ตอนที่ 777 มหาจักรพรรดิยอมจำนน

"สาม"

เมื่อเสียงนับถอยหลังดังขึ้น สีหน้าของผู้คนในเหตุการณ์ต่างก็แปรเปลี่ยนไป

ความรู้สึกกระวนกระวายและกดดันสายหนึ่งวนเวียนอยู่ในใจพวกเขา

ในเวลานี้ หงหลิงตวัดดาบเพียงครั้งเดียวก็กระแทกมหาจักรพรรดิทั้งห้าให้ถอยร่นไปได้ นางยืนหยัดอย่างมั่นคง ทั่วทั้งร่างไร้ซึ่งรอยขีดข่วน ตรงกันข้ามกับมหาจักรพรรดิทั้งห้าที่ซวนเซ ลมหายใจปั่นป่วน บนร่างล้วนมีบาดแผลโชกเลือดขนาดเล็กใหญ่แตกต่างกันไป

"พวกเจ้าจะยอมจำนน หรือจะยอมตายกันเล่า?"

หงหลิงยกยิ้มมุมปาก เอ่ยขึ้นมาด้วยความสนใจ

มหาจักรพรรดิทั้งห้าองค์ย่อมได้ยินบทสนทนาระหว่างเฉิ่นเยียนและไป๋ฝ่าจี้

สีหน้าของพวกเขายิ่งดูไม่ได้มากกว่าเดิม

วินาทีต่อมา—

"สอง"

เมื่อพวกเขาได้ยินเช่นนี้ หัวใจก็พลันบีบรัด ภายในใจปะทุความหวาดกลัวที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

ขณะที่ผู้คนต่างมองหน้ากันด้วยความลังเลใจ มหาจักรพรรดิอู๋ชีที่เอาแต่เงียบงันและไร้การเคลื่อนไหวมาตลอด กลับคุกเข่าลงไปทางเฉิ่นเยียนอย่างผิดคาด!

นางค่อยๆ ประสานมือทั้งสองซ้อนทับกัน วางลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา ตามด้วยการค้อมศีรษะลงต่ำ ปล่อยให้หน้าผากแนบชิดกับหลังมือ

แผ่นหลังที่โค้งงอนั้นราวกับต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้งนับพันชั่ง ไม่อาจยืดตรงขึ้นมาได้อีก

เวลาคล้ายกับจะหยุดนิ่งไปในชั่วขณะนี้ รอบด้านตกอยู่ในความเงียบสงัดดุจป่าช้า

ทุกคนต่างตกตะลึงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นตรงหน้า

ต่อให้ต้องสยบยอมต่อจักรพรรดิปรโลก มหาจักรพรรดิอู๋ชีก็ไม่เห็นจำเป็นต้องแสดงความเคารพอย่างเต็มพิธีการถึงเพียงนี้เลยนี่?!

มหาจักรพรรดิอู๋ชีไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ นางใช้การกระทำแทนคำพูด

สายตาของเฉิ่นเยียนทอดมองไปยังร่างของมหาจักรพรรดิอู๋ชี แววตาแฝงความมืดมนวาบผ่าน สีหน้าของนางยิ่งเย็นเยียบขึ้นเรื่อยๆ ทว่าในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยคำว่า 'หนึ่ง' ออกมานั้นเอง...

เหล่ายอดฝีมือแห่งมหานครสวรรค์ต่างก็พากันคุกเข่าลงแล้ว

เป็นการยอมศิโรราบ

คนส่วนใหญ่มักมีสัญชาตญาณทำตามหมู่มาก

ไป๋ฝ่าจี้ไม่ได้ล่วงรู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเฉิ่นเยียน แต่สตรีชุดแดงที่อยู่ข้างกายเฉิ่นเยียนนั้นกลับแข็งแกร่งจนน่าหวาดกลัว ไม่มีใครในที่นี้เป็นคู่ต่อสู้ของนางได้เลย ยิ่งบวกกับกองทัพวิญญาณภูตผีเหล่านี้...

