บทที่ 285 : ลาก่อน (1)

บทที่ 285 : ลาก่อน (1)

ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา

ท้องฟ้าสีเทา

ทิวทัศน์ที่คุ้นเคยแบบนี้...ที่นี่คือห้องรอ

"......"

ฉันกระพริบตาช้า ๆ

ตอนนี้ไม่มีบาดแผลใด ๆ บนร่างกายของฉัน

กระดูกที่ถูกแยกออกเป็นหลายร้อยชิ้น เส้นเลือดที่แตกกระจายจนเลือดพุ่งออกมาจากร่างกาย และกล้ามเนื้อที่ถูกฉีกขาดจนถึงขีดจำกัด...ตอนนี้ฉันกลับมาเป็นปกติราวกับว่าไม่เคยเป็นแบบนั้นมาก่อน

ฉันรอดชีวิตมาได้

สุดท้ายฉันก็ไม่ตาย

'ฮึ'

ฉันยิ้มอย่างขมขื่นและยืดหลังให้ตรง

ไม่มีความเจ็บปวดใด ๆ หลงเหลืออยู่ ฉันกลับมาเป็นปกติ

ฉันรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

ฉันวางฝักมีดไว้ข้างเตียงแล้วออกจากห้องไป

ห้องรับแขกในตอนนี้นั้นว่างเปล่า ฉันหันไปมองดูนาฬิกา...ตอนนี้เป็นเวลา 14:45 น.

หลังจากเคลียร์ชั้นที่ 30 ได้แล้ว ก็ถึงเวลาเตรียมตัวสำหรับงานปาร์ตี้

'มันจะมีงานปาร์ตี้หลังสงครามหรือเปล่า?'

มีผู้รอดชีวิตค่อนข้างน้อย

มีคนรอดชีวิตประมาณ 20 คน

แล้วตอนนี้ล่ะ? ฉันไม่สามารถมองหน้าพวกเขาได้ ข้อความที่แจ้งเตือนการเสียชีวิตยังคงอยู่ในใจฉัน แม้ในขณะที่ฉันกำลังไปที่จัตุรัส

ฉันออกมาที่จัตุรัส แน่นอนว่าครั้งนี้ไม่มีงานปาร์ตี้

จัตุรัสบนชั้นสามว่างเปล่า ไอเซลกำลังเคลื่อนรถเข็นผ่านประตูห้องเก็บของที่เปิดอยู่กระพือปีกของเธอไปมา

[ท่านโลกิ!]

ไอเซลที่กำลังเข็นรถบินเข้ามาหาฉันทันที

[ตื่นแล้วเหรอคะ? ฉันดีใจมาเลยนะคะที่ท่านปลอดภัย! ตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ? ]

"ก็อย่างที่เห็น"

ฉันพยักหน้า

ตราบใดที่ไม่ตาย ไม่ว่าบาดแผลใด ๆ ก็จะหายเป็นปกติ

“นั่นเป็นของที่ระลึกเหรอ?”

ฉันมองเข้าไปในรถเข็น

ในรถเข็นมีสิ่งของต่าง ๆ เริ่มจากเสื้อผ้า จดหมาย ตุ๊กตาหมี ถ้วยเหล็ก อุปกรณ์เย็บผ้าไปจนถึงหนังสือ

[ค่ะ นายท่านสั่งให้เอาไปเก็บ]

ไอเซลเกาหัวเบา ๆ

[มีเจ้าของไอเท็มเพียงไม่กี่คนเท่านั้น น่าจะแปดคนหรือเปล่านะ? คนอื่น ๆ ไม่สามารถเก็บของในห้องเก็บของได้]

“มีคนตายไปกี่คน?”

