บทที่ 11 ศักยภาพ

บทที่ 11 ศักยภาพ

การ์ปขยี้ตาและมองไปรอบ ๆ อย่างเหม่อลอย ก่อนจะเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

"พวกเราเทียบท่ากันแล้วงั้นเหรอ?"

"อ่า น่าเสียดายชะมัด ฉันกำลังฝันว่าสึรุกำลังนวดไหล่ให้อยู่เลย"

หางตาของโบการ์ดกระตุก

"พลเรือโทการ์ปครับ ถ้าพลเรือโทสึรุมาได้ยินที่คุณพูดล่ะก็ คุณต้องโดนอัดอีกแน่ ๆ ครับ"

การ์ปไม่ได้ใส่ใจ เขาเกาหัวและหัวเราะเสียงดังลั่น

"โบการ์ด เป็นไงบ้าง? นายมาอยู่ที่เกาะนี้ได้สองสามวันแล้ว ค้นพบอะไรบ้างไหม?"

โบการ์ดส่ายหน้า "มันเป็นฐานทัพเรือที่ธรรมดามากครับ ตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลของทะเลตะวันออก แทบจะไม่มีโจรสลัดผ่านมาที่นี่เลยด้วยซ้ำ"

"แน่นอนว่าเพราะแบบนั้น การฝึกซ้อมก็เลยค่อนข้างหละหลวมไปบ้างครับ"

การ์ปพยักหน้า

เรื่องนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ทะเลตะวันออกเป็นบ้านเกิดของการ์ป เขาจะกลับมาเป็นระยะ ๆ ไม่ว่าจะมีธุระหรือไม่ก็ตาม

ถึงแม้เขาจะเป็นแค่พลเรือโท แต่ความแข็งแกร่งของการ์ปก้าวไปถึงระดับพลเรือเอกมานานแล้ว

มารีนฟอร์ดพยายามเลื่อนขั้นให้การ์ปเป็นพลเรือเอกอยู่หลายครั้ง แต่การ์ปก็ปฏิเสธไปทุกครั้ง

ด้วยขุมพลังอย่างการ์ปที่คอยปราบปรามทะเลตะวันออก ก็มีแค่พวกโจรสลัดหน้าใหม่ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เท่านั้นแหละที่จะมารนหาที่ตาย

แต่โจรสลัดคนไหนที่มีสติปัญญาสักหน่อย ย่อมไม่มาสร้างความวุ่นวายในทะเลตะวันออกแน่ หลังจากได้ยินคำว่า 'มารีนฟอร์ด'

จู่ ๆ โบการ์ดก็นึกอะไรขึ้นมาได้ และพูดขึ้นอย่างลังเล "พลเรือโทการ์ปครับ คุณยังจำชายหนุ่มที่ผมเคยพูดถึงก่อนหน้านี้ได้ไหมครับ?"

"ชายหนุ่มเหรอ? อ้อ ฉันจำได้แล้ว นายหมายถึงคนที่อยู่ที่ฐานทัพแล้วมีศักยภาพดี ๆ ใช่ไหม?"

โบการ์ดพยักหน้า "ก่อนหน้านี้ผมบังเอิญเห็นเขากำลังฝึกซ้อมน่ะครับ ความแข็งแกร่งของเขาไม่เหมือนกับทหารเรือชั้นผู้น้อยประจำฐานทัพสาขาเลย"

"เขาเรียนรู้วิชาหกรูปแบบของกองทัพเรือไปแล้ว และวิชาดาบของเขาก็ก้าวเข้าสู่ระดับพื้นฐานแล้วครับ ส่วนค่าโดริคิของเขา ผมประเมินว่าน่าจะอยู่ที่ประมาณ 400"

"ด้วยอายุแค่สิบห้าหรือสิบหกปี เขาควรจะสามารถเข้าเรียนในโรงเรียนทหารเรือได้เลยล่ะครับ"

โรงเรียนทหารเรือซึ่งขึ้นตรงต่อมารีนฟอร์ด เป็นสถานที่สำหรับฝึกฝนนายทหารเรือในอนาคต

กล่าวได้ว่าตราบใดที่เรียนจบจากโรงเรียนทหารเรือ แม้แต่นักเรียนที่แย่ที่สุดก็ยังสามารถเข้าสู่มารีนฟอร์ดและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายทหารชั้นผู้น้อยได้

การ์ปรับฟังและไม่ได้คิดอะไรมากนัก เขาโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ

"โรงเรียนทหารเรือไม่ใช่สถานที่ที่จะเข้าไปกันได้ง่าย ๆ หรอกนะ"

ถึงแม้โบการ์ดจะประเมินชายหนุ่มจากฐานทัพสาขาคนนี้ไว้สูง แต่ในฐานะนายทหารระดับสูง การ์ปรู้ดีว่าการเชี่ยวชาญวิชาหกรูปแบบและวิชาดาบนั้น แม้จะฟังดูน่าประทับใจ แต่มันก็เป็นสิ่งที่สามารถฝึกฝนกันได้ในภายหลัง

