บทที่ 286 : ลาก่อน (2)
บทที่ 286 : ลาก่อน (2)
บทที่ 286 : ลาก่อน (2)
ฉันหยิบจดหมายออกมาจากซอง
คลี่กระดาษยับยู่ยี่ออกแล้วอ่าน
<เอ่อ... นี่มันพินัยกรรมจริง ๆ ใช่ไหม? >
<ทำไมฉันรู้สึกไม่อยากเขียนเลย!>
ลายมือของเธอค่อนข้างแย่
เหมือนเธอจะเขียนลวก ๆ ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเธอเขียนเพราะฉันบอกให้เขียน
<พินัยกรรมต้องเขียนตอนใกล้ตายไม่ใช่เหรอ? แต่คงไม่จำเป็นสำหรับฉันหรอก! เพราะฉันไม่มีวันตาย ยังไงฉันก็ต้องฟื้นกลับมา นี่แค่เขียนเล่นเฉย ๆ ฉันจะเขียนอะไรก็ได้เพราะยังไงก็ไม่มีใครอ่านอยู่แล้ว คิกๆ ๆ >
'…….'
<เฮ้! ฮาน อิสรัต!>
<ไอ้หมาบ้า! ไอ้ปลิงทะเล! ไอ้โง่! ไอ้คนโง่! คนงี่เง่า! คนบ้า! ตายซะเถอะ!>
<ฉันไม่ชอบนายตั้งแต่แรกพบ ทำไมนายต้องมาทรมานฉันด้วย! ไอ้สารเลว! ฉันก็เกิดมาในตระกูลที่ดีพ่อแม่เลี้ยงดูมาอย่างดี ทำไมนายต้องมาทำแบบนี้กับฉัน ปฏิบัติกับฉันแย่ ๆ แบบนี้ด้วย! บังคับให้ฉันทำอะไรแปลก ๆ ตั้งหลายอย่าง ฉันจะแก้แค้นนาย! ฉันออลก้า จอมเวทย์อัจฉริยะคนนี้จะต้องเอาคืนนายให้สาสมกับที่ดูถูกฉัน!>
<ไอ้หน้าแตงโม! ไปตายซะ! แบร่!>
ข้าง ๆ คำว่า 'แบร่!' มีรูปวงกลมเบี้ยว ๆ เหมือนคนแลบลิ้น
ดูเหมือนจะเป็นภาพวาดใบหน้าคน แต่ก็ดูยากอยู่เหมือนกัน
<เฮ้!>
<ทำดีกับฉันบ้างสิ!>
<ฉันรอนายทำดีด้วยอยู่นะ ไอ้โง่! ฉันไม่เข้าใจจิตใจของคนอย่างนายเลยจริง ๆ >
ข้อความในจดหมายจบลงแค่นั้น
ฉันพับจดหมายเก็บเข้าซอง
“อ่านจบแล้วเหรอ? พี่ออลก้าเขียนอะไรบ้าง?”
“เธอเขียนเรื่องไร้สาระน่ะ”
ฉันยิ้มแล้วส่งจดหมายคืนให้เจนน่า
เจนน่ารับจดหมายไปอ่าน
"……พี่ออลก้า"
เจนน่าพิงศีรษะกับตู้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น
“ฉันออกไปก่อนนะ”
ฉันรีบเดินออกจากห้องเก็บของ
เดินผ่านจัตุรัสกลับไปที่ห้องพัก ปิดประตูแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้
'…เฮ้อ'
หัวใจของฉันเจ็บปวดเกินกว่าที่คิดไว้
เจ็บปวดยิ่งกว่าบาดแผลใด ๆ ที่เคยได้รับ
ศีรษะของฉันหนักอึ้งราวกับจะระเบิดออกมา
"ไอเซล"
[มีอะไรรึเปล่าคะท่านโลกิ? ]
ไอเซลปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแสงสว่าง
“ฮีโร่ที่ตายไปแล้ว…”
ฉันเม้มริมฝีปากแน่น
ที่ฉันจะถามเพราะไม่รู้จริง ๆ น่ะเหรอ? คงไม่ใช่ ฉันแค่ต้องการคำยืนยันมากกว่า
ในฐานะผู้เล่นระดับสูงของพิกมีอัพฉันรู้จักเกมนี้ดีพอสมควร
[พวกเขาจะกลับมาได้ค่ะ]
ไอเซลล์ตอบราวกับรู้ว่าฉันกำลังจะถามอะไร
[ถ้าเคลียร์เกมจนถึงชั้นที่ 100 ได้ โลกจะถูกสร้างขึ้นมาใหม่ ฮีโร่ที่หายไปจะได้ใช้ชีวิตใหม่ที่นั่น ถึงแม้จะสูญเสียความทรงจำก็ตาม]
“งั้นเหรอ?”
