บทที่ 16 ในอาณาเขตของฉัน พวกแกต้องฟังฉัน

บทที่ 16 ในอาณาเขตของฉัน พวกแกต้องฟังฉัน

"ตัดใจซะเถอะ พวกแกไม่มีอนาคตแล้ว..."

คำพูดของคราฟต์เปรียบเสมือนอัสนีบาตจากฟากฟ้าที่ฟาดลงมากลางหัวระเบิดดังสนั่นในรูหูของเหลียวอ้วน

"ทำไมกันเล่า?!"

เหลียวอ้วนตื่นตระหนกเสียจนน้ำลายพ่นกระจายไปทั่ว เขาชี้หน้าคราฟต์พลางกระโดดโลดเต้นด้วยความเดือดดาล

"หรือว่าแก... ไอ้คนคิ้วหนาตาโตอย่างแก แอบคิดไม่ซื่อกับน้องสาวตัวเองจริงๆ?!"

"พูดจาเหลวไหลอะไรของแก!"

คราฟต์ผลักหัวโตๆ ของเหลียวอ้วนออกไปด้วยใบหน้ามืดครึ้ม ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้อธิบายอะไรให้ฟัง กลุ่มคนพร้อมอาวุธครบมือก็พังประตูพุ่งทะลวงเข้ามา

"บัดซบเอ๊ย! ไอ้เจ้าอ้วน แกนี่มันมาได้ถูกจังหวะฉิบหายเลย!"

คราฟต์อาศัยร่างของเหลียวอ้วนเป็นบังเกอร์กำบังพลางเอื้อมมือไปกดสวิตช์ที่ปลอกแขนอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงกระชากตัวหมอนั่นมาหลบอยู่ด้านหลังตนเอง

"ไอ้คนดวงซวย แกมาถึงปุ๊บเรื่องก็วิ่งเข้าหาปั๊บเลยนะ!"

"ไม่หรอกๆๆ พวกเราจงใจตามไอ้หนูนี่เข้ามาต่างหาก"

ชายที่เป็นหัวหน้าผู้มีทรงผมหวีเรียบแปร้เอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น ราวกับว่าชัยชนะอยู่ในกำมือของตนเรียบร้อยแล้ว

ผู้บุกรุกกลุ่มนี้ดูมีภูมิฐานมากกว่าพวกนักเลงข้างถนนทั่วไปมากนัก ไม่เพียงแต่ไม่มีความซุ่มซ่ามซมซานเหมือนพวกก๊อบลิน แต่พวกเขายังแต่งกายด้วยเครื่องแบบสูทสีดำล้วน ดูทรงแล้วคงจะดูภาพยนตร์เรื่องเดอะก๊อดฟาเธอร์มากเกินไปหน่อย

"ถ้าอย่างนั้น... เรื่องหมาจรจัดกับคนพเนจรก่อนหน้านี้ ก็เป็นฝีมือของพวกแกงั้นร่ะสิ?"

หลังจากที่พวกเขาย้ายเข้ามาอยู่ในห้องทำงานได้ไม่นาน ก็มีหมาจรจัดหลุดเข้ามาและถูกระบบป้องกันภัยที่คราฟต์สร้างไว้ในตอนแรกช็อตจนสลบ หลังจากนั้นก็มีโผล่มาอีกสามสี่ตัว และท้ายที่สุดก็มีคนพเนจรคนหนึ่งเดินเข้ามา หลังจากถูกระบบป้องกันภัยของห้องทำงานช็อตจนสลบเช่นกัน พวกเขาทั้งหมดก็ถูกอลิสลากไปโยนทิ้งไว้บนถนน

ในเวลานั้นเขาไม่ได้ใส่ใจกับมันมากนัก แต่พอมาคิดดูในตอนนี้ มันค่อนข้างผิดปกติที่ไม่มีผู้บุกรุกเข้ามาเลยเป็นเวลานาน ที่แท้พวกมันก็ส่งสายมาหยั่งเชิงล่วงหน้านี่เอง

คราฟต์เม้มริมฝีปาก พวกหมอแต่นี่ที่รู้จักใช้สมองนั้นรับมือยากกว่าพวกนักเลงหัวไม้ก่อนหน้านี้มากนัก...

แต่ก็ยังโชคดีที่ตอนนี้ที่นี่คือถิ่นของฉัน

"สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่สตาร์กให้ความสนใจ" ชายผมเรียบแปร้ตบมือเบาๆ "ในเมื่อคนที่ส่งมาคราวก่อนๆ ล้มเหลวหมด การระมัดระวังตัวไว้ก่อนย่อมเป็นเรื่องดีเสมอ"

"เอ่อ... คราฟต์ ฉันหาเรื่องเดือดร้อนมาให้แกหรือเปล่า?"

