ตอนที่ 11

ตอนที่ 11

“แค่จะมาเก็บของในศพเงียบ ๆ สักหน่อยเอง... ไปทำกรรมอะไรไว้กันนะ?”

“ว่าแต่... นายมาพรุ่งนี้ได้มั้ย? พรุ่งนี้ฉันสาบานว่าจะไม่ขัดขืนเลย แถมยังจะเปิดประตูต้อนรับอย่างอบอุ่นด้วยซ้ำ”

ก็แค่รอให้ฉันสุ่มไอเทมจากศพให้เสร็จก่อน พอของออกมาแล้ว ศพก็ไร้ค่า จะโดนแย่งไปก็ช่างมันเถอะ ไม่สนแล้ว!

ว่าแต่อย่างแย่สุด ๆ ก็ค่อยโยนเรื่องนี้ให้อันบุไปจัดการ

แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือ... ฝ่ามือของ “หินเพลิง” ที่กำลังร่ายมือประกบกันรัว ๆ

“ธาตุดิน! วิชาซ่อนกายด้วยหิน!”

ร่างของหินเพลิงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนหิน ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตาของคาเซฮายะ

“เฮ้อ…”

ใบหน้าคาเซฮายะเต็มไปด้วยความหมดหนทาง — ท่าทีของอีกฝ่ายชัดเจนมาก แต่เขานี่แหละ… ยิ่งชัดเจนกว่า!

“ศพนี้—ไม่มีใครเอาไปได้ทั้งนั้น วันนี้ไม่ให้! ต่อให้โฮคาเงะมาก็ไม่ให้!!”

เขาตัดสินใจในพริบตา หยิบไพ่ใบเดียวที่เป็นไพ่ตายสุดท้ายของเขาออกมา

[บัตรประสบการณ์ นินจาระดับโจนินแห่งโคโนฮะ - มิอุระ คาซุโอะ (ระดับหายาก)!]

“ไม่คิดเลยว่าจะต้องใช้ไพ่ใบนี้เร็วขนาดนี้… ฉันยังอ่อนเกินไปจริง ๆ”

พูดจบก็รีบแปะการ์ดลงบนตัวทันที

[กำลังเปิดใช้งาน: บัตรประสบการณ์ มิอุระ คาซุโอะ (ระดับหายาก)]

[เริ่มทำการจับคู่ค่าพลัง...]

[เปิดใช้งานสำเร็จ! อัตราความเข้ากัน: 50%]

[การประเมินค่าความสามารถถูกปรับแล้ว:]

• เทคนิคสลับร่าง

• วิชาไฟ - บุปผาเพลิงมหากาฬ

"โจนินพิเศษ!"

ถึงแม้จะจับคู่พลังได้แค่ครึ่งเดียว แต่ระดับพลังของคาเซฮายะพุ่งทะยานข้ามขั้น จนไปถึงระดับ “โจนินพิเศษ” อย่างฉับพลัน!

และดูจากค่าสถานะโดยรวม—เขาคือโจนินพิเศษที่เชี่ยวชาญด้านไทจุตสึเป็นหลัก

เขากำหมัดเบา ๆ รู้สึกถึงพลังที่เปลี่ยนไปในร่างกาย ดวงตาของคาเซฮายะเต็มไปด้วยความตกตะลึงและตื่นเต้น

"เวอร์เกินไปแล้ว!"

"นี่แหละพลังของการ์ดระดับหายาก!"

มองเวลาถอยหลังครึ่งชั่วโมงที่ปรากฏอยู่ในอินเทอร์เฟซของระบบ มุมปากของเขาเริ่มยกยิ้มขึ้นอย่างมั่นใจ

“ศพนี้ ฉันจะปกป้องมันเอง!”

สายตาของเขากวาดไปรอบด้านอย่างเฉียบคม —

แค่เพียงมองแวบเดียว เขาก็จับตำแหน่งของหินเพลิงได้จากความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ในสภาพแวดล้อมโดยรอบ

ประสบการณ์ทั้งหมดนี้ มาจากประสบการณ์ที่สั่งสมมาของ "มิอุระ คาซุโอะ"

หลังจากใช้การ์ดประสบการณ์แล้ว คาเซฮายะไม่ได้รับมาแค่พลังของมิอุระ คาซุโอะเท่านั้น แต่ยังรวมถึง สติสัมปชัญญะและประสบการณ์ในการต่อสู้ ของอีกฝ่ายด้วย

ก่อนที่หินเพลิงจะได้ลงมือ คาเซฮายะกลับเคลื่อนไหวก่อน ราวกับคาดการณ์ได้ล่วงหน้า เขาคว้าคุไนแล้วพุ่งตรงไปยังทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

หินเพลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวคาเซฮายะ แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไร

“ก็แค่เด็กน้อย... แค่เกะนินคนหนึ่งเท่านั้นเอง”

แม้ต้องประมือด้วยไทจุตสึ เขาก็ยังมั่นใจเต็มร้อย

เมื่อหินเพลิงเลิกใช้วิชาซ่อนตัวแล้วพุ่งเข้าโจมตี คาเซฮายะกลับยกยิ้มมุมปากเบา ๆ ดวงตาของเขาเปล่งประกายเย็นชา ก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นไปอีกขั้นจนถึงขีดสุด

ในสายตาของหินเพลิง เขามองเห็นร่างของคาเซฮายะพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่แทบจะเหนือจริง คุไนในมือสะท้อนแสงจันทร์เป็นทาง เสมือนภาพหลังติดตา ก่อนจะฟันเฉียงเข้าหาเขา

ใบหน้าของหินเพลิงเปลี่ยนสีทันที

“ทำไมถึงเร็วขนาดนี้!?”

ความคิดนี้แวบขึ้นมาในหัว แต่ก็สายเกินไปที่จะตัดสินใจทำอะไรอีกแล้ว

เมื่อเผชิญหน้ากับพลังที่เปิดเผยออกมาอย่างสมบูรณ์ และความเร็วที่แทบจะน่าหวาดกลัวของคาเซฮายะ

เขาทำได้เพียงทุ่มสุดตัว ใช้คุไนในมือต้านทานการโจมตีเท่านั้น

เคร้ง!

คุไนในมือของหินเพลิงปะทะกับของคาเซฮายะอย่างหวุดหวิด

เสียงโลหะกระทบกันดังลั่น จนมือของเขาชาไปทั้งแขน

“กันได้แล้ว!”

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาในหัว เขาก็ต้องตกตะลึงทันที

ความเข้าใจต่อพลังของคาเซฮายะ เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“ไม่ใช่เกะนินแน่ ๆ!”

ไม่มีทางที่เกะนินจะมีทั้งพลัง และความเร็วในระดับนี้!

ข่าวกรองของเขาผิดพลาดโดยสิ้นเชิง...

แต่ในตอนนี้ มันก็สายเกินไปที่จะเสียใจแล้ว

เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างของเขาก็แข็งค้างอยู่กับที่ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความไม่อยากเชื่อ

เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือ...

คาเซฮายะอาศัยแรงจากแขนที่ยันพื้นไว้ ใช้สองเท้าเป็นแกน หมุนตัวสามร้อยหกสิบองศาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเขา!