บทที่ 14 - ปาฏิหาริย์

บทที่ 14 - ปาฏิหาริย์

เอริกตอบว่า "ถ้าพูดให้ถูกคือ ผมไม่ได้ระเบิดร้านตัวบรรจงและหยดหมึกหรอกครับ คุณโอลิแวนเดอร์ เดี๋ยวอีกสักพักร้านก็กลับมาเปิดได้เหมือนเดิมแล้ว"

ก็จริง แค่หน้าต่างพังหมดเท่านั้นเอง

ทอมเฒ่าเสริมขึ้นมาว่า "โอลิแวนเดอร์ พวกเรามาซื้อไม้กายสิทธิ์ให้คุณชายท่านนี้"

โอลิแวนเดอร์ไม่ได้สนใจทอมเฒ่า เขาเดินวนรอบตัวเอริกสองรอบ เอามือประกบกัน นัยน์ตาเป็นประกาย จ้องมองเอริกแล้วพูดว่า "ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ"

"ฉันไม่ได้เจอพ่อมดที่มีพรสวรรค์แบบเธอมานานแล้ว คุณแคลปตัน"

เอริกถามว่า "คุณรู้จักชื่อผมด้วยเหรอครับ?"

โอลิแวนเดอร์หัวเราะร่วน แล้วบอกว่า "โอ้! แทบจะทุกร้านในตรอกไดแอกอนเขารู้จักกันหมดแล้วล่ะ"

"เรื่องนี้ เธอต้องขอบคุณเมอร์เคลนะ แต่แน่นอนว่าเขาก็ต้องขอบคุณเธอด้วยเหมือนกัน"

"หลังจากที่พวกเธอไปแล้ว ร้านเขาก็คนแน่นเอี๊ยดเลยล่ะ"

"ฉันกล้าพูดเลยว่า ยอดขายของร้านเขาเมื่อวานวันเดียว น่าจะมากกว่ายอดขายทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมารวมกันซะอีก"

เอริกยิ้มแล้วพูดว่า "พ่อมดก็ชอบมุงดูเรื่องชาวบ้านเหมือนกันสินะครับ?"

"แน่นอน แน่นอน เวทมนตร์ที่เธอใช้มันทรงพลังมาก ฉันยังจำได้เลยว่า ตอนที่ฉันนั่งอยู่ในร้าน จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดดังตูมมาจากที่ไกลๆ เล่นเอาร้านฉันเกือบพังไปด้วยแหนะ"

โอลิแวนเดอร์พูดด้วยรอยยิ้ม

เขาเดินเข้ามาใกล้ จับแขนเอริกอย่างคุ้นเคย แล้วพาไปที่หน้าเคาน์เตอร์

"เอาล่ะ ตอนนี้เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า การเลือกไม้กายสิทธิ์ที่เหมาะสมให้กับพ่อมดที่มีพรสวรรค์อย่างเธอ ฉันบอกได้เลยว่า นี่คือการตัดสินใจที่สำคัญที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตของเธอเลยนะ"

"เธอถนัดเขียนหนังสือมือไหน?" โอลิแวนเดอร์หยิบไม้กายสิทธิ์ของตัวเองออกมา เคาะที่เคาน์เตอร์เบาๆ แล้วถาม

เอริกมองดูโอลิแวนเดอร์จัดการด้วยรอยยิ้ม แล้วยกแขนขวาขึ้น

สายวัดหลายเส้นที่มีความยาวแตกต่างกันลอยออกมาจากเคาน์เตอร์ พวกมันขยับเข้ามาใกล้ตัวเอริกตามการเคลื่อนไหวของไม้กายสิทธิ์ของโอลิแวนเดอร์ แล้วเริ่มวัดความยาวของแขนและสัดส่วนต่างๆ ของร่างกายเอริกโดยอัตโนมัติ

ผ่านไปครู่หนึ่ง โอลิแวนเดอร์ก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาหมุนตัวเดินตรงไปที่กล่องใส่ไม้กายสิทธิ์ แล้วหยิบไม้กายสิทธิ์อันหนึ่งออกมา