เหลียวอ้วนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม

"เออ" คราฟต์ส่งเสียงรับในลำคอ ก่อนจะปลอบใจ "แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอก"

"โฮ้? แกยังมีทีเด็ดอะไรซ่อนไว้อีกงั้นรึ?" ชายผมเรียบแปร้เหยียดริมฝีปาก คิดว่าคราฟต์แค่กำลังขู่ขวัญ "หรือจะเป็นไอ้ที่เรียกว่าวิชากังฟูของแก? แต่พวกเราไม่ใช่นักฟุตบอลมือเปล่าพวกนั้นหรอกนะ"

ชายผมเรียบแปร้โบกอาวุธปืนเบเร็ตต้าเก้าสองเอฟในมือไปมา แสดงให้เห็นเป็นนัยว่าเขาไม่ได้ไร้ข้อมูลเกี่ยวกับคราฟต์ไปเสียทีเดียว

กลุ่มชายชุดดำที่อยู่ด้านหลังเขาก็มีท่าทีผ่อนคลายเช่นกัน และพวกเขาก็ไม่ได้คิดผิด เพราะพวกตนเป็นผู้ใหญ่ที่มีอาวุธครบมือตั้งสิบกว่าคน จะจัดการกับเด็กมือเปล่าสามคนมันคงง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากอยู่แล้ว

"พี่คะ พวกเราควรทำยังไงดี?"

อลิสวิ่งเหยาะๆ มาขนาบข้างคราฟต์แล้วถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แม้ว่าคราฟต์จะติดตั้งอุปกรณ์ให้เธอเพิ่มขึ้นไม่น้อย แต่เธอก็ยังทำท่าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

สรุปแล้ว ไอ้นิสัยที่ฉันปรับแต่งให้เธอนี่มันไม่มีประโยชน์เลยใช่ไหมเนี่ย?

คราฟต์มองอลิสที่ทำตัวเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตื่นตูมด้วยใบหน้าที่มีเส้นดำขีดขึ้นด้วยความเอือมระอา

"ไม่ต้องกลัว! ฉันจะปกป้องเธอเอง!"

เหลียวอ้วนที่กำลังลุ่มหลงจนหน้ามืดตามัว ไม่ได้สนใจพวกนักเลงติดอาวุธที่ล้อมรอบอยู่เลยแม้แต่น้อย เขาตบอกตัวเองเสียงดังปึ้งเพื่อเอาใจอลิส

อลิสมองไปที่คราฟต์ที มองไปที่เหลียวอ้วนที ทำตัวไม่ถูก ก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆ อย่างมีมารยาทไปให้เขา

"อลิส ฮาโร่ เตรียมพร้อมยุทธการ!"

คราฟต์กระชากตัวเหลียวอ้วนให้ถอยไปหลบด้านหลังอลิสพลางตะโกนสั่งการเสียงดัง

"เริ่มการต่อสู้! เริ่มการต่อสู้!"

สิ่งของประดับรูปทรงกลมสีเขียวบนโต๊ะทำงานของคราฟต์พลันกางปีกทรงกลมสองข้างออก พร้อมกับส่งเสียงสังเคราะห์แบบเครื่องจักรออกมา

สิ้นเสียงของฮาโร่ กำแพงเหล็กกล้าก็ผุดขึ้นมารอบห้องทำงาน ปิดตายทุกคนไว้ด้านใน จากนั้นช่องเปิดหลายช่องก็ปรากฏขึ้นที่ด้านบนของกำแพง ปืนกลหนักสิบกว่ากระบอกยื่นออกมาจากช่องเหล่านั้น และทั้งหมดหันปากกระบอกปืนเล็งตรงไปยังกลุ่มของชายผมเรียบแปร้อย่างพร้อมเพรียง

"ระ... ระบบป้องกันภัย!"

