สะดวกเกินไปแล้ว! นี่มันเวทมนตร์ชัดๆ!"

"ไม่สิ เวทมนตร์ยังไม่ใช้งานง่ายขนาดนี้เลย"

เมื่อเห็นทุกคนดีอกดีใจและตื่นเต้นกันขนาดนี้ มุมปากของฉินซูอิ่งก็ยกโค้งขึ้นเช่นกัน ทว่าเธอก็ไม่ลืมเรื่องสำคัญ จึงเอ่ยขึ้นทันที

"เอาล่ะ ทดลองเสร็จแล้ว ตอนนี้ฉันจะเริ่มแบ่งหน้าที่ พวกเราจะได้ลงมือกันอย่างเป็นระบบ"

"จางหรานหราน เธอพาคนสองสามคนไปเกี่ยวหญ้าคากันรอบๆ นี้เลยนะ ตอนอัปเกรดเมืองหลักต้องได้ใช้แน่นอน!"

"โจวหนาน เธอพาคนสองสามคนไปจัดการเนื้อสำหรับมื้อค่ำวันนี้ให้เรียบร้อย เดี๋ยวพอท่านหัวหน้าเผ่ากับคนอื่นๆ กลับมา เราจะได้จัดงานเลี้ยงฉลองกันเลย!"

"แล้วก็..."

หลังจากฉินซูอิ่งแจกแจงหน้าที่เสร็จสรรพ ทุกคนก็เริ่มลงมือทันที

ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งค่ายก็อบอวลไปด้วยบรรยากาศการทำงานที่คึกคัก

ทางด้านจุดเก็บเกี่ยวที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร เจียงเฟิงมองดูตัวเลขปริมาณของในโกดังชนเผ่าที่เดี๋ยวเพิ่มเดี๋ยวลด มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา

วัสดุที่เก็บได้ มีมากเกินพอสำหรับใช้ในการอัปเกรดแล้ว

"เอาล่ะ! เลิกงานได้!" เจียงเฟิงโบกมือ "ทุกคน เอาเครื่องมือกับวัสดุที่เหลือเก็บเข้าโกดังให้หมด พวกเราจะกลับบ้านกันแล้ว!"

"โอเย้! กลับบ้านไปกินเนื้อกันเถอะ!" เซี่ยจือเยวียนโยนขวานตัดไม้เข้าโกดังอย่างตื่นเต้น ก่อนจะกระโดดโลดเต้นด้วยความโล่งตัว

เส้นทางขากลับ เนื่องจากได้ปลดเปลื้องสัมภาระอันหนักอึ้งออกไปจนหมด จึงทำให้เดินได้สบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

บรรดาหญิงสาวพูดคุยกันเจื้อยแจ้ว ถกกันอย่างตื่นเต้นว่าคืนนี้จะฉลองกันยังไง และบ้านหลังอัปเกรดแล้วจะหน้าตาเป็นแบบไหน เสียงหัวเราะสดใสดังกังวานไปทั่วผืนป่า ขับไล่ความน่าขนลุกและความเงียบสงัดของป่าดงดิบไปจนหมดสิ้น

เจียงเฟิงเดินรั้งท้ายขบวน มองดูแผ่นหลังที่เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาเบื้องหน้า ภายในใจก็รู้สึกเบิกบานเช่นกัน

เมื่อเจียงเฟิงนำทีมเก็บเกี่ยวกลับมาถึงค่าย สิ่งที่รอต้อนรับเขาอยู่คือภาพการก่อสร้างที่คึกคักสุดขีด

ใจกลางค่าย ท่อนไม้และก้อนหินถูกนำมากองรวมกันจนกลายเป็นภูเขาย่อมๆ หลายลูก

อีกด้านหนึ่ง พวกโจวหนานกับหลี่ซือซือก็จัดการเนื้อสัตว์ไปได้เกือบหมดแล้ว เนื้อที่ชำแหละเสร็จเป็นเส้นๆ ถูกนำไปแขวนไว้บนราวไม้ที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ เพื่อผึ่งลมให้แห้ง

เมื่อเห็นพวกเจียงเฟิงกลับมา บรรดาหญิงสาวในค่ายก็ส่งเสียงโห่ร้องต้อนรับทันที

"ท่านหัวหน้าเผ่า พวกคุณกลับมาแล้ว!"

"ฮ่าๆ ทางนี้พวกเราเตรียมการกันใกล้จะเสร็จแล้ว รอแค่คุณคนเดียวเลย!"

ฉินซูอิ่งมองดูกองวัสดุที่สูงเป็นภูเขาเลากาสองกองนั้น ก่อนจะเชิดคางใส่เจียงเฟิงอย่างภาคภูมิใจ "เป็นไงคะ? ประสิทธิภาพของพวกเราไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ?"