ตราบใดที่เต็มใจจะทุ่มเทเวลา มันก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือศักยภาพต่างหาก

ไม่ว่าจะเป็นศักยภาพทางร่างกาย ศักยภาพด้านวิชาดาบ หรือฮาคิ ล้วนเป็นสิ่งสำคัญมากทั้งสิ้น

คำอธิบายของโบการ์ดเพียงแค่พิสูจน์ให้เห็นว่าชายหนุ่มคนนี้ฝึกฝนอย่างหนัก และค่าโดริคิ 400 ก็ถือว่าใช้ได้ แต่ในชั้นเรียนหัวกะทิของกองทัพเรือ มันถือว่าเป็นเพียงระดับปานกลางเท่านั้น ไม่เพียงพอที่จะทำให้การ์ปหันมาให้ความสนใจ

ในวัยเดียวกันนั้น ค่าโดริคิของการ์ปก็ทะลุ 800 ไปแล้ว ดังนั้นหลังจากที่ได้ยินการแนะนำของโบการ์ด การ์ปจึงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

โบการ์ดถอนหายใจ เขามองออกว่าการ์ปไม่ได้สนใจมากนัก เขาจึงไม่ได้พูดต่อ

การ์ปซึ่งครอบครองความแข็งแกร่งระดับพลเรือเอก ย่อมมีวิจารณญาณที่ดีกว่าเขาอย่างแน่นอน

"ไปกันเถอะ พวกเรามุ่งหน้าไปที่ฐานทัพเรือกันก่อน ถ้าฉันเจอไอ้เด็กจากฐานทัพสาขานั่น จะให้คำชี้แนะสักสองสามข้อก็คงไม่เลวหรอกนะ"

การ์ปเดินนำหน้าไปพลางพูดด้วยรอยยิ้ม

โบการ์ดพยักหน้าและเดินตามไป

...

ณ ฐานทัพเรือสาขา นาวาเอกแจ็คซึ่งได้รับข่าวแล้ว ได้ออกมารอต้อนรับพวกเขาล่วงหน้า

เขาได้ยินมาว่ามีคนใหญ่คนโตจากมารีนฟอร์ดกำลังมาที่นี่

ในฐานะที่เป็นเพียงนาวาเอกประจำฐานทัพสาขา เขาย่อมต้องปรนนิบัติรับใช้พวกนั้นอย่างระมัดระวัง

"ทำความเคารพ!"

ก่อนที่การ์ปจะทันได้เข้ามาใกล้ ความกระตือรือร้นของแจ็คก็แสดงออกมาให้เห็นแล้ว

แจ็คก้าวออกไปข้างหน้าเช่นกัน

"นาวาเอกแจ็คแห่งฐานทัพเรือสาขาทะเลตะวันออก มารายงานตัวครับหัวหน้า!"

การ์ปก้มมองแจ็ค "นาวาเอกเหรอ? แล้วผู้บัญชาการฐานทัพของแกล่ะไปไหน?"

สีหน้าของแจ็คแข็งทื่อ "เอ่อ รายงานครับหัวหน้า ผู้บัญชาการออกไปลาดตระเวนทางทะเลและยังไม่กลับมาเลยครับ"

การ์ปพยักหน้าและมองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังมองหาใครบางคน

แจ็คสังเกตสีหน้าของเขา

คนใหญ่คนโตคนนี้กำลังมองหาอะไรอยู่กันแน่?

แรงบันดาลใจวาบขึ้นมาในหัวเมื่อเขานึกถึงข่าวลือในฐานทัพช่วงนี้...ไอเด็กซูหมิงนั่นไง!

ใช่แล้ว ฉันได้ยินมาว่าเด็กนั่นเป็นญาติกับคนระดับสูงในมารีนฟอร์ดนี่นา

แล้วตอนนี้คนใหญ่คนโตคนนี้ก็...

ต้องใช่แน่ ๆ ! เด็กนั่นต้องมีความเกี่ยวข้องกับนายทหารจากมารีนฟอร์ดคนนี้ชัวร์ ปากก็บอกว่ามาตรวจตรา แต่ที่แท้ก็มาเยี่ยมญาติชัด ๆ !

แต่เขาควรจะทำยังไงดีล่ะในเมื่อตอนนี้ซูหมิงไม่อยู่ที่นี่?

แจ็ค ผู้ซึ่งเป็นทหารผ่านศึกจอมเจ้าเล่ห์ที่อยู่ในกองทัพเรือมาหลายปี นึกถึงทางออกที่ได้ประโยชน์กันทุกฝ่ายขึ้นมาได้ทันที

แจ็คกระซิบกับการ์ป "หัวหน้าครับ ทหารส่วนใหญ่ที่ฐานทัพของพวกเราอยู่ที่นี่หมดแล้ว แต่ก็มีทหารส่วนน้อยที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลบางอย่างครับ"

การ์ปเลิกคิ้วและเหลือบมองแจ็ค

ส่วนน้อยเหรอ?

มีอะไรแอบแฝงอยู่ในคำพูดของหมอนี่หรือเปล่า?

