บทที่ 8: ฮาเซงาวะ? เซ็นจู ?

บทที่ 8: ฮาเซงาวะ? เซ็นจู ?

เช้าวันต่อมา ณ บริเวณบ้านของตระกูลเซ็นจู

"พวกเรามาถึงแล้วล่ะ ชูอิจิ"

คุชินะพาชูอิจิมาถึงบ้านของตระกูลเซ็นจูตั้งแต่เช้าตรู่

"พวกเราควรเรียกชิซึเนะมาด้วยไหมครับ?"

ชูอิจิถามด้วยความงุนงงเมื่อมองไปยังอาคารหลังใหญ่โตที่ตั้งอยู่ตรงหน้า

"ไม่ต้องหรอก วันนี้พวกเราตั้งใจมาเยี่ยมท่านสึนาเดะกันต่างหากล่ะ"

คุชินะส่ายหัวพลางเอื้อมมือไปเคาะประตูอย่างหนักแน่น

"มาแล้วค่า!"

เสียงของชิซึเนะดังแว่วมาจากข้างใน ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่รีบร้อนวิ่งตรงมาที่ประตู

"อาจารย์คุชินะ? ชูอิจิ?"

ชิซึเนะเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าสับสน แต่เธอก็ยังเบี่ยงตัวและเอ่ยชวน

"เข้ามาข้างในก่อนสิคะ"

"ชิซึเนะ ท่านสึนาเดะอยู่บ้านไหม?"

คุชินะเอ่ยถามพลางเดินนำชูอิจิเข้าไปในคฤหาสน์เก่าแก่

ชูอิจิเหลียวมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย อาคารขนาดมหึมาหลังนี้ให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวและหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก แม้จะตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้านโคโนฮะ แต่กลับดูเงียบเหงาและรกร้างว่างเปล่าแบบสุดๆ

"ท่านสึนาเดะกลับมาแล้วค่ะ แต่ว่า..."

ชิซึเนะพูดตะกุกตะกักออกมาไม่จบประโยค

ในฐานะคนที่มาเยือนที่นี่อยู่บ่อยครั้ง คุชินะจึงเข้าใจสถานการณ์ได้ทันที

"ให้ตายสิ ทั้งที่ฉันก็บอกท่านสึนาเดะไปชัดเจนแล้วนะว่าวันนี้จะพาลูกศิษย์มาเยี่ยมน่ะ"

"งั้นก็ขอโทษทีนะ คุชินะ"

เสียงเนิบๆ ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะคำบ่น หญิงสาวผมบลอนด์ในชุดคลุมสีเขียวเดินเยื้องย่างเข้ามาด้วยท่าทางตัวเซเล็กน้อย

"ฮะๆ ท่านสึนาเดะ ตื่นแล้วหรอคะ"

คุชินะรู้สึกเขินเล็กน้อยที่โดนจับได้ว่าแอบบ่นลับหลัง ก่อนจะหันไปสะกิดลูกศิษย์ข้างตัว

"รีบไปทักทายท่านสึนาเดะสิ ชูอิจิ ยืนบื้ออยู่ได้ เสียมารยาทจริง"

"สวัสดีครับ ท่านสึนาเดะ"

ชูอิจิโค้งคำนวณอย่างนอบน้อม แต่ในใจกลับแอบคิดว่า 'ท่าเดินเซจนหน้าอกโยกเยกแบบนั้นมันขี้โกงชะมัดเลยแฮะ'

"เข้ามาข้างในก่อนสิ"

สึนาเดะเดินนำเข้าไปในห้องแล้วนั่งลงอย่างสบายอารมณ์ พลางยกถ้วยชาที่ชิซึเนะนำมาเสิร์ฟขึ้นจิบ เธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง ดันหน้าอกตึงแน่นจนเห็นเนินอกขาวเนียนชวนมอง

"งั้นเธอคือลูกศิษย์ที่คุชินะคอยเอาแต่ชมไม่ขาดปากสินะ? ดูแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจเท่าไหร่เลยนี่"

"ไม่จริงหรอกค่ะท่านสึนาเดะ ชูอิจิเขาเก่งมากๆ เลยนะคะ!"

ชิซึเนะรีบช่วยพูดแก้ต่างให้พร้อมกับส่งยิ้มหวานมาจากด้านข้าง

ชูอิจิไม่รู้จะตอบกลับยังไงดี จึงได้แต่ส่งสายตาขอบคุณไปให้ชิซึเนะ

"ชิ..."