[13 คนค่ะ]

ฮีโร่เสียชีวิตเกินครึ่ง

แน่นอนว่าไม่มีการจัดปาร์ตี้หรืออะไรแบบนั้น

'ของที่ระลึกของทั้งแปดคนถูกเอาเข้าไปในห้องเก็บของ และอีกห้าคน…'

พวกเขาจะถูกลืมไปช้า ๆ

ฉันไม่สามารถช่วยได้ พื้นที่ในการจัดเก็บมีจำกัด

[คุณอยากจะตามฉันเข้ามาไหมคะ ประตูเปิดอยู่นะคะตอนนี้? ]

"เอาสิ"

ฉันเดินตามไอเซลเข้าไป

ทางเข้าหอจดหมายเหตุตั้งอยู่ในส่วนที่เงียบสงบของจัตุรัส ฉันเดินตามไอเซลไปช้า ๆ

ทันทีที่ฉันเข้าไป กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ก็ลอยเข้ามาในอากาศ

ฉันเคยได้กลิ่นมันมาก่อน มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคย แต่ฉันไม่อยากจะคุ้นเคยกับมัน มันเป็นกลิ่นที่เป็นของที่ระลึกจากฮีโร่ที่ตายไปแล้ว

ภายในมีโครงสร้างคล้ายกัน ตู้โชว์ที่ทำจากไม้และมีของที่ระลึกวางไว้ในแต่ละส่วนของตู้โชว์

"แล้วข้าควรจะทำยังไงต่อไป?!"

ฉันได้ยินเสียงใครบางคนกำลังตะโกน

ฉันเบนสายตาไปตามเสียงนั้น

คิชาช่านั่งอยู่ตรงมุมห้องเก็บของ

“นี่ไม่ใช่ความตายที่คู่ควรกับนักรบ ฮีโร่หรืออะไรทั้งนั้น...หากมันจะเป็นเช่นนี้…”

คิชาช่าพึมพำทั้งน้ำตา

“ทำไมพวกเจ้าต้องทิ้งข้าไว้ลำพัง…ฮึก…”

ฉันสบตากับคิชาช่าที่กำลังร้องไห้อยู่

"เจ้าเองเหรอ?"

“ปาร์ตี้เธอ...เหลือเท่าไหร่?”

"เหลือเพียงข้า พี่น้องข้าตายไปหมดแล้ว”

ฉันปิดปากของฉันแน่น

“ข้าขาดความเหมาะสม ข้าไม่สามารถเป็นผู้นำได้ และข้าปกป้องใครไม่ได้”

"ฉันขอโทษ……"

คิชาช่าส่ายหัวของเธอ

"ไม่ ข้าไม่ตำหนิเจ้าหรอก หากไม่ใช่เพราะเจ้า พวกเราคงถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว ทุกอย่างเป็นเพราะข้าตัดสินใจทั้งหมดเอง”

"......"

"ข้าอยากอยู่ที่นี่ลำพังสักพัก"

คิชาช่านั่งเงียบ ๆ ต่อหน้าช่องที่ใช้เก็บของที่ระลึกของพี่น้องเธอ

ฉันหันหลังแล้วไปที่ช่องถัดไป มองเห็นด้านหลังของอีดิส โรเดอริก และอีกสองคนยืนอยู่

'มีฮีโร่จากปาร์ตี้ที่ 2 เสียชีวิตด้วยเช่นกัน'

เด็กผู้หญิงที่มักจะเดินไปมาไม่ได้อยู่ที่นั้น คนที่เสียชีวิตอาจจะเป็นเธอสินะ

เธอชื่อริรินี่รึเปล่า?

ไอเซลกำลังเก็บอุปกรณ์เย็บผ้าและตุ๊กตาหมีไว้ที่ช่องด้านบนของตู้โชว์ ดูเหมือนว่าจะเป็นของเด็กผู้หญิงคนนั้น

ฉันมองดูแผ่นหลังของพวกเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเริ่มเดินอีกครั้ง

ตู้โชว์ด้านซ้ายสุด สมาชิกของปาร์ตี้ 1 เว้นแต่คาทีโอรวมตัวกันที่มุมโถงทางเดิน

"ตื่นแล้วเหรอครับหัวหน้า?"