การ์ปฉีกยิ้ม "แล้วทหารเรือพวกนั้นกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ?"

แจ็คยิ้มและเกาหัว "หัวหน้าครับ ทหารส่วนนี้คือทหารที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่พวกเรามีในตอนนี้เลยล่ะครับ ยกตัวอย่างเช่น ทหารใหม่ที่ชื่อซูหมิงครับ"

"อย่าให้การที่เขาเป็นทหารใหม่มาหลอกคุณได้เชียวนะครับ เขาโดดเด่นมากเลยล่ะ ตอนนี้เขากำลังฝึกซ้อมอยู่ ในเมื่อหัวหน้ามาตรวจตราทั้งที จะดีไหมครับถ้าผมเรียกทหารพวกนั้นมาเพื่อให้หัวหน้ากล่าวให้โอวาทสักหน่อย?"

"ซูหมิงเหรอ?" การ์ปหันไปมองโบการ์ด

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้ยินชื่อนี้ในการเดินทางครั้งนี้

ไม่เพียงแต่โบการ์ดเท่านั้น แต่ตอนนี้แม้แต่ผู้บังคับบัญชาสาขาก็ยังเอ่ยปากชมเด็กคนนี้

หรือว่าโบการ์ดจะรับสินบนจากที่นี่กัน?

แน่นอนว่าความคิดนั้นเป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้นแหละ

โบการ์ดอยู่เคียงข้างเขามาหลายปี การ์ปรู้ดีที่สุดว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง

ตอนนี้การ์ปเริ่มรู้สึกสนใจเด็กที่ชื่อซูหมิงคนนี้ขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

ก่อนที่แจ็คจะทันได้พูดต่อ การ์ปก็โบกมือ "ไม่ต้องพาพวกเขามาที่นี่หรอก เดี๋ยวฉันจะเดินไปดูเอง"

"และ ฉันไม่จำเป็นต้องเจอคนอื่น ขอแค่คนเดียว แค่ซูหมิงที่แกพูดถึงก็พอแล้ว"

"เด็กนั่นอยู่ที่ไหน? พาฉันไปเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะไปให้คำชี้แนะเขาสักหน่อย"

การ์ปเน้นย้ำคำว่า 'คำชี้แนะ' อย่างหนักแน่น

แจ็คตกที่นั่งลำบากแล้ว

"หา?"

เขาแค่พูดตามมารยาทเท่านั้น เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าเด็กนั่นอยู่ที่ไหน

แต่แล้ว เขาก็ได้ยินการ์ปพูดขึ้นว่า "แกไม่ต้องไปเรียกเขาหรอก โบการ์ด นำทางไปที ฉันจะไปดูด้วยตาตัวเอง"

เมื่อได้ยินดังนั้น แจ็คก็ยิ่งมั่นใจในทฤษฎีของเขามากขึ้นไปอีก นี่มันมาเยี่ยมญาติชัด ๆ เขาเองยังไม่รู้เลยว่าซูหมิงอยู่ที่ไหน แต่ผู้ชายคนนี้กลับรู้แล้วเนี่ยนะ!

โบการ์ดค้อมศีรษะลงและยิ้ม "รับทราบครับ พลเรือโทการ์ป โปรดตามผมมาได้เลยครับ"

บนเกาะ ณ ริมป่าทึบ

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงดังสนั่นดังมาจากส่วนลึกของป่าอย่างต่อเนื่อง

ฝูงนกในป่าตกใจและบินหนีไป

ซูหมิงยืนอยู่หน้าก้อนหินยักษ์ที่สูงสามถึงสี่เมตร เขารัวหมัด เตะ กระแทกศอก และพุ่งชนด้วยไหล่

ก้อนหินยักษ์เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด แต่ที่น่าประหลาดก็คือ กลับไม่มีบาดแผลเลยแม้แต่น้อยบนร่างกายของซูหมิง

"ย้าก!"

ซูหมิงแผดเสียงคำราม กล้ามเนื้อของเขาปูดโปน รวบรวมความแข็งแกร่งทั้งหมดไว้ที่แผ่นหลัง!

ตึง!

สิ้นเสียงปะทะหนัก ก้อนหินยักษ์ก็ถูกกระแทกจนถอยร่นไปด้านหลังมากกว่าสิบเซนติเมตร!

แผ่นหลังของซูหมิงมีเลือดออกเล็กน้อย แต่วินาทีต่อมา บาดแผลก็ฟื้นฟูกลับสู่สภาพเดิมด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ซูหมิงทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น โดยไม่รอให้บาดแผลหายดี เขาก็ทำการฝึกซ้อมต่อไป

ในขณะเดียวกัน การ์ปพร้อมด้วยโบการ์ดและแจ็ค ก็ได้เดินทางมาถึงส่วนลึกของป่าแล้ว

"พลเรือโทการ์ปครับ เด็กคนนั้นอยู่ในป่าทึบนี้ล่ะครับ"

"เสียงที่ได้ยินเมื่อครู่นี้ก็น่าจะเกิดจากเขานี่แหละครับ"

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═