บทที่ 5 โลกแห่งเทพนิยายผสมผสาน?!

เด็กหนุ่มในชุดคลุมมีหมวก กำลังพลิกอ่านเอกสารมากมายบนโต๊ะ

ปลายนิ้วเคลื่อนไหวไปบนแผนที่โลก เชื่อมโยงเนื้อหาในเอกสารกับประเทศต่างๆ บนแผนที่

ในยุคที่เทคโนโลยีการผลิตล้าหลังเช่นนี้ แผนที่ช่างหยาบและเรียบง่าย ภาพวุ่นวาย มาตราส่วนไม่ชัดเจน และมีพื้นที่จำนวนมากที่คิดขึ้นมาเอง!

แต่เมื่อประกอบกับเอกสารและบันทึกมากพอ ก็ไม่ใช่ว่าจะอ่านไม่ออกเสียทีเดียว...

ตอนเริ่มพลิกอ่านเอกสารในมือ ไลอินยังมีสีหน้าสงบ มีรอยยิ้มที่มุมปาก

แต่ว่า

ยิ่งอ่าน

รอยยิ้มของนักเวทย์น้อยค่อยๆ เย็นชาลง สีหน้ายิ่งเคร่งขรึม

จนในที่สุด มือที่ถือหนังสือของไลอินก็สั่นไม่หยุด เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

แต่เดิม ไลอินคิดว่าเขาข้ามมิติมาสู่เรื่อง "เจ้าหญิงนิทรา"

นอกอาณาจักรคงไม่มีอะไรพิเศษ เป็นแค่โลกแฟนตาซีแบบตะวันตกทั่วไป

แต่หลังจากเรียนรู้ภาพรวมของทวีป เขาถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้นเลย!

บริเวณที่รู้จักของโลกแฟนตาซีนี้เป็นแผ่นดินใหญ่ผืนหนึ่ง

ประเทศตะวันตกมากมายตั้งอยู่ อาณาจักรเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป

อาณาจักรของเจ้าหญิงนิทราที่ไลอินอยู่ก็เป็นเพียงหนึ่งในอาณาจักรทั่วไปในบรรดาอาณาจักรนับร้อย

ทางฝั่งตะวันออก วัฒนธรรมคล้ายกับวัฒนธรรมอาหรับบนโลก

ส่วนแดนไกลทางตะวันออก บันทึกของราชสำนักค่อนข้างคลุมเครือ

เพียงแค่กล่าวถึงอย่างรางๆ ว่าในแดนไกลทางตะวันออก มีจักรวรรดิที่เจริญรุ่งเรือง มีวัฒนธรรมลึกลับและงดงาม

ทำไมฟังดูคุ้นหูอย่างนี้นะ... มุมปากของไลอินกระตุกเล็กน้อย

สิ่งที่ทำให้ไลอินตกใจจริงๆ คือรายละเอียดของโลกที่ผสมผสานระหว่างตำนานพื้นบ้านและบันทึกที่เป็นจริง:

"จากการค้นคว้า บนเมฆสีขาวหนาทึบบางแห่ง มีปราสาทของยักษ์ตั้งอยู่..."

"ในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ คืออาณาจักรของนางเงือก..."

"นักผจญภัยที่เดินทางรอบโลกคนหนึ่งประกาศว่าเขาเคยตกลงไปในโพรงต้นไม้ และบังเอิญเข้าไปในอาณาจักรที่แปลกประหลาด..."

"นักเดินทางจากทะเลทรายตะวันออกกลางเล่าถึงสิ่งเหนือธรรมชาติในประเทศของพวกเขา — เขากล่าวถึงพรมวิเศษ นกอินทรียักษ์ และสิ่งมีชีวิตประหลาดขนาดใหญ่ที่ถูกขังอยู่ในภาชนะ สัญญาว่าจะทำให้ความปรารถนาของมนุษย์เป็นจริง..."

ฉันข้ามมิติมาสู่โลกผสมผสานแบบไหนกันแน่!

ไลอินอดไม่ได้ที่จะบ่นอย่างแรงในใจ

ชื่อเรื่องเล่าที่คุ้นหูจำนวนมากผุดขึ้นในความคิด

"ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยุคสมัยอะไร"

"เรื่องราวคุ้นหูเหล่านั้นในชาติก่อน ได้กลายเป็นประวัติศาสตร์ไปแล้ว? หรือว่าเหมือนเรื่องเจ้าหญิงนิทรา ที่ยังไม่ได้เริ่มต้น?"