อลิสที่ยืนบังอยู่ด้านหน้าคราฟต์และเหลียวอ้วนส่งเสียงร้องแผ่วเบา แผ่นหลังของเธอพลันเปิดออก แผ่นเหล็กกล้าและกระจกกันกระสุนหลายชิ้นประกอบเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วกลายเป็นโล่ปราบจลาจลขนาดมหึมาขวางกั้นอยู่ด้านหน้า ปกป้องพวกเขาทั้งสามคนไว้

หลังจากถอดกุญแจไขลานที่ไร้ประโยชน์ชิ้นนั้นออกจากตัวอลิส อุปกรณ์ที่แผ่นหลังของเธอที่เคยใช้สำหรับหมุนกุญแจก็กลายเป็นสิ่งไร้ค่า หลังจากคราฟต์รื้อถอนมันออกไป มันก็ช่วยเพิ่มพื้นที่ว่างได้มากพอสมควร ประจวบเหมาะกับที่เขาได้เรียนรู้เทคนิคการประกอบสิ่งต่างๆ อย่างรวดเร็วจากชายไว้เคราที่ชื่อโรลี่ สวอนน์ ในความฝัน เขาจึงนำมันมาประยุกต์ใช้กับอลิส

อันที่จริง กำแพงเหล็กกล้าและปืนกลที่ผุดขึ้นมาเหล่านั้น ส่วนใหญ่ก็ใช้เทคโนโลยีของสวอนน์เช่นกัน เพียงแต่คราฟต์มอบสิทธิ์การควบคุมทั้งหมดให้แก่ปัญญาประดิษฐ์ที่ชื่อว่าฮาโร่

"นี่... นี่มัน นี่มัน..."

สถานการณ์พลิกผันรวดเร็วเกินไป จนเหลียวอ้วนตกใจเสียจนพูดจาติดอ่าง

"ฉันบอกแกแล้วไงว่าพวกมันไม่มีอนาคต..."

คราฟต์ยักไหล่ให้เขาพลางเอ่ยอย่างหมดหนทาง

"มันใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ไหมเนี่ย?!"

เหลียวอ้วนที่เพิ่งกู้สติและเสียงกลับมาได้ รีบคว้าหัวไหล่ของคราฟต์แล้วเขย่าอย่างบ้าคลั่งด้วยความตื่นเต้น

"ไอ้หมอนี่ แกแอบสร้างเทคโนโลยีทมิฬที่น่ากลัวขนาดนี้ขึ้นมาโดยไม่บอกกันสักคำเลยนะ!"

แม้ว่าการได้เห็นท่าทางตกตะลึงของเหลียวอ้วนจะทำให้คราฟต์รู้สึกภาคภูมิใจในความสำเร็จอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาอวดอ้าง เขาแกะมือของเหลียวอ้วนออก แล้วหันไปมองชายผมเรียบแปร้ที่กำลังมีเหงื่อกาฬไหลโซมกาย

"ตอนนี้พวกแกรับรู้ถึงวิธีการของฉันหรือยัง?"

"เหอๆๆ... ฉันคิดว่าระหว่างพวกเราน่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยน่ะนะ"

ชายผมเรียบแปร้รีบเก็บปืนเบเร็ตต้าในมืออย่างรวดเร็ว ดึงผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาซับเหงื่อเย็นๆ ที่ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ก่อนจะหันไปตวาดใส่ลูกน้องเป็นภาษาอิตาลี "ทำอะไรกันอยู่?! รีบเก็บอาวุธซะ!"

"ที่แท้ก็พวกมาเฟียอิตาลี... มิน่าล่ะถึงได้ทำตัวเหมือนตระกูลคอร์เลโอเนไม่มีผิด..."

คราฟต์เหยียดริมฝีปาก ช่างน่าเสียดายที่พวกมันดันมาเผยธาตุแท้เอาตอนที่ตกเป็นรอง เห็นได้ชัดว่าไม่ควรไปคาดหวังอะไรกับพวกนักเลงกลุ่มนี้เลยจริงๆ

"พวกเราต้องขออภัยจริงๆ ที่เข้ามาล่วงเกิน แต่พวกเราก็แค่รับเงินมาทำงานเท่านั้น หากรู้ว่าคุณคราฟต์มีกำลังกล้าแกร่งขนาดนี้ ต่อให้เอาอะไรมาแลกพวกเราก็จะไม่ขอเข้ามาพัวพันกับโคลนตมกองนี้เด็ดขาด"

หลังจากเช็ดเหงื่อออกไป ชายผมเรียบแปร้ก็เริ่มกู้ท่าทางภูมิฐานก่อนหน้านี้กลับมาได้บ้าง แต่ในเมื่อสถานการณ์ในตอนนี้ตนเองเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงถ่อมตัวลงอย่างชาญฉลาด

"ถ้าอย่างนั้น ใครกันแน่ที่ต้องการหาเรื่องมาร์ติน? ทำไมต้องจ้องเล่นงานเขาขนาดนี้?"

