บทที่ 15 - พ่อมดต่างหากที่เลือกไม้กายสิทธิ์

บทที่ 15 - พ่อมดต่างหากที่เลือกไม้กายสิทธิ์

"อย่างนั้นเหรอครับ?" เอริกไม่สะทกสะท้าน แถมยังยิ้มตอบ "แต่ผมก็อยากลองไม้กายสิทธิ์อันอื่นดูอยู่ดี"

"ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ" เมื่อเห็นท่าทีดื้อรั้นของเอริก สีหน้าของโอลิแวนเดอร์ก็ยิ่งดูแย่ลง "ไม้กายสิทธิ์เป็นคนเลือกพ่อมดนะ คุณแคลปตัน"

"ก่อนหน้าเธอ ฉันก็เคยเจอคนที่ปฏิเสธไม้กายสิทธิ์เหมือนกัน แต่จุดจบของพวกเขานั้นน่าเศร้ามาก"

"ถ้าเธอปฏิเสธไม้กายสิทธิ์ไปครั้งหนึ่งแล้ว ต่อให้หลังจากนั้นเธออยากจะกลับมาใช้ไม้กายสิทธิ์อันนั้นอีก มันก็จะปฏิเสธเธอเช่นกัน"

"ตอนที่เลือกไม้กายสิทธิ์ ข้อห้ามที่สำคัญที่สุดก็คือการพยายามหาไม้กายสิทธิ์ที่ 'ดีที่สุด' ประสบการณ์ของฉันสอนให้รู้ว่า บนโลกนี้ไม่มีไม้กายสิทธิ์ที่ 'ดีที่สุด' หรอก มีแต่ไม้กายสิทธิ์ที่เหมาะสมกับตัวเราที่สุดเท่านั้น"

"และในสายตาของฉัน ไม้กายสิทธิ์ไม้โอ๊กอันนี้ ก็คือไม้กายสิทธิ์ที่เหมาะสมกับเธอที่สุดแล้ว"

โอลิแวนเดอร์พูดจบ ก็จ้องเขม็งไปที่ดวงตาของเอริก

เขากำลังรอให้เอริกเปลี่ยนใจ

แต่เอริกแค่ส่ายหัวเบาๆ แล้วยื่นไม้กายสิทธิ์ไม้โอ๊กไปตรงหน้าโอลิแวนเดอร์เช่นเดิม

"...ก็ได้"

ผ่านไปครู่หนึ่ง โอลิแวนเดอร์ก็เชิดหน้าขึ้น เปลี่ยนมามองเอริกด้วยสายตาเหยียดหยาม เขายื่นมือไปรับไม้กายสิทธิ์จากมือเอริก แล้วพูดว่า "เธอดื้อมาก คุณแคลปตัน"

"ก็หวังว่าพรสวรรค์ของเธอจะมีมากพอที่จะค้ำจุนความเย่อหยิ่งของเธอนะ"

โอลิแวนเดอร์หันหลังเอาไม้กายสิทธิ์ไม้โอ๊กไปเก็บเข้าที่ แล้วเดินกลับมายืนพิงเคาน์เตอร์ที่ทำจากกล่องไม้กายสิทธิ์วางซ้อนกัน พร้อมกับพูดว่า "ตอนนี้เธอบอกฉันได้แล้วนะ ว่าเธออยากได้ไม้กายสิทธิ์แบบไหน คุณแคลปตัน"

"ไม่ได้จะโอ้อวดนะ แต่ร้านฉันคือร้านขายไม้กายสิทธิ์ที่ดีที่สุดในตรอกไดแอกอน ไม่มีใครเทียบได้ ฉันไม่เกี่ยงเรื่องวัสดุหรอก ฉันมีไม้กายสิทธิ์ที่ทำจากไม้ทุกชนิดแหละ"

"ไม้สปรูซล่ะเป็นไง? ไม้กายสิทธิ์อันนี้เหมาะกับพ่อมดที่ดื้อรั้นและมีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง ซึ่งเธอก็เป็นคนประเภทนั้นพอดี"

