บทที่ 20 - ทำไมทุกคนถึงทำดีกับฉินลั่วขนาดนี้
บทที่ 20 - ทำไมทุกคนถึงทำดีกับฉินลั่วขนาดนี้
บทที่ 20 - ทำไมทุกคนถึงทำดีกับฉินลั่วขนาดนี้
เห่าตัวตัวกระซิบเบาๆ "ฉันว่าฉินลั่วไม่ได้เป็นคนแบบที่นายพูดหรอกนะ พวกเราแค่..."
"หุบปากไปเลย นายจะไปรู้อะไร" เฉิงเฮ่าหนานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ฉันดูคนไม่ผิดหรอก"
เจิ้งเฉียนกลอกตาใส่ ถ้านายดูคนเป็นหมูตัวเมียก็คงปีนต้นไม้ได้แล้วล่ะ นี่แค่อยากรักษาหน้าตัวเองใช่ไหมล่ะ
"เหล่าเจิ้ง" เฉิงเฮ่าหนานมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน "ฉันอุตส่าห์ยอมโดนอัดเพื่อทุกคนเลยนะ ถึงเวลาสำคัญแบบนี้นายจะปอดแหกไม่ได้นะ นายไอเดียเยอะนี่ ช่วยฉันหน่อยสิ"
เจิ้งเฉียนหันไปมองคนอื่นๆ "พวกนายว่าไง"
"ทุกคน" เฉิงเฮ่าหนานรีบหันไปหาเพื่อนๆ "ฉันเป็นพี่น้องพวกนายนะ พวกนายจะมาปอดแหกตอนนี้ไม่ได้นะ ขอร้องล่ะ"
มองดูท่าทางน่าสงสารของเขา หลี่ต้าเซิ่งก็พยักหน้าอย่างฝืนๆ "ก็ได้ แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ ถ้านายสู้ไม่ได้ก็ต้องยอมแพ้ ฉันไม่อยากลองยาโด๊ปนั่นอีกแล้ว"
คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วยราวกับฝันร้าย รสชาติแบบนั้นพวกเขาไม่อยากลิ้มลองอีกแล้วในชาตินี้ มันน่ากลัวเกินไป
"แน่นอน" เฉิงเฮ่าหนานหันไปมองเจิ้งเฉียนอย่างตื่นเต้น "เหล่าเจิ้ง ฝากด้วยนะ"
"ตกลง" เจิ้งเฉียนกัดฟันพยักหน้า "นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ถ้ายังเอาชนะไม่ได้อีก พวกเราก็ยอมแพ้ซะเถอะ"
ทหารคนอื่นๆ พยักหน้ารัวๆ พวกเขากลัวจริงๆ ว่าถ้าไปกระตุกหนวดเสือฉินลั่วเข้า พวกเขาอาจจะเอาชีวิตไม่รอดจนถึงวันปลดประจำการ
วิธีการของฉินลั่วสร้างปมในใจให้พวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว
...
ฉางเหล่ยกวาดสายตามองไปรอบๆ ยังไม่ทันได้พูดอะไร อู่จื้อหย่วนก็ผลักเขาออกไปพ้นทาง
พอเห็นผู้กองเดินเข้ามา ทหารใหม่ทุกคนก็ตกใจจนรีบยืนตัวตรง ฉินลั่วเองก็รีบใส่กางเกง
อู่จื้อหย่วนมองฉินลั่วสลับกับคนอื่นๆ แล้วก็เดาเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ทันที
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นดำคล้ำน่ากลัว "เก่งกันนักนะ ขยันหาเรื่องปวดหัวมาให้ทุกวันเลย วันนี้รุมตีคนเดียวแล้วดันโดนเขาอัดกลับมาสภาพนี้ ทำได้ดีนี่"
"ผู้กอง ผม ผมลื่นล้มจริงๆ ครับ" เฉิงเฮ่าหนานเพิ่งพูดจบก็อ้วกออกมาอีกรอบ
"พอได้แล้ว จะมาตอแหลอะไรกัน ลื่นล้มบ้าอะไรถึงได้สภาพนี้"
"นี่มันโดนอัดจนลงไปกองกับพื้นชัดๆ"