"ไม่ใช่แค่ไม่เลวหรอก แต่ยอดเยี่ยมไปเลยต่างหาก" เจียงเฟิงเอ่ยชมกลั้วเสียงหัวเราะ

เขาเดินไปหยุดอยู่หน้ากองวัสดุทั้งสองกอง เพียงแค่นึกในใจ วัสดุที่เหลืออยู่ในโกดังชนเผ่าก็ร่วงกราวลงมากองรวมกัน ทำให้ภูเขาวัสดุที่ดูยิ่งใหญ่อยู่แล้ว ยิ่งใหญ่โตมโหฬารขึ้นไปอีก

"เอาล่ะ คนมาครบแล้ว วัสดุก็พอแล้ว" เจียงเฟิงปรบมือดึงความสนใจของทุกคน "เลิกคุยเล่นกันก่อน พวกเรามาจัดการธุระสำคัญกันดีกว่า!"

สายตาของเขา ทอดมองไปยังเชื้อไฟชนเผ่าที่ลุกโชนอยู่ตรงกลางกระท่อมหญ้าคาเป็นอันดับแรก

"อันดับแรก อัปเกรดเชื้อไฟ!"

เจียงเฟิงเดินไปที่หน้ากองไฟ ยื่นมือออกไป หน้าต่างสถานะเสมือนจริงของเชื้อไฟชนเผ่าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

[เชื้อไฟชนเผ่า (เลเวล 1)]

[เงื่อนไขการอัปเกรด: เนื้อและเลือดสิ่งมีชีวิตเลเวล 2 (100/100 หน่วย), ไม้ (100/100 หน่วย), หิน (100/100 หน่วย)]

[ต้องการอัปเกรดหรือไม่?]

"ใช่!"

เมื่อเจียงเฟิงกดยืนยัน กองไม้และหินที่วางอยู่ด้านข้าง ก็พากันแตกสลายกลายเป็นละอองแสง ราวกับหิ่งห้อยที่ถูกดึงดูด ลอยละล่องเข้าไปในกองไฟอย่างไม่ขาดสาย

เปลวไฟที่เดิมทีสูงเพียงระดับคน เมื่อดูดซับละอองแสงเหล่านี้เข้าไป ก็หดตัววูบเข้าสู่ศูนย์กลาง กลายเป็นลูกทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นที่เปล่งแสงสีขาวนวลตาออกมา

ตามมาด้วยเสียง "วืด" เบาๆ ลูกบอลแสงก็ขยายตัวออกอย่างฉับพลัน!

วงแหวนแสงสีขาวขุ่นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แผ่ขยายออกจากเชื้อไฟเป็นศูนย์กลาง กระจายตัวออกไปรอบทิศทางอย่างรวดเร็ว!

ทุกที่ที่วงแหวนแสงพาดผ่าน วัชพืชบนพื้นดินก็ราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นลูบจนเรียบเตียน อากาศรอบๆ ก็กลายเป็นบริสุทธิ์และอบอุ่นขึ้นมา

รัศมีการส่องสว่างที่เดิมทีครอบคลุมแค่บริเวณกระท่อมหญ้าคากับพื้นที่รอบนอกอีกเล็กน้อย บัดนี้ได้ขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่าในพริบตา ครอบคลุมพื้นที่ลานกว้างไปจนหมด

[ขอแสดงความยินดีกับชนเผ่าหมายเลข 11441 เชื้อไฟชนเผ่าของท่านอัปเกรดเป็นเลเวล 2 สำเร็จแล้ว!]

[เชื้อไฟชนเผ่าเลเวล 2: รัศมีการส่องสว่างเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่า ฟังก์ชันใหม่: การส่องสว่างแบบโปร่งใส]

[การส่องสว่างแบบโปร่งใส: เมื่อเปิดใช้งาน เอฟเฟกต์การส่องสว่างคุ้มครองของเชื้อไฟจะยังคงอยู่ แต่ในแง่ของการมองเห็นจะไม่มีแสงสว่างเปล่งออกมาอีก]

"รัศมีกว้างขึ้นเท่าตัวเลย!" เซี่ยจือเยวียนวิ่งไปมาระหว่างขอบเขตของแสงสว่างใหม่อย่างตื่นเต้น "แบบนี้ตอนกลางคืนพวกเราก็มีพื้นที่ทำกิจกรรมกว้างขึ้นแล้ว!"

"การส่องสว่างแบบโปร่งใสเหรอ? มันหมายความว่ายังไงน่ะ?" ซูจิ่นเยี่ยเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ปลายหางรูปหัวใจของเธอแกว่งไปมาไม่หยุดนิ่ง "หมายความว่า... พวกเราสามารถ 'ปิดไฟ' นอนได้แล้วใช่ไหม?"