คราฟต์ถามด้วยความอยากรู้ ในเมื่อมาร์ตินไม่ยอมปริปากบอกเขา เขาก็จะไม่เป็นฝ่ายเอ่ยปากถามก่อน แต่ นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะหาข้อมูลของเรื่องนี้จากคนอื่นไม่ได้

"โดยทั่วไปพวกเราแค่รับเงินมาทำงาน และแทบจะไม่ใส่ใจเรื่องของนายจ้างเลย..." ชายผมเรียบแปร้กางมือออกอย่างหมดหนทาง ทว่าเขาก็รีบกล่าวเสริมขึ้นทันควัน "แต่ฉันรู้จักคนที่ประสานงานกับพวกเรา เขาก็คือหมาป่าดำ สมุนมือขวาที่มีความสามารถของแก๊งมาเกีย ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้ธุรกิจของแก๊งมาเกียถูกใครบางคนจ้องทำลายอย่างหนัก บางทีเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับพ่อของคุณก็ได้นะ?"

"แก๊งมาเกีย?"

คราฟต์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มสดใสจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"ถ้าอย่างนั้นฉันก็พอจะรู้เรื่องแล้ว ขอบคุณมากที่ช่วยไขข้อข้องใจให้"

หลังจากพยักหน้าขอบคุณชายผมเรียบแปร้ คราฟต์ก็ปรบมือแล้วสั่งการเจ้าลูกบอลสีเขียวตัวน้อยบนโต๊ะ

"ฮาโร่ เปลี่ยนเป็นกระสุนยาสลบ"

"เตรียมกระสุนยาสลบพร้อม! เตรียมกระสุนยาสลบพร้อม!"

ฮาโร่ขยับปีกไปมาพลางส่งเสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ ปืนกลบนกำแพงก็ขยับสับเปลี่ยนซองกระสุนตามคำสั่งเสียงดังคลิกคลาค

ชายผมเรียบแปร้ลอบระบายลมหายใจยาวด้วยความโล่งอกในที่สุด เขาจัดปกเสื้อให้เข้าที่พลางส่งยิ้มขื่นๆ ให้คราฟต์

"ตระกูลกัมบิโนจะจดจำมิตรภาพในครั้งนี้ไว้"

หลังจากนั้น เขากับลูกน้องที่อยู่ด้านหลังก็พากันลอยละลิ่วเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝันพร้อมๆ กัน

"สิ้นสุดการต่อสู้! สิ้นสุดการต่อสู้!"

ภายใต้คำสั่งเสียงอิเล็กทรอนิกส์ของฮาโร่ ปืนกลบนกำแพงต่างพากันหดกลับเข้าไปทีละกระบอก และกำแพงเหล็กกล้าก็ลดตัวจมลงไปใต้พื้นดินตามเดิม

"พี่คะ พวกนักเลงพวกนี้น่ากลัวจังเลยค่ะ~~~"

อลิสเก็บโล่ปราบจลาจลกลับเข้าที่พลางคร่ำครวญหาคราฟต์ด้วยหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า

"พวกมันโดนจัดการในพริบตาเดียวไม่ใช่หรือไง?"

คราฟต์กลอกตาพลางเอื้อมมือไปเคาะหัวอลิสเบาๆ หนึ่งที

"แต่มันก็น่ากลัวอยู่ดีนั่นแหละค่ะ..."

อลิสเอ่ยปากมุ่ยด้วยท่าทางน่าเวทนา ทำเอาคราฟต์ล้มเลิกความคิดที่จะใช้เธอเป็นหน่วยต่อสู้อย่างสิ้นเชิง

"ปัง!"

ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนเดิมจากคราวก่อนวิ่งนำกลุ่มชายในชุดสูทสีดำอีกกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาด้านใน

"พวกมันมาอีกแล้ว!"

เหลียวอ้วนสะดุ้งโหยงพลางกระโดดถอยหลังไปหนึ่งก้าวในตอนแรก แต่จากนั้นเขาก็รีบกู้สีหน้าเรียบนิ่งกลับมาได้อย่างรวดเร็วพลางตบไหล่คราฟต์

"เร็วเข้า! คราฟต์! จัดการพวกมันเลย!"

หลังจากพูดจบ เขาก็รีบมุดหัวไปหลบอยู่ด้านหลังอลิสโดยอัตโนมัติ

"ไหนแกบอกว่าจะปกป้องอลิสไง?"

