ความฝันแรก (6)
ความฝันแรก (6)
[แปลโดยแฟนเพจ BamแปลNiyay มาติดตามในแฟนเพจเพื่อติดตามข่าวสารได้นะ]
[Thai-novel ลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ 5 ตอน แต่จะราคาแพงที่สุด]
[หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ถ้าอ่านแบบเถื่อนจะไม่มีการกลับมาแก้ให้นะครับ]
<เรื่องราวของอารอน ตอนที่ 19>
3. ความฝันแรก (6)
****
"โอ้โห เมื่อกี้นี่มันอันตรายมากเลยนะ"
ซาจินมองไปด้านข้าง
ไม่ไกลนัก
เด็กหนุ่มยืนเอียงๆ พร้อมกับหาว
"เด็กสมัยนี้ไม่มีมารยาทเลยจริงๆ ไม่มีมารยาทเอามากๆ"
ซาจินไม่พูดอะไร
เขาปล่อยจิตสังหารที่รุนแรงออกมา และพุ่งเข้าไปฟันลำตัวของเด็กหนุ่มในทันที
“ไหนดูกัน ซาจินจากเนลม์ไฮมฟ์ ถูกอัญเชิญมาพร้อมกับระดับ 3 ดาว การเติบโตและพรสวรรค์ไม่เลวเลยนะเนี่ย”
เด็กหนุ่มที่ปรากฏตัวทางด้านขวาของซาจินพึมพำ
"...!"
ใบมีดเฉียดผ่านคอของเด็กหนุ่มไปอย่างเฉียดฉิว
แต่ก่อนหน้านั้น เด็กหนุ่มก็หายตัวไปแล้ว
"เรื่องนิสัยคงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ช่างมันเถอะๆ คนรอบข้างคงตามใจนายมากจนเกินไป"
ฉึก!
การฟันที่คมกริบเฉียดผ่านร่างของเด็กหนุ่มอีกครั้ง
แต่เด็กหนุ่มไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
"อะไรกัน นี่มันอะไรกัน?!"
ซาจินตะโกนด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวขณะที่เหวี่ยงดาบ
ขวา ซ้าย หน้า หลัง หน้าอีกครั้ง และขวาอีกที
ดาบฟาดฟันไปทั่วทุกทิศทาง
แต่ไม่สามารถแม้แต่จะสัมผัสร่างของเด็กหนุ่มได้
'เขาไม่ได้หลบด้วยการเคลื่อนไหว'
อารอนที่มองอยู่ห่างๆ สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้
การเคลื่อนไหวของด็กหนุ่มคนนั้นไม่ใช่การเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงโดยใช้แรงส่งจากการเตะพื้นและความยืดหยุ่นของร่างกาย
เขาไม่ได้เคลื่อนที่เร็วจนมองไม่เห็น
มันคือการเคลื่อนย้ายในทันทีอย่างแท้จริง
เหมือนกับเวทย์มนตร์
ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ล่วงหน้า
ไม่มีการสั่นสะเทือนของอากาศหรือเสียงใดๆ ที่มักเกิดขึ้นระหว่างการเคลื่อนที่
เงียบสนิท
ราวกับว่าเขาฉีกผ่านพื้นที่นั้นและปรากฏตัวออกมา
"เรื่องนิสัยใจคอคงทำอะไรไม่ได้แล้วช่างมันเถอะ ไหนดูสิ ขีดจำกัดที่เพื่อนร่วมทีมของฉันประเมินนายไว้... น่าจะอยู่ที่ประมาณอันดับ 100 ของเนลม์ไฮมฟ์สินะ!"
"ย้าก!"
ดาบของซาจินไม่สามารถสัมผัสเด็กหนุ่มได้
เด็กหนุ่มกำลังเยาะเย้ยเขา เดินไปมาระหว่างช่องว่างราวกับกำลังเต้นรำ
อารอนไม่สามารถแม้แต่จะคาดเดาหลักการเบื้องหลังสิ่งนี้ได้
"เข้าใจความหมายของขีดจำกัดที่ฉันพูดถึงหรือยัง?"
เด็กชายหัวเราะ
"แม้ว่านายจะพยายามโดยไม่หยุดพัก แม้ว่าโชคและโอกาสจะซ้อนทับกันจนนายได้รับโอกาสอย่างง่ายดาย แม้ว่านายท่านจะทุ่มเทดูแลนายอย่างเต็มที่ นายก็จะไปถึงได้แค่อันดับ 100 ของเนลม์ไฮมฟ์เท่านั้น นั่นคือทั้งหมดที่นายจะ 'สามารถเป็นไปได้' เมื่อนายบรรลุศักยภาพทั้งหมดของนาย มันก็จะได้แค่นั้น"
"หุบปาก!"
"นายรู้ใช่ไหมว่านายไม่มีทางทำได้? ตอนที่นายต่อสู้กับพวกเขา ก็คงพอจะรู้สึกได้ใช่ไหม? ว่านายไม่มีทางไล่ตามพวกเขาได้ทัน"
เส้นเลือดปูดขึ้นที่ดวงตาของซาจิน
ตอนนี้ไม่มีทักษะเหลืออยู่ในวิชาดาบของเขาแล้ว
มีเพียงการเหวี่ยงดาบไปมาอย่างไร้ทิศทางด้วยอารมณ์เท่านั้น
"รู้ใช่ไหมว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ทำไมนายยังโลภมาก ในเมื่อแค่พอใจในสิ่งที่ตัวเองก็ดีแล้ว แค่อันดับ 100 ของเนลม์ไฮมฟ์ก็ไม่แย่แล้วนี่ นายจะไปไหนก็ไม่มีใครดูถูกหรอก"
"...!"
"เมื่อนายได้ยินเรื่องของฉัน นายคงคิดว่า 'แบบนี่แหละ! เด็กที่ฝ่าฟันขีดจำกัดด้วยความพยายาม! ถ้างั้นนายเองก็ทำได้! ประมาณนี้ใช่ไหม ? นายกำลังคิดเข้าข้างตัวเองอยู่"
เด็กชายหัวเราะเบาๆ
“ถ้าพยายามมากพอ ก็จะสามารถทะลุกำแพงนั้นไปได้! ถ้าทำงานหนัก ก็จะสามารถบรรลุทุกสิ่งได้!”เพราะตัวนายเองไม่อยากสูญเสียความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งนั้นไป!”
อารอนก้มหหน้าลงเงียบๆ
เด็กชายไม่ได้เพียงแค่พูดกับซาจินเท่านั้น
“อย่าโง่ไปเลย”
สายตาของเด็กชายหันไปหาอารอน
“มดยังคงเป็นมดแม้จะผ่านไปนับพันปีแล้วก็ตาม แม้ว่ากระต่ายจะฝึกมาเป็นเวลา 10,000 ปี มันก็ไม่สามารถบินได้ และกวางก็ไม่สามารถว่ายลงไปในทะเลลึกได้ ไม่ว่ามันจะฝึกว่ายน้ำมากแค่ไหนก็ตาม”
“...”
“เราจำเป็นต้องรู้จักความสามารถตัวเอง”
ซาจิน ตะโกนด้วยความโกรธ
“ตายซะ!”
ซาจินสะดุดและร้องไห้ออกมาด้วยเหงื่อท่วมตัว
“ตั้งใจหน่อยสิ! เอาชนะฉันด้วยทักษะอาวุธของนาย!”
“....”
"ฉันก็แค่พูดความจริง ฉันเองก็ไม่ชอบการต่อสู้ที่แพ้ตั้งแต่แรกหรอก"
"อึก!"
"ถึงตอนนี้นายเองก็น่าจะรู้แล้วไม่ใช่เหรอ? ที่มาของพลังของฉันไม่ใช่ทักษะ นี่ก็เป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่ง เพราะงั้น ต่อให้พวกนายพยายามเป็นหมื่นเป็นแสนปี ก็ไม่มีทางไล่ตามฉันทันหรอก เข้าใจไหม?"
"ย้าก!"
ซาจินตะโกนและพุ่งเข้าใส่เด็กหนุ่ม
"เฮ้อ"
เด็กหนุ่มถอนหายใจ
และแทงหอกออกไป
"..."
อารอนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ซาจินล้มลงไปนอนอยู่บนพื้น
เด็กชายพูดพร้อมกับมองลงมาที่เขา
“ฉันไม่ได้ฆ่าเขา”
"มัน... ไม่ใช่ทักษะการใช้อาวุธจริงๆ หรือ?”
"ใช่"
"คุณได้รับพลังนั้นมา...ด้วยความพยายามหรือเปล่าครับ?"
"ไม่"
เด็กหนุ่มจ้องมองอารอน
"ความพยายามไม่ได้ให้อะไรนายเลย มันเป็นแค่ข้ออ้างของผู้แพ้เท่านั้น"
"แต่…ถึงจะมีพรสวรรค์ แต่ถ้าไม่พยายาม..."
"อย่าเข้าใจผิดไป นั่นไม่ใช่ความพยายาม เขาเรียกมันว่าการฝึกฝน"
"มันต่างกันตรงไหนครับ?!"
"มันต่างกันมาก การฝึกฝนรับประกันผลลัพธ์ที่แน่นอน แต่ความพยายามไม่มีประโยชน์เลย นั้นคือ ถ้ามีผลลัพธ์ก็คือการฝึกฝน ถ้าไม่มีผลลัพธ์ก็คือความพยายาม เข้าใจไหม? ง่ายใช่ไหมล่ะ"
อารอนรู้สึกเหมือนโดนตีหัว
"น่าทึ่งใช่ไหม? แม้จะทำสิ่งเดียวกัน แต่อัจฉริยะทำก็กลายเป็นการฝึกฝน คนโง่ทำก็กลายเป็นความพยายาม ผู้ชนะมักจะพูดว่าผู้แพ้พยายามไม่พอ แต่นั่นก็แค่การเยาะเย้ยกันเล่นๆ การพยายามเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ จะมีอะไรมากมายไปกว่าการพยายาม?"