เวคิสสังเกตเห็นฉันจึงหันกลับมามอง

ใบหน้าของเขาไม่แตกต่างจากปกติ เขาแค่สงบมากกว่าเดิมเท่านั้น

“ยัยเด็กที่ยิงธนูยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าเราจะต้องจัดพิธีไว้อาลัย แต่เราต้องการฝึก…”

เนเรสซ่าเตะเข้าที่หน้าแข้งของเวคิส

เวคิสขมวดคิ้ว

"เธอทำอะไร? มันเจ็บนะ"

“ไอ้สารเลวไม่มีหัวใจ”

เนเรสซ่าหันไปว่าเวคิส

เวคิสไม่ตอบอะไร เขาแค่กอดอกและหันหน้าไปทางอื่นเท่านั้น

“แม้ว่าเธอจะอยู่มานานแต่ก็ยังไม่ใช่พระเจ้า เมื่อมีการต่อสู้เกิดขึ้น ย่อมมีเหยื่อ มีคนแพ้ หากยึดติดอยู่กับสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดก็จะไม่มีวันสิ้นสุด ฉันคิดว่าการแข็งแกร่งขึ้นในช่วงเวลาแบบนี้เป็นหนทางการไว้ทุกข์ให้เธอมากกว่า”

“แค่เพียงวันเดียว เพียงวันเดียวเท่านั้น”

เจนน่าพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“เธอเสี่ยงชีวิตต่อสู้เคียงข้างฉัน และเธอตายเพื่อปกป้องเรา แค่วันเดียวทำให้เธอไม่ได้เหรอ?”

“ไม่ ฉันไม่ได้หมายความเบบนั้น”

เวคิสขมวดคิ้ว

“ฮานมาที่นี่สิ ฉันแน่ใจว่าพี่ออลก้าก็กำลังรอนายอยู่เหมือนกัน”

“คนตายจะไปรอได้ยังไง… อุ้บ!”

เนเรสซ่าทนไม่ไหว เธอต่อยเข้าไปในท้องของเวคิส

เวคิสขมวดคิ้วและถอยออกไป

“นี่มัน…เจ็บนะยัยบ้า”

“ขอหน่อยเถอะไอ้เฮงซวย”

ฉันผ่านเวคิสกับเนเรสซ่า

ที่ด้านบนสุดของตู้โชว์ สิ่งของของออลก้าถูกบรรจุอย่างเป็นระเบียบอยู่ในตู้กระจกสี่เหลี่ยม

เสื้อคลุมขนสัตว์ ผ้าพันคอขนสัตว์ที่หรูหรา และพัดสีสันสดใส นี่เป็นของขวัญที่ฉันมอบให้เธอเพื่อแลกกับการวิจัย ทุกอย่างอยู่ในสภาพที่ดีราวกับว่าได้รับการดูแลอย่างดีเป็นประจำ

หากเป็นนายท่านก็จะสามารถดูวิดีโอและภาพประกอบจากช่วงชีวิตของฮีโร่ได้ แต่ฉันเป็นเพียงฮีโร่ธรรมดาเท่านั้น ฉันจึงไม่สามารถทำแบบนั้นได้

“คงจะดีถ้าฉันได้ขึ้นไปชั้นที่ 35 อีกครั้ง”

เจนน่ากล่าว

จากนั้นเธอก็เปิดตู้และหยิบซองจดหมายสีขาวออกมา

“จดหมายของพี่ออลก้า ฉันคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีที่นายจะอ่านมันก่อน ดังนั้นฉันจึงตั้งใจจะเอาจดหมายนี้ให้นาย”

“จะให้ฉันอ่านเหรอ?”

"ใช่”

ฉันเปิดซองจดหมายโดยไม่พูดอะไร

เท่าที่ฉันจำได้ พินัยกรรมนี้พวกเราเขียนก่อนขึ้นไปบนชั้นที่ 20

เมื่อเวลาผ่านไป ฉันก็ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับเรื่องนี้มากนัก อาจจะเป็นเพราะฉันคิดว่าพวกเราไม่มีใครที่จะต้องมาเปิดอ่านพินัยกรรมของใคร

ฉันหยุดและไม่ได้เปิดซองจดหมาย

มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด หลังจากตระหนักว่าฉันได้มายังโลกนี้แล้ว ฉันตัดสินใจว่าจะไม่สนใจว่าใครจะอยู่หรือใครจะตาย ฉันวางแผนที่จะก้าวไปข้างหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้น

'......นี่มันวุ่นวายจริง ๆ '