เอริกไม่ได้ตอบโอลิแวนเดอร์ทันที เขาหันหลังเดินดูรอบๆ ร้าน แล้วเริ่มสำรวจไม้กายสิทธิ์ในร้านทีละอัน

เอริกรู้สึกผ่อนคลายมาก และไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดประชดประชันของโอลิแวนเดอร์เลย

ความเชื่อมโยงระหว่างไม้กายสิทธิ์กับพ่อมดเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและน่าพิศวงมาก

ทั้งชนิดของไม้ แกนกลาง ความยาว และปัจจัยอื่นๆ ล้วนส่งผลต่อประสิทธิภาพของไม้กายสิทธิ์ และในทำนองเดียวกัน ไม้กายสิทธิ์ก็เลือกพ่อมดด้วยจริงๆ

ความสัมพันธ์ระหว่างไม้กายสิทธิ์กับพ่อมดนั้น เหมือนคู่รักหรือคู่ชีวิตที่ใกล้ชิดกันมากกว่า

จะเข้ากันได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับนิสัยที่มีมาแต่กำเนิด และการปรับตัวเข้าหากันในภายหลัง

ถ้าพ่อมดไม่เคารพไม้กายสิทธิ์ของตัวเอง แน่นอนว่าเขาก็ไม่สามารถใช้ไม้กายสิทธิ์อันนั้นร่ายเวทมนตร์อันทรงพลังได้

วันนี้เป็นฝ่ายเอริกเองที่ล่วงเกินโอลิแวนเดอร์ก่อน

การที่โอลิแวนเดอร์จะโกรธก็เป็นเรื่องธรรมดา

ไม่ว่าช่างทำไม้กายสิทธิ์ที่มีความภาคภูมิใจคนไหนมาเจอการตอบสนองของเอริกแบบนี้ก็ต้องโกรธทั้งนั้น

โดยเฉพาะหลังจากที่ได้เห็นการผสมผสานอย่างสมบูรณ์แบบระหว่างเอริกกับไม้กายสิทธิ์ไม้โอ๊กอันนั้นแล้ว

แต่มีสิ่งหนึ่งที่โอลิแวนเดอร์และทอมเฒ่าที่ยืนดูอยู่ไม่รู้

สำหรับเอริกที่มีความสามารถเข้ากันได้กับไม้กายสิทธิ์แล้ว แทบจะไม่มีไม้กายสิทธิ์อันไหนที่จะต่อต้านการใช้งานของเขาเลย

ตรงกันข้าม ในตอนที่เอริกยืนอยู่กลางร้าน เขากลับรู้สึกถึงเสียงเรียกจากไม้กายสิทธิ์ทุกอัน ราวกับว่าพวกมันกำลังอ้อนวอนขอให้เขาเป็นคนเลือกพวกมันไป

เขาไม่ต้องลองจับทุกอันก็รู้ได้เลย

ไม้กายสิทธิ์กำลังเอาใจเอริก และพยายามแสดงความพิเศษของตัวเองออกมาให้มากที่สุด

ในวินาทีที่เขาจับไม้กายสิทธิ์ไม้โอ๊กอันนั้น เอริกก็สัมผัสได้ถึงเรื่องนี้ทันที

ไม้กายสิทธิ์ไม้โอ๊กราวกับกำลังเอาอกเอาใจเขา เขาแทบไม่ต้องใช้พลังเวทเลย ไม้กายสิทธิ์ก็สำแดงพลังอันน่าทึ่งออกมาเอง

แบบนี้มันก็น่าเบื่อแย่สิ

ของที่ได้มาง่ายเกินไป มักจะทำให้เราไม่เห็นคุณค่า

เอริกในตอนนี้ก็มีความคิดแบบนั้นแหละ

แม้ว่าเอริกจะไม่ได้พูดความรู้สึกนี้ออกมาตรงๆ แต่เขาเลือกที่จะทำตามความต้องการของตัวเอง นั่นคือการเลือกไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง

ยังไงซะสำหรับเขาแล้ว ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดก็คือแค่หยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาสักอัน แล้วดึงศักยภาพสูงสุดของมันออกมาใช้ให้ได้ก็เท่านั้น

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมไม่เลือกอันที่พิเศษที่สุดล่ะ?