เจียงเฟิงพยักหน้าพลางเอ่ย "ก็น่าจะหมายความแบบนั้นแหละ"

ฟังก์ชันนี้ เรียกได้ว่าสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะเลยก็ว่าได้

ก่อนหน้านี้ตอนที่ "สังเคราะห์แสง" กับเมิ่งเยียนอวี่ท่ามกลางแสงไฟ แม้ว่าบรรดาหญิงสาวจะหันหลังให้หมดแล้ว แต่ความรู้สึกเหมือนถูกคนรุมจ้องนั้น ก็ยังทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย

เมื่อมีฟังก์ชันนี้แล้ว ต่อไปก็สามารถทำใน "ความมืด" ได้ ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาหรือบรรดาหญิงสาว ความกดดันทางใจก็จะลดลงไปได้เยอะเลยทีเดียว

ซูจิ่นเยี่ยก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ทันที ดวงตาดอกท้ออันยั่วยวนของเธอปรายมองเจียงเฟิงแวบหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตาผ่านเมิ่งเยียนอวี่อย่างจงใจ มุมปากของเธอยกยิ้มอย่างมีเลศนัย ทำเอาเมิ่งเยียนอวี่ที่ถูกมองถึงกับอายม้วน ซุกหน้าเข้ากับอกของฉินซูอิ่ง

"อะแฮ่ม" เจียงเฟิงเห็นดังนั้นก็กระแอมไอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ "ต่อไป เป็นรายการไฮไลต์แล้ว!"

สายตาของเขา ทอดมองไปยังกระท่อมหญ้าคาที่ดูทรุดโทรมหลังนั้น

"อัปเกรดเมืองหลัก!"

เจียงเฟิงเดินออกมาจากกระท่อมหญ้าคา ท่ามกลางสายตาของบรรดาหญิงสาวที่จับจ้องมา เขาเอามือทาบลงบนกำแพง หน้าต่างสถานะเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

[เมืองหลักชนเผ่า (เลเวล 1)]

[ประเภท: กระท่อมหญ้าคา]

[เงื่อนไขการอัปเกรด: ไม้ x50, หิน x50, หญ้าคา x100]

[ต้องการอัปเกรดหรือไม่?]

"อัปเกรด!"

ทันทีที่สิ้นเสียงของเจียงเฟิง

ภายนอกกระท่อมหญ้าคา ภายในกองวัสดุที่สูงเป็นภูเขาเลากา ไม้ หิน และหญ้าคาในจำนวนที่กำหนด ได้แปรสภาพเป็นลำแสงสามสีที่แตกต่างกัน ราวกับมังกรยักษ์สามตัวที่เลื้อยคดเคี้ยว พุ่งทะยานเข้าใส่กระท่อมหญ้าคาอันซอมซ่อหลังนั้นพร้อมกับเสียงกึกก้อง

ลำแสงไม่ได้พุ่งชนเข้าไปตรงๆ แต่มันหลอมรวมและโคนวนอยู่กลางอากาศ ราวกับมือของช่างฝีมือผู้ชำนาญการ โอบล้อมกระท่อมหญ้าคาเอาไว้ทั้งหลัง ก่อตัวเป็น "รังไหม" ขนาดยักษ์ที่เปล่งแสงนวลตา

"แกรก... แกรก..."

ภายในรังไหมแสง มีเสียงไม้หักและเสียงหญ้าคาร่วงหล่นดังออกมาเป็นระยะ

บรรดาหญิงสาวต่างกลั้นหายใจ เบิกตากว้างกันทุกคน เพราะกลัวว่าจะพลาดฉากอันน่ามหัศจรรย์นี้ไป

ขนาดของรังไหมแสงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ รูปร่างของมันก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

โครงร่างทรงกลมที่เตี้ยม่อต้อในตอนแรก ถูกยืดให้ยาวขึ้น สูงขึ้น และค่อยๆ เผยให้เห็นโครงสร้างของบ้านไม้ที่ดูแข็งแรงและเป็นทรงสี่เหลี่ยม ปรากฏขึ้นลางๆ ท่ามกลางแสงสว่าง

กระบวนการนี้กินเวลาเกือบหนึ่งนาทีเต็ม

เมื่อแสงสว่างสายสุดท้ายหลอมรวมเข้าไป รังไหมแสงก็แตกออกราวกับเปลือกไข่ กลายเป็นละอองแสงปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า ก่อนจะจางหายไปในอากาศ

สิ่งปลูกสร้างหลังใหม่เอี่ยมปรากฏขึ้นมาแทนที่ ประจักษ์แก่สายตาของทุกคน

มันคือบ้านไม้ที่สร้างขึ้นจากท่อนซุงขนาดใหญ่ ด้านล่างใช้ก้อนหินหนาหนักปูเป็นฐานราก ดูแข็งแกร่งทนทานเป็นอย่างมาก