สึนาเดะตวัดสายตาค้อนใส่ชิซึเนะอย่างไม่สบอารมณ์ ทำเอาอีกฝ่ายต้องรีบก้มหน้าหลบตาด้วยความขัดเขิน ก่อนที่เธอจะหันกลับมามองเด็กชายตรงหน้า

"ไอ้หนู เธอมีความฝันอะไรบ้างไหมล่ะ?"

"ความฝันหรอครับ? คงจะเป็นการได้เป็นนินจาที่แข็งแกร่งสุดๆ ละมั้งครับ"

ชูอิจิตอบตามตรง

"แล้วทำไมฉันถึงต้องยอมมอบคาถานินจาของโฮคาเงะรุ่นที่สองให้เธอด้วยล่ะ?"

สึนาเดะจ้องมองเด็กชายตรงหน้าด้วยความนึกสนุก

"เอ๋? อะไรนะครับ?"

ชูอิจิหันขวับไปมองคุชินะที่อยู่ข้างๆ ด้วยความงงงวย

"อ้าว นี่เธอไม่ได้บอกเขาหรอกหรอ คุชินะ?"

สึนาเดะเอ่ยถามเสียงเข้มอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

"แหะๆ พอดีฉันยังไม่มีโอกาสได้บอกเลยค่ะ"

คุชินะหัวเราะแก้เก้อพลางหันมาคะยั้นคะยอศิษย์รัก

"เร็วเข้า ชูอิจิ ลองโชว์คาถาโลหิตทะลุทะลวงที่เธอพัฒนาขึ้นมาให้ท่านดูหน่อยสิ!"

ชูอิจิเหลียวมองไปรอบๆ ห้องอย่างจนปัญญา

"จะให้โชว์ที่นี่เลยหรอครับ?"

คุชินะกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างแล้วก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้นลง ในใจได้แต่คิดเงียบๆ ว่า 'แย่ละสิ ลืมคำนวณเรื่องสถานที่ไปซะสนิทเลย' ก่อนจะหันไปพูดกับสึนาเดะด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ชูอิจิ พรสวรรค์ด้านคาถาน้ำของเธอมันน่าทึ่งสุดๆ ไปเลย ในฐานะอาจารย์ ฉันรู้สึกละอายใจจริงๆ ที่ไม่มีอะไรจะสอนเธอแล้ว เพราะงั้นฉันถึงได้มาขอความช่วยเหลือจากท่านสึนาเดะเป็นพิเศษนี่ไงคะ"

เมื่อเห็นคุชินะที่ดูจริงจังและทุ่มเทเพื่อเขาขนาดนี้ ความอบอุ่นสายหนึ่งก็พลันแล่นผ่านหัวใจของชูอิจิ

"พอได้แล้วน่า อย่ามาเล่นบทอาจารย์กับลูกศิษย์ผู้ผูกพันลึกซึ้งแถวนี้เลย เธอเองก็เป็นแค่โจนินครูฝึกเท่านั้นแหละ"

หลังจากที่ต้องสูญเสียน้องชายและคนรักไปทีละคน สึนาเดะก็รู้สึกเบื่อหน่ายโคโนฮะ หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเธอเบื่อหน่ายโลกนินจาทั้งใบไปแล้ว

หากไม่ใช่เพราะที่นี่เป็นหมู่บ้านที่ปู่ของเธอร่วมก่อตั้งขึ้นมา สึนาเดะคงจะเก็บข้าวของย้ายหนีไปนานแล้ว แต่ถึงอย่างงั้น เธอก็คงจะรั้งอยู่ที่นี่ได้อีกไม่นานนัก

ส่วนเรื่องคาถานินจา สึนาเดะไม่มีความคิดที่จะสอนมันให้กับลูกศิษย์ของคุชินะเลยสักนิด ทำไมเธอต้องสอนด้วยล่ะ? ลำพังแค่สิ่งที่โคโนฮะติดค้างตระกูลเซ็นจูเอาไว้ มันก็มากเกินพอแล้ว

"ฉันเห็นหน้าไอ้หนูนี่แล้ว พวกเธอกลับไปได้แล้วล่ะ"

สึนาเดะเมินสายตาอ้อนวอนของชิซึเนะและคุชินะ พลางยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบ อัจฉริยะย่างงั้นหรอ? โคโนฮะแห่งนี้ไม่เคยขาดแคลนอัจฉริยะอยู่แล้วนี่นา

ถึงแม้คุชินะจะพอเดาสถานการณ์ล่วงหน้าไว้บ้างแล้ว รวมถึงเรื่องที่สึนาเดะเตรียมจะย้ายออกจากหมู่บ้าน แต่พอโดนปฏิเสธตรงๆ แบบนี้ เธอก็ยังอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้อยู่ดี