"ยิ่งเป็นยุคสมัยแรกเริ่ม ฉันก็ยิ่งมีพื้นที่ให้แสดงความสามารถ!"

"หลังจากจัดการปัญหาของเจ้าหญิงน้อยออโรร่าเสร็จ หลังจากกลายเป็นนักเวทย์ที่แข็งแกร่งกว่านี้ ฉันต้องเดินทางออกไปนอกอาณาจักรดูสักครั้ง!"

ไลอินตัดสินใจ

จากนั้น เขาก็หยิบตำราเวทมนตร์บนโต๊ะขึ้นมา

'ตำราแห่งการแปลงร่างและการเรียก'

ไลอินรีบเปิดหน้ากระดาษที่เหลืองซีดอย่างใจร้อน

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคืออักษรและสัญลักษณ์ประหลาดที่เข้าใจยาก

ตามที่พระราชาบอก ตำรานี้สืบทอดมาตั้งแต่หลายร้อยปีก่อน

มีตำนานว่า เฉพาะผู้ที่เข้าใจเวทมนตร์เท่านั้นที่สามารถอ่านตัวอักษรในหนังสือได้!

เนื่องจากไม่สามารถหานักเวทย์ตัวจริงมาเป็นเจ้าของหนังสือได้ ตำราเวทมนตร์อันล้ำค่าเล่มนี้จึงถูกทิ้งร้างเป็นเวลานาน ถูกเก็บไว้ในห้องลึกของห้องสมุด

หลังจากพบว่าแม่มดในอาณาจักรดูเหมือนจะสนใจหนังสือเล่มนี้ พระราชาชราเสนอให้แม่มดทั้ง 12 "แลกเปลี่ยนการเป็นที่ปรึกษาราชสำนักสักสองสามปีกับตำราเวทมนตร์" แต่ก็ถูกปฏิเสธ

อย่างเห็นได้ชัดว่า หนังสือเล่มนี้มีเสน่ห์ดึงดูดแม่มดผู้ทรงพลังพอสมควร

แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้พวกนางก้มศีรษะอันสูงส่งเพื่อรับใช้ราชบัลลังก์

ประสบการณ์อันโหดร้ายที่ถูกปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี ทำให้พระราชาชราระมัดระวังมากขึ้นเมื่อเชิญไลอินเป็นที่ปรึกษาราชสำนัก ให้ข้อเสนอที่ดีที่สุดตั้งแต่แรก!

ทันทีที่เปิดหนังสือในวินาทีแรก ไลอินก็แน่ใจว่าตำนานเป็นความจริง

ในฐานะนักเวทย์ตัวจริง เขาเข้าใจตัวอักษรประหลาดและบิดเบี้ยวในหนังสือทุกตัวโดยอัตโนมัติ!

เมื่อพลิกอ่านอย่างรวดเร็ว ไลอินตื่นเต้นที่พบว่าเนื้อหาที่บันทึกในหนังสือเล่มนี้คือสิ่งที่เขาต้องการ!

เวทมนตร์ของไลอินนั้นได้มาโดยอัตโนมัติหลังจากข้ามมิติ ไม่มีอาจารย์ ความรู้ด้านศาสตร์ลึกลับและเหนือธรรมชาติค่อนข้างขาดแคลน

หนังสือเล่มนี้บันทึกความรู้พื้นฐานมากมายเกี่ยวกับเวทมนตร์ พอดีกับที่เขาขาด!

ไม่เพียงเท่านั้น หนังสือยังบันทึกเวทมนตร์ที่ใช้งานได้จริงหลายชนิด

"แม่มดทั้ง 12 คนนั้นแน่นอนว่าเก่งกว่าฉันในตอนนี้ แต่ไม่ยอมก้มตัวเป็นที่ปรึกษาของอาณาจักร ทำให้ไม่ได้หนังสือเล่มนี้ไป!"

ขณะที่อ่านตำราเวทมนตร์ในมืออย่างกระหาย รอยยิ้มที่มุมปากของเด็กชายผมเงินก็ยิ่งสดใสขึ้น