"อ่าฮะ ได้แล้ว ลองอันนี้ดูสิ คุณแคลปตัน ทำจากไม้โอ๊ก แกนกลางเป็นขนนกยูนิคอร์น วัสดุพวกนี้หาได้ทั่วไป แต่เหมาะกับคนที่ชอบอยู่กับธรรมชาติ"

โอลิแวนเดอร์ยื่นไม้กายสิทธิ์ให้เอริก มองเขาด้วยแววตาคาดหวัง

เอริกรับไม้กายสิทธิ์มาอย่างสนใจ แล้วลองแกว่งไปมาสองสามครั้ง

วินาทีต่อมา เสียงดนตรีอันไพเราะก็ดังขึ้นราวกับมีใครมาดีดคอร์ดกีตาร์อยู่ข้างหู ภายในร้านของโอลิแวนเดอร์อบอวลไปด้วยตัวโน้ตสูงต่ำสลับกันไปมา จังหวะของดนตรีเร็วขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะการแกว่งไม้กายสิทธิ์ของเอริก

มีเมล็ดดอกไม้และต้นหญ้างอกทะลุขึ้นมาจากรอยแยกของแผ่นไม้กระดานใต้เท้าเอริก

ลึกเข้าไปในร้าน ยังได้ยินเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วเบาๆ อีกด้วย

เอริกลองแกว่งอีกสองสามครั้ง สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของไม้กายสิทธิ์ในมือ ท้ายที่สุดเขาก็ค่อยๆ หยุดมือลง

ในวินาทีที่เอริกหยุดมือ เสียงดนตรีก็ดังขึ้นอย่างหนักแน่นหนึ่งจังหวะ ก่อนจะกลับสู่ความเงียบสงบ ดอกไม้และต้นหญ้าบนพื้นก็หยุดการเจริญเติบโตเช่นกัน

"นี่มัน..."

โอลิแวนเดอร์กับทอมเฒ่าเบิกตากว้างมองเอริก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้ยินเสียงดนตรีเมื่อครู่นี้เช่นกัน และยิ่งไปกว่านั้น การเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศรอบๆ ก็ทำให้พวกเขารู้สึกสับสนทำอะไรไม่ถูก

"มันยอดเยี่ยมมาก!" โอลิแวนเดอร์ร้องลั่น "ไม้กายสิทธิ์อันนี้เลือกเธอ! คุณแคลปตัน! นี่ต้องเป็นโชคชะตาแน่ๆ ฉันไม่เคยเห็นพ่อมดคนไหนเจอไม้กายสิทธิ์ของตัวเองได้เร็วขนาดนี้มาก่อนเลย"

โอลิแวนเดอร์แกว่งแขนไปมาราวกับกำลังเป็นพยานในปาฏิหาริย์

สำหรับเขาแล้ว นี่คือปาฏิหาริย์จริงๆ

พ่อมดแปลกหน้าเดินเข้ามาในร้าน สุ่มหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาอันหนึ่ง แล้วดันเจอไม้กายสิทธิ์ที่เหมาะสมกับตัวเองที่สุด โอกาสที่จะเกิดเรื่องแบบนี้มันน้อยมากจริงๆ

ตามปกติแล้ว เวลาเขาเลือกไม้กายสิทธิ์ให้คนอื่น ต้องลองอย่างน้อยสามถึงสี่ครั้ง เขาถึงจะจับความเชื่อมโยงระหว่างไม้กายสิทธิ์กับพ่อมดได้

แต่การที่ลองแค่ครั้งแรกแล้วเจอของที่ใช่เลยแบบเอริก เขาไม่เคยเจอมาก่อน

แต่ปฏิกิริยาของเอริกในวินาทีต่อมา กลับทำให้เขาแทบจะคิดว่าตัวเองตาฝาดไป

เอริกยิ้มแล้วคืนไม้กายสิทธิ์ไม้โอ๊กให้โอลิแวนเดอร์ พร้อมกับบอกว่า "ไม้กายสิทธิ์อันนี้ดีจริงๆ ครับ คุณโอลิแวนเดอร์ แต่ผมอยากลองอันอื่นอีก"

การกระทำของเอริก ทำให้โอลิแวนเดอร์และทอมเฒ่าที่ยืนดูอยู่ตกใจสุดขีด

เขาทำอะไรลงไปเนี่ย?