ส่วนชูอิจินั้น ตอนมาก็มาแบบงงๆ ตอนกลับก็กลับแบบงงๆ แม้ลึกๆ จะอยากเรียนคาถานินจาของตระกูลเซ็นจูมากแค่ไหน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่เต็มใจจะสอน เขาก็คงทำอะไรไม่ได้

ถึงอย่างงั้น ด้วยความช่วยเหลือจากระบบในตัว ชูอิจิก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไรมากมายขนาดนั้น

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะหันหลังกลับ ชูอิจิก็พลันนึกขึ้นได้ว่าคุณแม่ของเขาเคยเรียนวิชากับสึนาเดะอยู่ช่วงหนึ่ง

"รักษาสุขภาพด้วยนะครับท่านสึนาเดะ แล้วก็ต้องขอขอบคุณมากๆ เลยครับที่เคยช่วยดูแลคุณแม่ของผมในตอนนั้น"

ชูอิจิโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

"หืม? แล้วแม่ของเธอชื่ออะไรล่ะ?"

สึนาเดะเอ่ยถามเสียงเรียบอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก

"แม่ของผมชื่อคาซึกิครับ"

หลังจากพูดจบ ชูอิจิก็เตรียมจะเดินตามหลังคุชินะออกไปทางประตู

นัยน์ตาของสึนาเดะเบิกกว้างขึ้นมาทันที

"เดี๋ยวก่อน! เธอเป็นลูกของคาซึกิย่างงั้นหรอ?!"

คุชินะและชูอิจิชะงักฝีเท้าลงทันที

"ครับ แม่ของผมชื่อคาซึกิจริงๆ ครับ"

ชูอิจิรู้สึกงุนงงสุดๆ คุณแม่คาซึกิมีบารมีกว้างขวางขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย?

"งั้น... ทาคาชิก็เป็นพ่อของเธอน่ะสิ"

สึนาเดะเอ่ยพลางกวาดสายตาสำรวจเด็กชายตรงหน้าด้วยความสนใจใหม่อีกครั้ง

ชูอิจิพยักหน้ารับคำ

คุชินะรีบดึงตัวชูอิจิกลับเข้ามาในห้องให้นั่งลงตามเดิม พลางรินชาให้สึนาเดะอย่างกระตือรือร้นทันที

"ที่แท้เขาก็เป็นลูกหลานของคนรู้จักเก่านี่เองนะคะท่านสึนาเดะ!"

"จริงด้วยสิ ฉันลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย ชูอิจิ คุณแม่คาซึกิของเธอเหมือนจะเคยฝึกวิชากับท่านสึนาเดะมาก่อนนี่นา!"

คุชินะหันไปมองสึนาเดะด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

แต่มันก็ยังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลสำหรับชูอิจิอยู่ดี เพราะนินจาแพทย์จำนวนนับไม่ถ้วนในโรงพยาบาลโคโนฮะต่างก็เคยผ่านการฝึกฝนจากสึนาเดะมาทั้งนั้น ในเมื่อสึนาเดะคือผู้ที่วางรากฐานระบบนินจาแพทย์ของโคโนฮะขึ้นมาด้วยตัวคนเดียว

หรือว่าคุณแม่ของเขาจะมีอะไรพิเศษไปกว่าคนอื่นกันนะ?

"แล้วพ่อของเธอ... ตอนนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ?"

สึนาเดะเอ่ยถามเสียงเบา แววตาของเธอดูดูลอยๆ ไปเล็กน้อย

ใบหน้าของคุชินะที่เดิมทีดูตื่นเต้นพลันเปลี่ยนเป็นลุ้นระทึกทันที เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย? กลิ่นอายเรื่องซุบซิบนินทานี่โชยมากระแทกหน้าเธอเต็มๆ เลยแฮะ

เมื่อเห็นสายตาของอาจารย์ที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชูอิจิก็ได้แต่นั่งงงเป็นไก่ตาแตก ในใจคิดว่า 'ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับเนี่ย???'

