ความฝันแรก (7)

[แปลโดยแฟนเพจ BamแปลNiyay มาติดตามในแฟนเพจเพื่อติดตามข่าวสารได้นะ]

[Thai-novel ลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ 5 ตอน แต่จะราคาแพงที่สุด]

[หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ถ้าอ่านแบบเถื่อนจะไม่มีการกลับมาแก้ให้นะครับ]

<เรื่องราวของอารอน ตอนที่ 20>

3. ความฝันแรก (7)

****

ฟิ้ว!

เสียงอากาศถูกฉีกขาด

ปลายหอกที่ทำจากไม้พุ่งทะลุออกไป

ชึ้ก!

ปลายหอกทื่อๆ ปักเข้าไปในหุ่นฟาง

อารอนบิดหอกเพื่อดึงหอกที่ปักอยู่ออกมา

จากนั้นจึงตั้งท่าอีกครั้ง

หลายพันครั้ง

ไม่สิ หลายหมื่นครั้งที่ทำท่านี้มา

มือซ้ายไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา

มือขวาอยู่ข้างหลังอย่างมั่นคง

"......!"

ก้าวเท้าไปข้างหน้าพร้อมกับเหยียดแขนซ้ายออกไป

ในขณะเดียวกัน แขนขวาที่เหวี่ยงออกมาก็ผลักด้ามหอกออกไป

การแทงที่ไร้การเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็น

ฟิ้ว!

ปลายหอกตัดผ่านอากาศ

ชึ้ก!

ปลายหอกปักลึกเข้าไปในหุ่นฟาง

อารอนหยุดพักหายใจครู่หนึ่งก่อนจะดึงหอกออกมา

'อีกครั้งหนึ่ง'

ทำท่าเดิมซ้ำ

เหมือนที่เรียนรู้และฝึกฝนมา เขาทำท่าที่สมบูรณ์แบบ จากนั้นจึงแทงหอกออกไปเหมือนผลักออกไป

'อีกครั้ง'

แทง

แทงอีกครั้ง

แทงอีกครั้ง

แทงต่อไปเรื่อยๆ

ในไม่ช้า เหงื่อก็ผุดขึ้นบนหน้าผากของอารอน

แต่เขาไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

การแทงหอกไปยังจุดที่กำหนด

เขามุ่งสมาธิทั้งหมดไปที่การเคลื่อนไหวเดียว

การแทงหลายสิบครั้งกลายเป็นหลายร้อยครั้ง และหลายร้อยครั้งก็กลายเป็นหลายพันครั้งในไม่ช้า

'เขาทำได้'

เขาไม่รู้ว่ามันนานแค่ไหนแล้ว

เขาไม่หิว.

ไม่ง่วง

ใบไม้ที่ร่วงหล่นเหมือนฝนหยุดนิ่งกลางอากาศ

แสงสนธยาที่ขอบฟ้าไม่เคยจางหายไปตลอดกาล

โลกนี้น่าอัศจรรย์และเป็นโลกที่ได้รับพรบางอย่าง

เมื่อรู้สึกเหนื่อยล้าเหมือนจะล้มลง

เมื่อไม่สามารถแทงได้อีกต่อไป

ก็แค่หลับตาลงพิงรั้ว

ที่นี่ไม่มีกลางวันหรือกลางคืน

ทิวทัศน์เดิมๆยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่จำเป็นต้องมีกิจกรรมที่เกี่ยวกับสรีรวิทยาของมนุษย์

เขาสามารถทุ่มเทเวลาทั้งหมดที่มีชีวิตอยู่ให้กับความพยายาม

'ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ'

เมื่อหลับตาลงเพื่อพักผ่อน

คำพูดที่เหมือนมีดคมๆของเด็กชายก็ผุดขึ้นมาในใจอารอนหลายครั้ง

ความพยายามเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์

มดก็เป็นแค่มดแม้เวลาจะผ่านไปพันปี

เขาจะไม่ได้อะไรจากที่นี่เลย

ทุกครั้งที่เสียงของเด็กชายดังขึ้นกะทันหัน อารอนก็รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ

แต่เขาไม่สามารถยอมแพ้ได้

ตอนนี้อารอนไม่สามารถกลับไปมือเปล่าได้

"ฮู่..."

อารอนลืมตาขึ้น

พลังของเขาเริ่มกลับคืนมาบ้างแล้ว

ถึงเวลาฝึกฝนต่อแล้ว

เขาหยิบหอกไม้สำหรับฝึกที่พิงรั้วไว้ แล้วมุ่งหน้าไปยังหุ่นฟางในลานฝึก

“โอ้ย ย้ากกกกก อะไรว่ะเนี่ย!”