ถ้าโอลิแวนเดอร์รู้ความคิดของเอริกในตอนนี้ เขาคงต้องช็อกจนตาค้างแน่ๆ

สำหรับคนอื่นคือการหาไม้กายสิทธิ์ที่ตอบสนองต่อตัวเองจากไม้กายสิทธิ์นับไม่ถ้วน แต่สำหรับเอริกคือการหาไม้กายสิทธิ์ที่พิเศษที่สุด หรือแม้แต่ไม้กายสิทธิ์ที่ไม่ยอมตอบสนองต่อเขา จากไม้กายสิทธิ์ที่เหมาะสมกับเขานับไม่ถ้วนต่างหาก

ช่างเป็นการใช้ของอย่างสิ้นเปลืองจริงๆ

เมื่อเห็นเอริกเดินสำรวจไปทั่วร้านด้วยความตื่นเต้น โอลิแวนเดอร์ก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว

เขาเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ เดินตามหลังเอริก แล้วเริ่มอธิบายรายละเอียดของไม้กายสิทธิ์แต่ละอันที่เอริกหยุดดู

"ไม้ฮอลลี่ รูปทรงสวยงาม แกนกลางคือขนนกฟีนิกซ์ ยาวสิบสามนิ้ว..."

"อันนี้เป็นไม้อีโบนี แกนกลางทำจากวัสดุสองชนิด เป็นงานผสมผสานที่หาดูได้ยาก แต่พูดตรงๆ สู้ไม้โอ๊กที่เธอเพิ่งใช้เมื่อกี้ไม่ได้หรอก"

"ไม้เอล์ม..."

"ไม้ออลเดอร์..."

...

"ตกลงว่าเธออยากได้ไม้กายสิทธิ์แบบไหนกันแน่ คุณแคลปตัน?"

หลังจากเดินตามเอริกมากว่าสิบนาที โอลิแวนเดอร์ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเอ่ยถามขึ้น

เขาพูดจนน้ำลายแทบจะแห้งเหือดแล้ว

นอกจากไม้กายสิทธิ์อันแรกแล้ว เอริกก็ไม่หยิบไม้กายสิทธิ์อันไหนขึ้นมาลองอีกเลย โอลิแวนเดอร์ยอมรับว่า นอกจากความโกรธในตอนแรกแล้ว ตอนนี้ลึกๆ ในใจเขาเริ่มรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น เขาอยากรู้ว่าสุดท้ายแล้วเอริกจะเลือกไม้กายสิทธิ์แบบไหน

"เรื่องนั้น... ผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน" เอริกตอบยิ้มๆ "คุณโอลิแวนเดอร์ ที่นี่มีไม้กายสิทธิ์ประเภทที่หายากมากๆ หรือแทบจะไม่มีใครอยากได้เลยบ้างไหมครับ?"

เอริกเริ่มรู้สึกลังเลจริงๆ แล้ว

ไม้กายสิทธิ์แตกต่างจากของวิเศษทั่วไป ต้องลองจับด้วยตัวเองถึงจะรู้ว่าเหมาะสมกับตัวเองหรือไม่

ต่อให้เอริกจะเปิดใช้งานสนามพลังจิต เขาก็แยกไม่ออกอยู่ดีว่าไม้กายสิทธิ์อันไหนมีความพิเศษอย่างไร