คราฟต์เหลือบมองเขาด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะอธิบาย "ไม่ต้องตื่นตูมไป หวพกนี้คนของเราเอง"

หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยักหน้าให้คราฟต์พลางโบกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้อง กลุ่มชายชุดสูทสีดำรีบเข้าไปหิ้วปีกกลุ่มชายชุดสูทสีดำอีกกลุ่มที่นอนสลบไสลอยู่ขึ้นมา จากนั้นก็พากันเดินจากไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

"เดี๋ยวก่อน! ช่วยฝากข้อความถึงมาร์ตินให้ฉันที บอกเขาว่าถ้าว่างเมื่อไหร่ก็ให้กลับมาหาฉันหน่อย"

คราฟต์ตะโกนไล่หลังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ไม่มีชื่อคนนั้นไป มาร์ตินแอบไปล้างแค้นแก๊งมาเกียลับหลังเขาจริงๆ และตอนนี้เขาก็ไม่สามารถทำเป็นไขสือไม่รู้เรื่องรู้ราวได้อีกต่อไปแล้ว

"คราฟต์! แกสร้างสิ่งที่สุดยอดขนาดนี้ขึ้นมาได้ยังไงกันเนี่ย!"

หลังจากที่กลุ่มชายชุดสูทสีดำจากไปจนหมด เหลียวอ้วนก็กลับมาทำตัวร่าเริงรนรานตามปกติอีกครั้ง เขาหยิบลูกบอลสีเขียวตัวน้อยบนโต๊ะขึ้นมา พลิกดูไปมาอย่างละเอียดพลางเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาดสาย

"ขอบคุณสำหรับคำชม ขอบคุณสำหรับคำชม"

ฮาโร่ขยับปีกไปมาอย่างร่าเริงพลางเอ่ยตอบเหลียวอ้วน

"เหอะ... มันจะขนาดนั้นเลยเชียว..."

คราฟต์พึมพำกับตัวเอง วิสัยทัศน์ของเขากว้างไกลกว่าเหลียวอ้วนมากนัก หุ่นยนต์อัจฉริยะฮาโร่ตัวนี้เป็นแค่ของเล่นชิ้นเล็กๆ เท่านั้น หุ่นยนต์รบฮิวแมนนอยด์ขนาดมหึมาในความฝันของเขาต่างหากที่เป็นความโรแมนติกที่แท้จริงของลูกผู้ชาย...

ช่างน่าเสียดายที่ตอนนี้เขายังไม่มีปัญญาจะสร้างมันขึ้นมาได้

"โอ้! มันยังขยับตัวได้อย่างอิสระอีกด้วย!"

เหลียวอ้วนอุทานขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นฮาโร่เริ่มงอกแขนขาออกมาระเบิดฝีเท้าวิ่งไปมาอยู่บนโต๊ะทำงาน

คราฟต์ฟาดมือลงบนท้ายทอยของหมอนั่นด้วยใบหน้าที่มีเส้นดำขีดขึ้น "แกโง่หรือเปล่าเนี่ย? ขนาดหุ่นยนต์เสมือนมนุษย์ที่มีขนาดเท่าคนจริงและสมจริงอย่างอลิสฉันยังสร้างขึ้นมาได้ แล้วระดับของฮาโร่มันจะไปนับเป็นอะไรได้?"

"จริงด้วยสิ! อลิสเป็นหุ่นยนต์จริงๆ ด้วย... ฉันอกหักอีกรอบแล้ว..."

หลังจากทำท่าห่อเหี่ยวใจอยู่ไม่ถึงสองวินาที เหลียวอ้วนก็พลันกระโดดพรวดมาขนาบข้างคราฟต์พลางโอบไหล่เขาไว้แน่น

"คราฟต์! พวกเราเป็นเพื่อนซี้กันใช่ไหม?"

"ใช่... มั้งนะ..."

คราฟต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มีความลังเลใจอยู่บ้าง สาเหตุหลักมาจากสายตาของเหลียวอ้วนในตอนนี้มันดูน่าขนลุกขนพองพิกล

"ขอร้องล่ะ ไม่ว่ายังไงก็ช่วยสร้างหุ่นยนต์สาวน้อยน่ารักให้ฉันสักตัวเถอะนะ!" ดวงตาของเหลียวอ้วนเปล่งประกายแสงสีเขียววิบวับออกมา "การได้มีเมดสาวหุ่นยนต์เป็นของตัวเอง คือความปรารถนาอันสูงสุดในชีวิตนี้ของฉันเลย!"

"ไสหัวไปเลยไป!"