หากกองทัพวิญญาณภูตผีบุกรุกเข้ามาในมหานครสวรรค์ ลุกลามไปทั่วทั้งแดนบน ย่อมต้องก่อให้เกิดสงคราม ทำให้สรรพสัตว์ทั้งหลายไม่อาจอยู่อย่างสงบสุขได้อย่างแน่นอน

เขาหลุบตาลง ยื่นมือไปสะบัดชายเสื้อคลุม คุกเข่าลงข้างหนึ่งด้วยน้ำเสียงดังกังวาน

"ผู้ใต้บังคับบัญชา ไป๋ฝ่าจี้ ขอคารวะนายแห่งปรโลก"

"ไป๋ฝ่าจี้ มหาจักรพรรดิอู๋ชี พวกเจ้าทั้งสองคน..."

จ๋างซุนอู๋ฮุ่ยกุมหน้าอกที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ เมื่อเห็นภาพฉากนี้ สีหน้าของเขาก็ยิ่งซีดขาวลงไปอีก เขาเพิ่งจะเตรียมเอ่ยปากตวาดด่า ทว่ากลับถูกมหาจักรพรรดิเผ่าเฉียน เซียวหมิงขัดจังหวะเสียก่อน

"ผู้ใต้บังคับบัญชา เซียวหมิง ขอคารวะนายแห่งปรโลก"

สีหน้าของจ๋างซุนอู๋ฮุ่ยแปรเปลี่ยนกะทันหัน เขาเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ มองไปยังทิศทางของเซียวหมิง

เห็นเพียงเซียวหมิงประสานมือทั้งสองข้าง โค้งตัวก้มหน้าลงเล็กน้อย ทำความเคารพ

"เซียวหมิง เจ้า!"

มหาจักรพรรดิอีกหลายองค์ที่เหลือมองหน้ากันไปมา และตัดสินใจได้ในที่สุด

"ผู้ใต้บังคับบัญชา ขอคารวะนายแห่งปรโลก!"

มีเพียงจ๋างซุนอู๋ฮุ่ยและมหาจักรพรรดิเซิ่งฝัวเท่านั้นที่ยังไม่ได้ตัดสินใจ

สีหน้าของมหาจักรพรรดิเซิ่งฝัวเย็นชาแข็งกร้าว เขาเอ่ยว่า

"จักรพรรดิปรโลก หากเจ้าสังหารเปิ่นตี้ ในวันข้างหน้ายังจะมีตัวข้าอีกนับพันนับหมื่นคนลุกขึ้นมาต่อกรกับเจ้า!"

"เหตุใดจึงต้องต่อกรกับเปิ่นตี้ด้วยเล่า?"

เฉิ่นเยียนมองเขา

น้ำเสียงของมหาจักรพรรดิเซิ่งฝัวหนักแน่นทรงพลังทุกถ้อยคำ

"เพราะเจ้าคบค้าสมาคมกับครึ่งปีศาจ อีกทั้งยังเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต มองชีวิตผู้คนราวกับผักหญ้า วันข้างหน้าย่อมต้องทำให้ใต้หล้าและสรรพสัตว์ต้องตกอยู่ในอันตรายแน่!"

เฉิ่นเยียนกล่าว

"ในเมื่อเจ้ามองเปิ่นตี้เช่นนี้ เช่นนั้นการกระทำของเปิ่นตี้ก็ควรจะต้องสอดคล้องกับภาพจำของเจ้าเสียหน่อย มหาจักรพรรดิเซิ่งฝัว วางใจเถอะ เปิ่นตี้จะสังหารคนในสายเลือดของเจ้าให้หมดทุกคน ให้พวกเขาไปเป็นเพื่อนตายร่วมกับเจ้าให้หมด!"

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของมหาจักรพรรดิเซิ่งฝัวแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง ราวกับได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว เกือบจะยืนไม่อยู่

"เจ้า..."