สำหรับเขา ไม้กายสิทธิ์ทุกอันล้วนเหมาะสมกับเขาทั้งนั้น

ถ้าจะใช้สนามพลังจิตตรวจสอบทีละอัน ต่อให้เป็นเขาก็คงรับข้อมูลมากมายขนาดนั้นในคราวเดียวไม่ไหวเหมือนกัน

โอลิแวนเดอร์แทบจะพูดไม่ออก ถ้าเมื่อกี้เขาไม่ได้เห็นพรสวรรค์ของเอริกด้วยตาตัวเอง เขาคงคิดว่าเอริกเป็นหน้าม้าที่คู่แข่งอย่างเกรโกโรวิชส่งมาป่วนร้านแน่ๆ

"คุณแคลปตัน ความคิดของเธอมันสุดโต่งมาก ขอฉันเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะ ไม้กายสิทธิ์ต่างหากที่เป็นคนเลือกพ่อมด ไม่ใช่..." โอลิแวนเดอร์พูดด้วยความอ่อนใจ

"ไม่ครับ คุณเข้าใจผิดแล้ว คุณโอลิแวนเดอร์" เอริกพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม "สำหรับผมแล้ว ผมต่างหากที่เป็นคนเลือกไม้กายสิทธิ์"

อะไรนะ?

โอลิแวนเดอร์รู้สึกเหมือนเส้นความอดทนที่เรียกว่าสติสัมปชัญญะในหัวของเขามันขาดผึงไปแล้ว

เขาไม่เคยรู้สึกโกรธขนาดนี้มาก่อน เขาหน้าแดงก่ำแล้วตะโกนใส่เอริก "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร? คุณแคลปตัน? ฉันจะบอกอะไรให้นะ ต่อให้เป็นคนที่คุณก็รู้ว่าใคร เขายังไม่กล้าพูดจาแบบนี้เลย!"

เอริกไม่ได้โต้เถียงอะไร เขากลับหยิบไม้กายสิทธิ์อันหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา แล้วตวัดมันไปทางโอลิแวนเดอร์เบาๆ

วินาทีต่อมา ความเปลี่ยนแปลงที่น่าทึ่งก็เกิดขึ้น

โอลิแวนเดอร์ที่ถูกไม้กายสิทธิ์ชี้ จู่ๆ ก็ลอยขึ้นจากพื้น ล่องลอยไปในอากาศ

ควันหลากสีสันดูลึกลับพวยพุ่งออกมาจากไม้กายสิทธิ์ในมือของเอริก มันหมุนวนรอบตัวโอลิแวนเดอร์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปรวมตัวกันที่ใต้เท้าของเขา ราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่ช่วยพยุงให้เขาลอยขึ้นไป

สายรุ้งสีสันสดใสส่องประกายพุ่งทะลุผ่านกลุ่มควัน พาดผ่านบ่าของโอลิแวนเดอร์ แล้วผูกเป็นปมที่ตัวเขา ทำให้เขาดูเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้นไปอีก

ยังไม่ทันที่โอลิแวนเดอร์จะตั้งตัว เอริกก็ตัดการเชื่อมต่อกับไม้กายสิทธิ์ แล้ววางมันกลับคืนที่เดิม

กลุ่มควันที่อยู่ใต้ร่างของโอลิแวนเดอร์หายวับไป ทำให้เขาไม่มีที่รองรับร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศ และตกลงมากระแทกพื้นอย่างจัง

โชคดีที่เพดานของร้านโอลิแวนเดอร์ไม่ได้สูงมากนัก โอลิแวนเดอร์จึงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

"นี่มัน...!"

โอลิแวนเดอร์ที่นั่งอยู่บนพื้น มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนจะสบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของเอริกพอดี

"เอาล่ะ ตอนนี้คุณบอกผมได้หรือยังครับ ว่าไม้กายสิทธิ์ที่ผมเพิ่งใช้ไปเมื่อกี้ มันเป็นไม้กายสิทธิ์แบบไหนกันแน่ คุณโอลิแวนเดอร์"