“ผม”
อารอนกัดฟันแน่น
ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น
เขารู้สึกเหมือนจะพังทลายลงก่อนที่จะเริ่มต้นด้วยซ้ำ
"ผมไม่คิดอย่างนั้น"
"หืม"
"ความพยายามของคนโง่ต้องมีความหมายแน่ๆ"
"ก็อาจจะนะ ถ้าพยายามมากพอ ว่าแต่นายเองก็มาที่นี่เพื่อสิ่งนั้นหรือ?"
"..."
"นายต้องการที่จะก้าวข้ามอัจฉริยะไม่ใช่เหรอ"
อารอนหลับตาลง
เขาไม่สามารถโต้แย้งได้
ถ้าเขาพอใจแค่การเสริมพรสวรรค์ที่ขาดหายไป เขาคงไม่ดื้อดึงที่จะมาที่นี่
"นายมาที่นี่เพราะอยากจะก้าวข้ามเส้นที่ไม่ควรข้ามไม่ใช่เหรอ? ฉันรู้เรื่องของนายคร่าวๆ แล้ว ฉันเตรียมตัวมาอย่างดี เพราะฉันคอยติดตามข่าวสารจากโลกภายนอกอยู่เสมอ"
"..."
"แล้วทำไมนายท่านของนายถึงส่งนายมาที่นี่?"
“พี่ชายผม…”
“ก็เพราะเจ้าน่ารำคาญไง”
อารอนปิดปากเงียบ
"ถ้านายยอมรับในความอ่อนแอของตัวเองและพอใจในขอบเขตของตัวเองก็จบแล้ว แต่นี่นายยังอยากจะแข็งแกร่งขึ้นและพยายามก้าวข้ามขีดจำกัด เขาเลยส่งนายมาที่นี่ไง เพื่อให้นายได้ตระหนักถึงขีดจำกัดของตัวเองเสียที"
"..."
"นายเองก็พยายามอย่างหนักที่นั่นใช่ไหม? พยายามเป็นสองเท่าของคนอื่น ทำทุกอย่างที่ทำได้ แต่ก็ไม่สำเร็จ…..ชีวิตคนเราต้องรู้จักยอมแพ้บ้างนะ"
เด็กหนุ่มเดินเข้ามาหาอารอน
จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
"นายไม่จำเป็นต้องแข็งแกร่งขึ้นก็ได้นี่?"
"..."
"ถ้าไม่มีนาย เมืองที่ชื่อทาวน์เนียนั่นจะไม่สามารถดำเนินต่อไปได้งั้นเหรอ? ถ้านายไม่แข็งแกร่งขึ้น มันจะหายไปหรือเปล่า? มันก็ไม่ใช่สักหน่อย มันจะดำเนินต่อไปได้ดีแม้ไม่มีนาย"
มันเป็นเรื่องจริง
ในห้องรอของทาวน์เนีย ฮีโร่อย่างอารอนเป็นได้แค่ชิ้นส่วนที่สามารถเปลี่ยนได้ตลอดเวลา
มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่สามารถถูกแทนที่ได้
ฮาน อิสรัต
ไม่ใช่อารอน
"ดูเหมือนเนายจะได้รับคำแนะนำจากนายท่านด้วย การทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดที่นั่นไม่น่าจะช่วยห้องรอได้มากกว่าการที่นายมาดื้อดึงอยู่ที่นี่หรือ?"
"นั่น..."
"นายท่านก็เปลี่ยนไปนะ สมัยก่อนเขาเป็นคนที่ตัดใจอะไรบางอย่างได้ แต่ตอนนี้กลับมีน้ำใจมากเกินไป"
เด็กหนุ่มพยักหน้าราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง
"อ่า เข้าใจแล้ว เขาส่งนายมาที่นี่เพื่อให้เจ้าได้เรียนรู้กฏธรรมชาติ แทนที่จะอธิบายด้วยคำพูดที่อาจทำร้ายความรู้สึกสินะ นายนี่ได้รับความรักมากกว่าที่คิดนะเนี่ย"
"ผม..."
"อารอน เดลเคิร์ด"
เด็กหนุ่มเงยหน้ามองอารอน
ถึงแม้ว่าเขาจะดูเด็กกว่า แต่อารอนก็ไม่สามารถละสายตาไปจากดวงตาคู่นั้นได้
"แก้ไขความขัดแย้งที่ซ่อนอยู่ในตัวนายก่อน ไม่งั้น..."
เด็กหนุ่มพูดราวกับกำลังตัดสินบางอย่าง
"นายจะไม่ได้อะไรจากฉันเลย"
ร่างของเด็กหนุ่มที่หันหลังให้อารอนนั้นสลายไปเหมือนฟองสบู่
อารอนก้มหน้าลง ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้…