น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้าน

"เจ้าลองพูดมาสิ ว่าพวกเขาจะโกรธแค้นเปิ่นตี้ หรือจะโกรธแค้นเจ้ากันแน่?"

เฉิ่นเยียนหัวเราะเบาๆ

ดวงตาทั้งสองข้างของมหาจักรพรรดิเซิ่งฝัวเบิกกว้างแทบถลน โทสะโจมตีหัวใจอย่างหนัก จนกระอักเลือดออกมาคำโต

ที่เขาว่ากันว่าเชือดคนต้องเชือดที่ใจ ก็คงจะเป็นเช่นนี้เอง

มหาจักรพรรดิเผ่าคุน จ๋างซุนอู๋ฮุ่ย เมื่อได้ยินคำพูดข่มขู่ของเฉิ่นเยียนที่มีต่อมหาจักรพรรดิเซิ่งฝัว ในใจก็พลันสะดุ้ง เขาเองก็กลัวว่าตระกูลของตนจะต้องพบจุดจบเช่นนี้!

จ๋างซุนอู๋ฮุ่ยกัดฟันกรอด ฝืนทนต่อความอดสู ค่อยๆ คุกเข่าลงข้างหนึ่งไปทางทิศของเฉิ่นเยียน เขายกมือทั้งสองข้างที่สั่นเทาขึ้นเล็กน้อย ประสานมือทำความเคารพ

"ผู้ใต้บังคับบัญชา จ๋างซุนอู๋ฮุ่ย ขอคารวะนายแห่งปรโลก"

เขาคล้ายกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีไปแล้ว

ในตอนนี้ ท่ามกลางมหาจักรพรรดิทั้งหลาย เหลือเพียงมหาจักรพรรดิเซิ่งฝัวเท่านั้นที่ยังไม่ได้ยอมจำนน

ไป๋ฝ่าจี้ลอบส่งเสียงทางจิตไปหามหาจักรพรรดิเซิ่งฝัว เอ่ยโน้มน้าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า

"มหาจักรพรรดิเซิ่งฝัว เพื่อคนในขุมกำลังของเจ้า วางสิ่งที่เรียกว่าศักดิ์ศรีและความดื้อรั้นนั้นลงเถิด มิเช่นนั้น ผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นจะต้องตายเพราะเจ้า!"

ตายเพราะเขางั้นหรือ?!

สีหน้าของมหาจักรพรรดิเซิ่งฝัวซีดเผือด ร่างกายโอนเอนไปมาหลายครั้ง

และในตอนนี้เฉิ่นเยียนก็หมดความอดทนแล้ว ริมฝีปากสีชาดของนางเผยอขึ้นเบาๆ

"หนึ่ง"

ตุบ!

มหาจักรพรรดิเซิ่งฝัวคุกเข่าทั้งสองข้างลงกับพื้น นัยน์ตาของเขาแดงก่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยากลำบาก

"ผู้ใต้บังคับบัญชา ขอคารวะนายแห่งปรโลก"

เมื่อเขากล่าวประโยคนี้จบ ทั่วทั้งร่างก็ราวกับแก่ชราและทรุดโทรมลงไปถนัดตา

ส่วนยอดฝีมือแห่งมหานครสวรรค์เพียงไม่กี่คนที่ไม่ยอมคุกเข่า ก็ถูกหงหลิงจัดการปลิดชีพทิ้งไปโดยตรง!

เฉิ่นเยียนจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา พลางกล่าว

"เปิ่นตี้ต้องการให้พวกเจ้าสาบาน ว่าจะสยบยอมต่อเปิ่นตี้ไปทุกภพทุกชาติ ห้ามทรยศหักหลังเด็ดขาด ผู้ใดที่ละเมิดคำสาบาน วิญญาณจะถูกแผดเผาด้วยไฟสวรรค์ จนกว่าวิญญาณจะแตกซ่านดับสูญ!"