ถ้าพวกเขาเข้าใจไม่ผิด เอริกปฏิเสธไม้กายสิทธิ์ไม้โอ๊กอันนั้นงั้นเหรอ

ทอมเฒ่ากะพริบตาถี่ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้มองผิด

สำหรับเสียงดนตรีอันไพเราะเมื่อครู่นี้ ทอมเฒ่ายังคงจำมันได้ฝังใจ

ก่อนที่จะพาเอริกมา เขาก็เคยพาพ่อมดมักเกิ้ลหลายคนมาซื้อของเตรียมเข้าเรียน

พูดตามตรง การที่เอริกจับไม้กายสิทธิ์แล้วเวทมนตร์ทำงานขึ้นมาเองนั้น เป็นเวทมนตร์ที่สวยงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาเลย

ทอมเฒ่ารู้ดีว่า โอลิแวนเดอร์ก็คิดเหมือนกับเขา

ในฐานะคนนอก พวกเขาสามารถสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงหลังจากที่เอริกจับไม้กายสิทธิ์ได้อย่างชัดเจน

เอริกกับไม้กายสิทธิ์แทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันเลยทีเดียว

ทอมเฒ่ามองแผ่นหลังของเอริก ในใจพลันรู้สึกว่ามันช่างน่าขัน

นี่คือความเอาแต่ใจของพวกอัจฉริยะงั้นเหรอ?

ขนาดไม้กายสิทธิ์ที่เข้ากันได้ดีที่สุด ยังไม่เห็นค่าเลย

อีกด้านหนึ่ง โอลิแวนเดอร์ก็จ้องมองไม้กายสิทธิ์ที่เอริกยื่นกลับมาด้วยความตกตะลึง ความรู้สึกของเขาไม่ต่างจากทอมเฒ่าเลย มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เขารู้สึกเหมือนถูกดูถูกด้วยซ้ำ

การกระทำของเอริก เป็นการตั้งแง่กับภูมิปัญญาที่สั่งสมมานับพันปีของตระกูลโอลิแวนเดอร์ชัดๆ

พูดตามตรง นี่คือการตบหน้าช่างทำไม้กายสิทธิ์อย่างจัง

ไม่มีช่างทำไม้กายสิทธิ์คนไหนทนรับความรู้สึกแบบนี้ได้ หลังจากที่ได้เห็นปฏิกิริยาอันน่าทึ่งของไม้กายสิทธิ์ไปแล้ว

โอลิแวนเดอร์ข่มความโกรธไว้ในใจ พยายามเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาว่า "คุณแคลปตัน บางทีฉันอาจจะอธิบายไม่ชัดเจน หรือเธออาจจะไม่เข้าใจว่าปฏิกิริยาตอนที่เธอจับไม้กายสิทธิ์มันหมายความว่ายังไง"

"ฉันขอเอาชื่อเสียงของตระกูลโอลิแวนเดอร์เป็นประกันเลยว่า ไม้กายสิทธิ์อันนี้เหมาะสมกับเธอที่สุดแล้ว ต่อให้เธอไปลองใช้อันอื่น มันก็ไม่มีทางดีไปกว่านี้หรอก"

"จำไว้นะ ไม้กายสิทธิ์เป็นคนเลือกพ่อมด และในตอนนี้ ไม้กายสิทธิ์อันนี้มันได้เลือกเธอแล้ว"

โอลิแวนเดอร์จ้องเขม็งไปที่เอริก ราวกับกำลังมองตัวโทรลล์ที่ไร้สมอง