บทที่ 39 พบเจ้าหญิงเงือกโดยบังเอิญ!

เหล่าเงือกเปลี่ยนท่าทีจากที่เคยหัวเราะสนุกสนาน รีบพยายามเกลี้ยกล่อมเพื่อนมนุษย์ทั้งสองที่น่ารัก ไม่ให้ไปพบแม่มดทะเล

ออโรร่าประหลาดใจมากกับปฏิกิริยาของพวกเงือก จึงถามว่า: "ทำไมพวกเจ้าถึงดูกลัวขึ้นมาทันทีเช่นนี้? แม่มดทะเลผู้นั้นมีอะไรพิเศษหรือ?"

เงือกต่างผลัดกันเล่า: "แม่มดทะเลเป็นแม่มดที่ชำนาญเวทมนตร์ดำ ทั้งน่าเกลียดและน่ากลัว"

"เธออาศัยอยู่หลังน้ำวน ในป่าใต้ทะเลที่เต็มไปด้วยปะการัง ทุกอย่างที่นั่นน่ากลัวมาก แค่มองเพียงแวบเดียวก็ทำให้คนฝันร้ายไปหลายวัน!"

"ไม่ว่าจะขอให้แม่มดทะเลทำอะไร แม้แต่ถามคำถามเล็กๆ น้อยๆ ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทน และเป็นค่าตอบแทนที่แพงมาก จนพวกเจ้าไม่อาจรับได้!"

"ข้าได้ยินมาว่า คนที่ได้รับความช่วยเหลือจากเธอ สุดท้ายแทบไม่มีใครจบลงดี——เพราะเธอรู้แต่เวทมนตร์ดำ เก่งกว่าในการนำความหายนะมาให้มากกว่าความสุข เก่งกว่าในการทำให้คนจ่ายราคาและเสียสละมากกว่าการตอบสนองความปรารถนา"

"ใช่แล้ว มีเพียงเงือกและสิ่งมีชีวิตอัจฉริยะในทะเลที่จนตรอกที่สุดเท่านั้น ในยามที่หมดหนทางที่สุด จึงจะมีโอกาสเพียงนิดเดียวที่จะคิดขอความช่วยเหลือจากเธอ!"

ฟังดูไม่เลวนี่ อย่างมากก็เป็นแค่พ่อค้าเอาเปรียบที่เรียกราคาสูงลิบลิ่ว ไม่ใช่คนชั่วที่ไร้หลักการ ไลอินคิด

เขาจำได้ถึงการต่อรองระหว่าง "เงือกน้อย" ตัวเอกกับแม่มดทะเลในเรื่องดั้งเดิม

เงือกน้อยตกหลุมรักเจ้าชายหนุ่มหล่อผู้เป็นมนุษย์หลังจากช่วยชีวิตเขาไว้ เพื่อที่จะอยู่กับเจ้าชายได้ตลอดไปและได้รับวิญญาณอมตะ เงือกน้อยจึงขอร้องแม่มดทะเลให้เปลี่ยนหางปลาของเธอเป็นขาแบบมนุษย์

แม่มดทะเลเรียกร้องเสียงของเงือกน้อยเป็นค่าตอบแทน——ซึ่งเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดในทะเลแห่งนี้ จึงถือว่าแพงมากทีเดียว

แน่นอน นี่เป็นการต่อรองที่น่ากลัว

แต่ตลอดการต่อรอง แม่มดทะเลได้แจ้งความเสี่ยงล่วงหน้า ไม่มีการปกปิดหรือหลอกลวง

เขาฟังคำเตือนของเงือกจนจบ แล้วพูดอย่างหนักแน่นว่า: "ไม่เป็นไร พวกเราแค่อยากถามคำถามเธอเท่านั้น เป็นเพียงคำถามง่ายๆ เท่านั้น ต้องดูก่อนว่าแม่มดทะเลจะเรียกร้องให้พวกเราจ่ายอะไร