หลังคาปูด้วยแผ่นไม้กระดานเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ ด้านบนยังปูทับด้วยหญ้าคาหนาเตอะเพื่อกันความร้อน

ด้านหน้าของบ้านไม้ มีประตูไม้บานหนาและหน้าต่างที่ติดกรอบไม้เรียบง่ายอีกสองบาน

เมื่อเทียบกับกระท่อมหญ้าคาที่แค่ผลักเบาๆ ก็สั่นคลอนหลังก่อนหน้านี้แล้ว นี่มันเหมือนก้าวกระโดดจากสลัมมาเป็นวิลลาคนรวยชัดๆ!

[ขอแจ้งให้ชนเผ่าหมายเลข 11441 ทราบ เมืองหลักชนเผ่าของท่านอัปเกรดเป็นเลเวล 2 สำเร็จแล้ว!]

[ประเภท: บ้านไม้ที่แข็งแรง]

[พลังป้องกัน: เพิ่มขึ้นอย่างมาก]

[โครงสร้างพื้นที่: ขยายจากห้องเดี่ยวเป็นสี่โซนอเนกประสงค์ — ห้องนอนหลัก (ใหญ่), ห้องนอนรอง (เล็ก), ห้องครัว (รวมเตาดินเรียบง่าย), โรงทำของ (รวมโต๊ะช่างตีเหล็กระดับต้น)]

"เชี่ย!" เซี่ยจือเยวียนมองบ้านไม้ตรงหน้า อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ลงไปได้ทั้งใบ "นี่... นี่คือบ้านใหม่ของพวกเราเหรอ?!"

ไม่ใช่แค่เธอ หญิงสาวคนอื่นๆ ก็ส่งเสียงอุทานด้วยความไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน "สวย... สวยเกินไปแล้ว!"

"ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย"

"พระเจ้า ฉันทนรอที่จะเข้าไปดูข้างในไม่ไหวแล้ว"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่วิ่งพุ่งเข้าไปในบ้านไม้ แต่พอมีคนเปิดฉาก หญิงสาวคนอื่นๆ ก็พากันแห่กรูกันเข้าไปอย่างรวดเร็ว

แม้สถานการณ์จะดูชุลมุนวุ่นวายไปบ้าง แต่บนใบหน้าของทุกคนต่างก็เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขบริสุทธิ์ที่ไม่อาจปิดบังได้

เจียงเฟิงก็เดินตามเข้าไปเช่นกัน ทันทีที่ก้าวพ้นประตู กลิ่นหอมสะอาดของเนื้อไม้ก็โชยมาแตะจมูก

พื้นที่ภายในบ้านไม้ ดูกว้างขวางกว่าที่เห็นจากภายนอกมากนัก

ต่างจากตอนแรกที่มีแค่พื้นที่เดียว ตอนนี้บ้านไม้มีพื้นที่ทั้งหมดสี่ห้องด้วยกัน

ห้องที่อยู่ตรงหน้าประตู คือห้องที่กว้างขวางที่สุด ดูเหมือนห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ พื้นไม่ได้เป็นดินชื้นๆ กับหญ้าคาอีกต่อไป แต่ปูด้วยพื้นไม้กระดานที่ขัดจนเรียบเนียน

"ว้าว! พื้นไม้! เป็นพื้นไม้กระดานด้วย!"

หญิงสาวคนหนึ่งร้องตะโกนด้วยความประหลาดใจระคนยินดี จากนั้นก็จัดการถอดรองเท้าฟางซอมซ่อออก แล้วใช้เท้าเปล่าย่ำลงไปบนพื้นไม้ เธอหลับตาพริ้มด้วยความรู้สึกสบายเท้า

"เรียบเนียนจริงๆ ด้วย!"

พอมีคนแรกก็ต้องมีคนที่สอง ไม่นานนัก หญิงสาวนับสิบคนก็พากันทำตาม พวกเธอกระโดดโลดเต้นไปมาบนพื้นไม้กระดานใหม่เอี่ยม เพื่อสัมผัสกับ "อารยธรรม" ที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้

พื้นที่ของห้องใหญ่ห้องนี้ มีขนาดไล่เลี่ยกับกระท่อมหญ้าคาหลังก่อน กว้างขวางพอที่จะให้หญิงสาวกว่าสามสิบคนพักผ่อนได้อย่างสบายๆ

"ท่านหัวหน้าเผ่า ทางนี้! ทางนี้ยังมีประตูเล็กๆ อยู่อีกบาน!" ฉินซูอิ่งตาไว เธอสังเกตเห็นห้องเล็กๆ ที่อยู่ทางฝั่งซ้ายของห้องนอนหลัก