ก๊อก ก๊อก—

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ช่วยทำลายความเงียบอันแสนกระอักกระอ่วนใจนั้นลงได้ทันเวลาพอดี

"ไปเปิดประตูหน่อยสิ ชิซึเนะ วันนี้บ้านฉันดูท่าจะมีแขกเยอะเป็นพิเศษแฮะ"

สึนาเดะเอ่ยสั่ง

พอได้ยินแบบนั้น ชิซึเนะก็รีบวิ่งไปเปิดประตูทันที

ตรงหน้าประตูมีชายวัยกลางคนรูปร่างหน้าตาดีผู้มีเรือนผมสีขาวขลับยืนอยู่ เขาพึมพำออกมาด้วยสีหน้าเศร้าหมองปนโหยหา

"คฤหาสน์หลังนี้ยังอยู่เหมือนเดิมเลยแฮะ... ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ"

"ขอโทษนะคะ มาหาใครหรอคะ?"

ชิซึเนะเอ่ยถาม พลางจ้องมองใบหน้าของชายตรงหน้าที่ดูคล้ายคลึงกับชูอิจิอย่างประหลาด

"สึนาเดะพักอยู่ที่นี่รึเปล่าครับ?"

ชายวัยกลางคนถอนหายใจยาวพลางเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูยากลำบากเล็กน้อย

เมื่อชูอิจิเห็นว่าคนที่เดินตามชิซึเนะเข้ามาคือพ่อของตัวเอง หัวสมองของเขาก็แทบจะระเบิดด้วยความสับสนมึนตึบ

"พ่อครับ! ทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ?!"

ทาคาชิมองชูอิจิด้วยสีหน้าประหลาดใจแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปหาสึนาเดะที่นั่งอยู่ด้านใน

"ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ สึนาเดะ"

สึนาเดะเหม่อมองชายตรงหน้า แววตาแฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ปนความคิดถึง

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ... พี่ทาคาชิ"

จากนั้น ทาคาชิก็หันไปทักทายคุชินะที่นั่งอยู่ข้างๆ ลูกชาย

"โจนินคุชินะ ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยดูแลลูกชายไม่ได้เรื่องของผม"

คุชินะยังจับต้นชนปลายไม่ถูกและไม่แน่ใจในสถานะของทาคาชิ จึงรีบลนลานลุกขึ้นยืนโบกไม้โบกมือพัลวัน

"ไม่เป็นไรเลยค่ะๆ ชูอิจิเป็นลูกศิษย์ของฉันอยู่แล้ว นี่เป็นหน้าที่ของฉันค่ะ"

"เหอะ คุชินะเขาพาลูกศิษย์มาขอเรียนคาถานินจาของตระกูลเซ็นจูจากฉันน่ะค่ะ"

สึนาเดะแกล้งส่งเสียงจิ๊ปาก พลางจงใจเน้นคำว่า 'เซ็นจู' เป็นพิเศษใส่ทาคาชิ

"ผมรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ ครับโจนินคุชินะ ถ้าในอนาคตมีอะไรให้ผมช่วยละก็ บอกมาได้คำเดียวเลยนะครับ"

ทาคาชิเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง เพราะการที่โจนินครูฝึกจะยอมทุ่มเทขวนขวายเพื่อลูกศิษย์ขนาดนี้ ถือเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งในหมู่บ้านโคโนฮะ

ตามปกติแล้ว โจนินครูฝึกจะสอนแค่พื้นฐานกับความรู้ในการเอาตัวรอดในสนามรบเท่านั้น และอาจจะตบรางวัลให้ด้วยการสอนคาถานินจาแค่บทสองบทเป็นของแถม เพราะเอาเข้าจริง ความสัมพันธ์แบบโจนินครูฝึกกับทีมเกะนินไม่ได้แน่นแฟ้นเหมือนอาจารย์กับศิษย์ร่วมสำนักในอดีต แต่เป็นเพียงฟันเฟืองหนึ่งในระบบการศึกษาของนินจาโคโนฮะเท่านั้น

เนื่องจากคาถานินจาถือเป็นหัวใจสำคัญในการเอาชีวิตรอดและเป็นสิ่งค้ำจุนอำนาจของตระกูล จึงไม่มีทางที่จะยอมถ่ายทอดให้คนนอกกันง่ายๆ และนี่ก็คือหนึ่งในลูกไม้ที่เบื้องบนของโคโนฮะใช้ควบคุมพวกนินจาระดับล่าง เพราะลองคิดดูว่าถ้าทุกคนสามารถเข้าถึงวิชาเจ๋งๆ ได้ตามใจชอบ แล้วใครมันจะยอมไปเสี่ยงตายทำภารกิจเพื่อหมู่บ้านกันล่ะ?

หลังจากนั้น สายตาของทุกคนในห้องต่างก็จับจ้องไปที่ทาคาชิเป็นตาเดียว

ทาคาชิเงียบเสียงลงไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาจับจ้องตรงไปยังสึนาเดะอย่างแน่วแน่