"แม้ว่าแม่มดทะเลจะเสนอค่าตอบแทนสูงลิบลิ่วที่พวกเรารับไม่ได้ พวกเราก็จะชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย ปฏิเสธการต่อรองนี้ ไม่มีใครเสียอะไร

"ในโลกของพวกเรา ในโลกมนุษย์ มีพ่อค้าเอาเปรียบที่มักจะโฆษณาแต่ข้อดีของสินค้า แต่ไม่บอกราคาที่ต้องจ่าย"

เมื่อเห็นว่าไม่สามารถโน้มน้าวมนุษย์ทั้งสองได้ เหล่าเงือกก็ไม่เตือนอีกต่อไป

ในขณะนั้น ออโรร่าสังเกตเห็นว่า เงือกตัวหนึ่งในกลุ่ม——ดูเหมือนจะเป็นเงือกที่สวยที่สุดและแต่งตัวหรูหราที่สุด ราวกับเป็นเจ้าหญิง——หลังจากที่มีการกล่าวถึงแม่มดทะเล เธอก็เงียบลงทันที หันหน้าไปทางอื่น

ออโรร่างุนงงมาก: เงือกตัวนี้เป็นคนที่อยากรู้อยากเห็นที่สุด เมื่อกี้ยังถามคำถามไลอินตั้งหลายข้อ ทำไมพอพูดถึงแม่มดทะเล เธอถึงเงียบไปล่ะ? "เจ้าเป็นอะไรไป? การพูดถึงแม่มดทะเลกระทบอะไรเจ้าหรือ?"

ออโรร่าถามเงือกที่แต่งตัวหรูหราที่สุด——อีกฝ่ายดูมีอายุไม่มากกว่าเธอเท่าไหร่ เมื่อครู่ตอนถามไลอินก็สุภาพมาก ทำให้ออโรร่ารู้สึกสนิทใจไม่น้อย

"ข้า..." เงือกน้อยพูดอึกอัก สุดท้ายก็บอกคำตอบ "ข้า...ข้ากำลังคิดพอดีว่า จะไปหาแม่มดทะเล"

เมื่อพูดเช่นนี้ เงือกที่มามุงดูทั้งหมด ต่างตกใจแตกตื่น: "ทำไมกัน? เจ้าหญิงที่หกผู้สูงศักดิ์! ท่านมีความคิดเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?"

"องค์หญิงแอเรียล พระองค์เป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรทะเล พระธิดาที่ราชาทะเลรักมากที่สุด และยังมีเสียงที่ไพเราะที่สุดในทะเลนี้! ในอาณาจักรเงือกนี้ มีสิ่งใดหรือที่พระองค์ต้องการแต่ไม่ได้รับ?"

เหล่าเงือกตกใจกันหมด พากันเตือนเจ้าหญิงของพวกเขา ไม่ให้ไปที่ป่าปะการังที่แม่มดทะเลอาศัยอยู่!

พวกเขาเตือนอย่างหนักแน่น แรงกว่าตอนที่เตือนมนุษย์ทั้งสองเมื่อครู่เสียอีก

มนุษย์อาจไม่รู้ถึงความน่ากลัวของแม่มดทะเล แต่เจ้าหญิงเงือกผู้เป็นธิดาแห่งทะเลจะไม่รู้ได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ หากต้องการให้ความปรารถนาสำเร็จ ไยต้องไปหาแม่มดหรือเวทมนตร์ด้วยเล่า? "เจ้าหญิงที่หก? ธิดาคนเล็กของราชาทะเล?"

"เป็นเธอหรือ?"

ไลอินรู้สึกตื่นเต้น ประหลาดใจเล็กน้อย

"บังเอิญพบเจ้าหญิงเงือกที่นี่เลยหรือ? ตัวเอกของ《ธิดาแห่งทะเล》"

จากไทม์ไลน์ ตอนนี้น่าจะเป็นช่วงไม่นานหลังจากเจ้าหญิงเงือกช่วยชีวิตเจ้าชาย เพิ่งได้รู้ความลับของวิญญาณอมตะจากคุณย่า และกำลังจะไปขอความช่วยเหลือจากแม่มดทะเล!