อีกด้านหนึ่งของลานฝึก

ซาจินกำลังยืนถือดาบฟันหุ่นฟางไปเรื่อยๆ

ดาบที่ฟาดฟันราวกับพายุทำให้เกิดเสียงกรีดร้องและกระจายไปในอากาศ

ฟางที่ประกอบเป็นหุ่นฟางถูกแยกออกจากกันและปลิวไปทุกทิศทุกทาง

"แกดูถูกฉัน!"

ซาจินตะโกนด้วยดวงตาที่แดงก่ำ พร้อมกับเหวี่ยงดาบไปมา

ไม่รู้ว่าเขาเป็นแบบนี้มากี่วันแล้ว

อารอนตัดสินใจทำในสิ่งที่ตัวเองต้องทำอย่างเงียบๆ

แทง

แทง

แทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ฉันจะทำให้แกดู ไอ้สารเลวนั่น ฉันจะฆ่าแก ไอ้บ้านั่นเป็นใครมาตัดสินขีดจำกัดของฉัน ฉันเป็นคนกำหนดเอง ไม่มีใครมาขัดขวางได้!"

ซาจินตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

จากนั้นเขาก็ฟาดฟันดาบในมืออย่างบ้าคลั่ง และในไม่ช้า หุ่นฟางที่ถูกตัดเป็นสองท่อนก็ร่วงลงกับพื้น

"ไอ้บ้าเอ๊ย!"

ซาจินเดินไปทางขวา

เขายืนอยู่หน้าหุ่นฟางที่ยังไม่เสียหาย ตั้งท่า แล้วเริ่มซ้อมใหม่อีกครั้ง

การกระทำของเขาดูเหมือนจะไม่ใช่การฝึกฝนทักษะ แต่เป็นการทำลายและทุบหุ่นฟางใกล้ๆ มากกว่า

อย่างไรก็ตาม หุ่นฟางที่พังทลายก็จะถูกซ่อมแซมให้เหมือนใหม่อยู่เสมอ

ดังนั้น ด้านหลังของลานฝึก ซึ่งเป็นที่ของซาจินจึงมักจะเต็มไปด้วยเศษหุ่นฟางที่ฉีกขาด

"เป็นไงบ้าง ทำได้ดีไหม?"

ทางเข้าลานฝึก

เด็กหนุ่มปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

"โอ๊ะ!"

ดาบถูกเหวี่ยงออกไป

ร่างของเด็กหนุ่มกลายเป็นเงาและสลายไป จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ

หลังจากหลบดาบของซาจินอย่างง่ายดาย เด็กหนุ่มก็มุ่งหน้าไปยังกลางลานฝึก

สายตาของเด็กหนุ่มจับจ้องไปที่อารอน

"การฝึกฝนเป็นสิ่งที่ดี แต่อย่าละทิ้งการใช้ชีวิตแบบมนุษย์ไปล่ะ"

"หมายความว่ายังไงครับ?"

"ก็ ที่นี่ไม่ต้องนอน ไม่ต้องกินก็อยู่ได้ตลอดชีวิต แต่การใช้ชีวิตแบบมนุษย์มันก็ต้องมีบ้าง ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรทำแล้วก็ไม่กินไม่นอนตลอดไป ถ้าเป็นแบบนั้นเวลาออกไปข้างนอกแล้วจะแย่เอานะ"

"......"

"บ้านหลังนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อความสวยงามหรอกนะ"

แล้ว…มันเกี่ยวอะไรด้วย

อารอนอยากจะโต้ตอบไปแบบนั้น

เขาไม่อยากแพ้เด็กที่ปฏิเสธคุณค่าของความพยายามคนนี้

แต่เขาที่เก็บคำพูดนั้นไว้ในใจ

"ผมอยากจะถามอะไรหน่อยครับ?"

"อะไร?"

"ผมมาที่นี่กี่วันแล้วครับ?"

"สองวัน"

อารอนกัดริมฝีปากแน่น

'ผ่านไปแค่สองวันเองเหรอ'

เขารู้สึกเหมือนผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว

"งั้นฉันไปล่ะ"

เด็กคนนั้นโบกมือแล้วหายตัวไปเหมือนสายหมอก

เขายังคงเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วและลึกลับ

"ไอ้สารเลว"

ซาจินถ่มน้ำลาย

"......สองวันงั้นเหรอ"

อารอนยิ้มอย่างขมขื่น

บางทีเวลาในร่างกายของเขาก็อาจจะเดินช้าลงเช่นเดียวกับเวลาจริงที่ช้าลง

'ไม่ได้การแล้ว'

เด็กคนนั้นพูดถูก

เขาจำเป็นต้องบันทึกเวลาเพื่อให้รู้ถึงผลลัพธ์ของการฝึกฝนอย่างชัดเจน

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา อารอนจึงตัดสินใจเข้านอนในกระท่อมเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม

บ้านที่ทำจากไม้มีขนาดใหญ่กว่าที่เห็นจากภายนอก

เขาเลือกห้องว่างที่มุมกระท่อมเป็นห้องของตัวเอง

'มีทุกอย่างที่ต้องการเลยนี่นา'

ในห้องส่วนตัวมีทั้งนาฬิกาและปฏิทิน

ไม่ใช่อุปกรณ์จักรกลธรรมดา

แต่เป็นสิ่งของที่มีลักษณะคล้ายกับสิ่งประดิษฐ์ที่ผ่านกระบวนการทางเวทย์มนตร์มากแล้ว

ด้วยเหตุนี้ อารอนจึงสามารถบันทึกเวลาที่เขาใช้ไปในสถานที่แห่งนี้อย่างแม่นยำ

'มีห้องสมุดเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ด้วย'

ทางด้านซ้ายของกระท่อมมีห้องสมุดขนาดเล็ก

มีหนังสือเกี่ยวกับหลักการของศิลปะการต่อสู้หลายเล่มเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

เพื่อที่จะเอาชนะพรสวรรค์ด้วยความพยายาม จำเป็นต้องมีความรู้เชิงทฤษฎีที่ถูกต้องเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้

นี่เป็นหนึ่งในสภาพแวดล้อมที่อารอนใฝ่ฝันถึง

'ไมมีที่ติเลย'

อารอนพลิกหนังสือบนชั้นหนังสือดู

ตั้งแต่เทคนิคการใช้อาวุธพื้นฐานไปจนถึงสงครามจิตวิทยา

ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงขั้นสูงสุด

แค่มองก็รู้ได้เลย

หนังสือทุกเล่มเขียนโดยผู้เชี่ยวชาญที่มีความเข้าใจมันย่างลึกซึ้ง

'เขาทำได้'

อารอนยิ้มและบอกตัวเองเบาๆ

ถ้าไม่รู้ก็สามารถเรียนรู้จากหนังสือได้

มีเวลาเหลือเฟือ

'ใช่แล้ว'

ทฤษฎีและความพยายาม

การผสมผสานสองสิ่งนี้เข้าด้วยกันจะเปิดทางให้อารอน

ที่นี่มีทุกอย่างที่จะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น

ทฤษฎีเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้

เวลาที่ไม่มีที่สิ้นสุด

และมีคู่ฝึกซ้อมอยู่ไม่ไกลเพื่อพิสูจน์สิ่งนี้

เป็นไปไม่ได้

เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่แข็งแกร่งขึ้นเมื่อมีเงื่อนไขที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้

'พรสวรรค์?'

แล้วมันยังไงล่ะ

ก็แค่เอาชนะมันด้วยความพยายาม

ถ้าหนึ่งวันไม่พอ ก็เพิ่มไปเป็นสองวัน ถ้ายังไม่พอ ก็สามวัน

ถ้ายังไม่พอ ก็สิบวัน หนึ่งเดือน

ถ้ายังไม่ได้อีก ก็ 1 ปี 10 ปี หรือ 100 ปีก็ได้

เขาพร้อมแล้ว

เขามาที่นี่จะความเป็นหรือความตายก็ไม่สามารถขวางเขาได้

อารอนตัดสินใจแน่วแน่

ต้องสร้างจากพื้นฐาน

แทนที่จะออกไปที่ลานฝึกและใช้เวลาทั้งวันในการแทงหอกอย่างไร้จุดหมาย อารอนตัดสินใจเรียนรู้ทฤษฎีศิลปะการต่อสู้อย่างจริงจัง

การได้รับความรู้แจ้งในขณะฝึกฝนซ้ำๆ เป็นสิ่งที่อนุญาตให้เฉพาะอัจฉริยะเท่านั้น

คนโง่เขลาสามารถทำได้เพียงแค่ยัดแก่นแท้ของศิลปะการต่อสู้เข้าไปในสมองของเขาโดยตรง

ที่นี่มีทุกอย่างจริงๆ

มีทั้งกระดาษสีขาวหลายปึกและเครื่องเขียนที่สะอาดสะอ้าน

อารอนหยิบหนังสือที่วางซ้อนกันอยู่ที่มุมโต๊ะขึ้นมาดูชื่อเรื่อง

<การใช้หอกพื้นฐานและการใช้หอกขั้นสูง - เล่มที่ 1>

แน่นอนว่าในห้องสมุดก็มีหนังสือเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ด้วยหอก

เขาเลือกหนังสือที่หนาที่สุดในนั้น

หนังสือเล่มนี้มีทั้งหมดด้วยสามเล่มคือ เล่ม 1 เล่ม 2 และเล่ม 3 แต่ละเล่มมีความหนาเกือบครึ่งคืบ

อารอนเปิดหนังสือทันที

จากนั้นเขาก็เริ่มอ่านโดยไม่ลังเล

'…….'

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay , ลงแบบราคาถูกแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับ หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิก กระซิก ;-;