เมื่อบรรพชนเผ่าเฉียน เซียวหมิงได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปในพริบตา ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกเซียวเจ๋อชวนขัดขวางไว้อีกครั้ง

เซียวเจ๋อชวนกดเสียงต่ำลงแล้วเอ่ย

"ท่านบรรพชน พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ในวันข้างหน้าอาจจะยังได้รับความช่วยเหลือจากนางก็ได้นะขอรับ"

เมื่อบรรพชนเผ่าเฉียนได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าจึงค่อยๆ คลายลงเล็กน้อย

พูดมาก็ไม่ผิดนัก

"เจ้ารับประกันได้หรือ?"

"ได้ขอรับ"

เซียวเจ๋อชวนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเป็นอย่างยิ่ง

สีหน้าของบรรพชนเผ่าเฉียนยับย่นเข้าหากัน ถึงได้ยอมเลิกราไป ในขณะที่เขากำลังจะกล่าวคำสาบานนั้น มหาจักรพรรดิอีกหลายองค์ต่างก็ลงมือไปตั้งนานแล้ว

เหล่ายอดฝีมือแห่งมหานครสวรรค์เองก็ทำได้เพียงสาบานตามไปด้วย

แสงสว่างแห่งกฎเกณฑ์ฟ้าดินนับสิบสายร่วงหล่นลงมาบนร่างของพวกเขา เป็นตัวแทนบ่งบอกว่าคำสาบานได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว!

ส่วนพวกผู้รักษากฎแห่งแดนเหล่านั้น มีครึ่งหนึ่งที่ยอมจำนน และอีกครึ่งหนึ่งก็ถูกฉีเหยียนและบรรดาขุนพลผีสังหารทิ้งไปแล้ว

ในเวลานี้ เวิ่นอวี่ชูและคนอื่นๆ ก็เดินทางมาถึง เมื่อพวกเขาเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ล้วนตกตะลึงไปตามๆ กัน

ยอดฝีมือแห่งมหานครสวรรค์ทั้งหมดต่างคุกเข่าหันไปทางเฉิ่นเยียน ซึ่งรวมถึงมหาจักรพรรดิเหล่านั้นด้วย

"นี่... เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?"

เฉิ่นเยียนเองก็รับรู้ได้ถึงการมาเยือนของผองเพื่อนกลุ่มอสุรา

นางมองไปยังทิศทางของเวิ่นอวี่ชู

นางค่อยๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามและกลิ่นอายสังหาร

"เปิ่นตี้ในฐานะนายเหนือหัวแห่งแดนบน ขอประกาศต่อแดนบนว่า ขุมกำลังใหญ่ทั้งหลายห้ามตามล่าสังหารครึ่งปีศาจ หากผู้ใดฝ่าฝืน ฆ่า ไร้ ปรานี!"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ทำได้เพียงขานรับเป็นเสียงเดียวกัน

"ผู้ใต้บังคับบัญชาน้อมรับคำสั่ง!"

น้ำเสียงดังกังวานกึกก้องเป็นพิเศษ

และในตอนนี้หัวใจของเวิ่นอวี่ชูพลันกระตุกวูบอย่างแรง ขอบตาของเขากลับร้อนผ่าวขึ้นมา เขาเผยรอยยิ้มส่งไปให้เฉิ่นเยียน

ก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคหนึ่งแบบไร้เสียง

—ขอบใจเจ้านะ หัวหน้า

จูเก๋อโย่วหลินตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดโลดเต้นขึ้นมา

"เยียนเยียน เจ้ากลายเป็นนายเหนือหัวแห่งแดนบนไปได้อย่างไรกัน? เจ้า... อื้อๆๆ!"

พูดยังไม่ทันจบประโยค ก็ถูกเผยซู่ปิดปากเอาไว้อย่างแรง เพื่อป้องกันไม่ให้เขาพูดจาชวนให้ผู้คนแตกตื่นตกใจออกมามากไปกว่านี้

หงหลิงเก็บดาบใหญ่ลง หันขวับไปสบตากับเฉิ่นเยียนแล้วยิ้มให้กัน