[ค่ะ ฉันได้ยินมาจากบริษัท]
"เข้าใจแล้ว"
ฉันยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกให้เธอกลับไปได้แล้ว
ไอเซลบินวนรอบตัวฉันก่อนจะกลายเป็นแสงสว่างแล้วหายไป
'เพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้ครั้งแรก'
นี่เป็นความจริงที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน
ฉันหลับตาลง
<นายท่าน>
ฉันลืมตาขึ้น
แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายเปล่งแสงสีดำ
“ยูเน็ตเหรอ?”
<ฉันดีใจที่นายท่านปลอดภัย>
“สำเร็จแล้วล่ะ ฉันปลุกพลังทักษะได้แล้ว”
<ฉันสัมผัสได้ค่ะ ดูเหมือนนายท่านจะแข็งแกร่งขึ้นมาก>
ใช่
ฉันก้าวข้ามขีดจำกัดได้สำเร็จ ซึ่งว่ากันว่าเป็นประตูสำคัญในการต่อสู้
ฉันหัวเราะเบา ๆ
<นายท่านค่ะ>
"ว่าไง?"
<นายท่านอยากกลับมาที่เนลม์ไฮมฟ์ไหมคะ? ฉันไม่อยากเห็นนายท่านเป็นแบบนี้>
“ไร้สาระ เธอกำลังบอกให้ฉันหนีงั้นเหรอ?”
<ฉันก็แค่…>
“อย่าพูดแบบนั้นอีก”
<ขออภัยค่ะนายท่าน>
ยูเน็ตเงียบไป
ฉันจึงพูดต่อ
"ฉันขอโทษ....ฉันคิดว่าห้องรอที่นี่ดีขึ้นแล้วในตอนนี้”
<ฉันเข้าใจค่ะ แค่บางครั้งก็มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น>
ฉันนึกถึงความทรงจำในอดีต
สมาชิกทั้ง 5 คนจากเนลม์ไฮมฟ์ไม่ได้อยู่ในปาร์ตี้เดียวกันตั้งแต่แรก แต่ละคนต้องเผชิญกับความสูญเสีย พวกเขาผ่านความตายของเพื่อนร่วมปาร์ตี้มามากมาย จนกระทั่งได้มารวมตัวกัน
<นายท่าน ฉันเชื่อว่านายท่านจะผ่านมันไปได้>
"แน่นอน เธอคิดถูก"
วันนี้เป็นวันพักผ่อนของเรา แต่ถ้าวันพรุ่งนี้มาถึง และถ้ามันมาถึงจริง ๆ …
'ไม่สิ'
ฉันคิดมากเกินไปแล้ว
ลึก ๆ แล้ว ฉันก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก
“ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ฉันจะปีนหอคอยต่อไป”
<ค่ะ พวกเรารอคอยวันที่นายท่านจะพิชิตหอคอยได้สำเร็จ>
“แค่นั้นแหละ”
<นายท่านพักผ่อนนะคะ>
เสียงของยูเน็ตขาดหายไป
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ไม่นานหลังจากนั้น
[ยินดีต้อนรับสู่พิกมีอัพ!]
ไรก็ได้เข้ามาในเกม
[ดาวน์โหลดเสร็จสมบูรณ์]
[แตะ! (เลือก)]
หลังจากเข้าสู่หน้าจอหลัก ไรก็ได้ก็เข้าไปที่ห้องรอทันที
หน้าจอที่ฉันนั่งอยู่ขยายใหญ่ขึ้น ไรก็ได้เริ่มจัดการอะไรต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว
[ร้านค้า!]
[ซื้อ 'รูปปั้นม้าศึก' ราคา 5,000 ทองคำ]
[ซื้อ 'พวงหรีด' ราคา 3,000 ทองคำ]
[ซื้อ 'สร้อยคอดอกไม้' ราคา 1,000 ทองคำ]
'เขาจะทำอะไร?'
[เริ่มสังเคราะห์ไอเทม!]
[วัสดุเสริม - รูปปั้นม้าศึก พวงหรีด สร้อยคอดอกไม้]
[ไอเทมที่สร้าง - ไม่ทราบ]
[คุณต้องการสังเคราะห์ไอเทมหรือไม่? ]
[ใช่ (เลือก) / ไม่ใช่]
[ตูรูตูรู ตรุ้งงงงง!]
[ด้วยพลังแห่งนางฟ้า!]
[ชริ้งงง!]
[สังเคราะห์ไอเทมเสร็จสมบูรณ์!]
[คุณได้รับ 'รูปปั้นม้าศึกไว้อาลัย' ]
[มอบ 'รูปปั้นม้าศึกไว้อาลัย' ให้กับ 'ฮาน (★★★)' !]
แสงสว่างปะทุขึ้นต่อหน้าต่อตาฉัน และรูปปั้นม้าศึกปรากฏขึ้น
ฉันคว้ารูปปั้นม้าที่มีพวงหรีดสีขาววางอยู่บนหัว และมีสร้อยคอที่ทำจากดอกไม้พันรอบคอเอาไว้
'นี่คือรูปปั้นม้าศึกไว้อาลัยงั้นเหรอ?'
ไรก็ได้ไม่ขยับหน้าจอ ราวกับกำลังรอดูปฏิกิริยาของฉัน
ฉันรู้สึกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา....นี่เขาเล่นตลกอะไรอยู่?
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้
ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้
เดินไปวางรูปปั้นม้าศึกไว้อาลัยอันใหม่ไว้บนชั้นวางของสะสมรูปปั้นม้าศึก ในบรรดารูปปั้นทั้งหมด มันดูโดดเด่นกว่าอันอื่นมาก
'....ไว้อาลัย'
ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันจะรำลึกถึงฮีโร่ในเกมได้ไหมนะ? ในฐานะฮีโร่ฉันไม่ควรทำแบบนั้น ฮีโร่ที่ตายระหว่างปฏิบัติภารกิจก็เหมือนไอเทมสิ้นเปลือง
'แต่มันก็น่าสนใจจริง ๆ'
บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป
ฉันวางรูปปั้นม้าศึกไว้อาลัยไว้ตรงกลาง มันถูกล้อมรอบด้วยรูปปั้นม้าศึกรูปแบบอื่น ๆ
[เล่นบันทึกจากไฟล์เก็บถาวร]
[ฮีโร่ที่เลือก - 'ออลก้า (★★★)' ]
ภาพประกอบและหน้าต่างสถานะของออลก้าปรากฏขึ้น
ออลก้า...เธอมีรอยยิ้มสดใส และเป็นคนที่มั่นใจในตัวเองเสมอ
ไรก็ได้จ้องมองหน้าจอนิ่ง ๆ เป็นเวลานาน
'แค่รอเวลาเท่านั้น'
อีกไม่นาน....
การปีนหอคอยจนถึงชั้นที่ 100 อาจใช้เวลาไม่นาน แต่กว่าจะไปถึงจุดนั้นได้ต้องใช้ความอดทนอย่างมาก
ไรก็ได้ออกจากระบบไปแล้ว ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน...แต่วันนี้ฉันรู้สึกว่ามันยาวนานกว่าปกติ
ฉันนั่งมองภาพของออลก้าที่ฉายอยู่เงียบ ๆ