บทที่ 284 : ความปั่นป่วน (4)

บทที่ 284 : ความปั่นป่วน (4)

[ปลุกพลังทักษะ!]

[ฮีโร่ 'ฮาน (★★★)' 'วิญญาณดาบศักดิ์สิทธิ์' และ 'การโจมตีที่แข็งแกร่ง' ถูกรวมเข้าด้วยกันเพื่อสร้างทักษะใหม่!]

[ 'ฮาน (★★★)' ได้รับทักษะ 'ดาบแห่งจิตวิญญาณ (Lv.1)' !]

ฉันเหวี่ยงดาบไปด้านข้าง

เลือดของฉันค่อย ๆ ไหลไปตามตัวดาบ

ใบมีดปะทะกับฟันของมังกรน้ำ

[ทักษะ 'ดาบแห่งจิตวิญญาณ' ถูกเปิดใช้งานแล้ว!]

[ 'พรของเทพธิดา' ไม่มีผลกับการโจมตีของ ‘ฮาน’ !]

ดาบของฉันแทงเข้าไปที่ฟันของมัน เจาะผ่านเกล็ด เจาะผิวหนังชั้นนอก และแทงเข้าไปที่อวัยวะภายใน และสุดท้ายสมองมันก็แตกกระจาย

ร่างของมังกรน้ำซึ่งมีความยาวหลายสิบเมตร ถูกแยกออกเป็นสองส่วนด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว จากนั้นโกเลมก็ถูกฉันโจมตีเช่นกัน เมื่อใบมีดกระทบกับพื้นผิวโปร่งใสของโกเลมเปลวไฟสีน้ำเงินก็ปะทุขึ้น

ฉึบ!

[ 'โล่สนามพลังแรงสูง' ไม่มีผลกับการโจมตีของ 'ฮาน' !]

ร่างกายส่วนบนและส่วนล่างที่แยกออกจากกันของโกเลมกระจัดกระจายไปทางซ้ายและขวา

ฟู่วววววว! และทันใดนั้นก็มีเลือดเหนียว ๆ พุ่งออกมาจากร่างมังกรน้ำ

"......"

เลือดที่ไหลออกมาจากศพของมังกรน้ำพุ่งออกมาราวกับน้ำตก

โกเลมคริสตัลที่แตกสลายก็แน่นิ่งไปแล้ว

'มันจบแล้ว'

ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนจะหายใจออก

แล้วฉันก็ล้มลง

ร่างกายของฉันที่ได้รับความเสียหายเกินกว่าจะบรรยายได้

วิธีการโจมตีของฉัน มันไม่ใช่การใช้เนื้อแลกเนื้อ แต่เป็นเหมือนการสละเลือดเนื้อของตัวเองเพื่อที่จะกระชากวิญญาณของผู้อื่นไป

'......นี้มันช่างยุ่งวุ่นวายจริง ๆ'

พอคิด ๆ ดูแล้วมันก็ตลกดีเหมือนกัน

ฉันคลานไปบนพื้น หลังจากที่ปีนบันไดไปยังแท่นบูชา ฉันก็คว้าอัญมณีสีน้ำเงินที่ส่องแสงอยู่ตรงกลางไว้ในอ้อมแขน

นี่คือจุดสิ้นสุดของภารกิจนี้

"แค่ก ๆ !"

ฉันเอนหลังพิงแท่นบูชา และพ่นเลือดออกมาจากปาก

<ฮาน เกิดอะไรขึ้น?! นายปลอดภัยไหม? >

ฉันได้ยินเสียงของอีดิส

ฉันหลับตาลงช้า ๆ

ตอนนี้น้ำเริ่มพุ่งเข้ามาจนเกือบจะท่วมแล้ว

"โอ๊ะ……."

"......"

"ฮาน!"

ฉันลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก

มีคนตะโกนอยู่ตรงหน้าฉัน

“ตั้งสติก่อน! นายมาทำอะไรตรงนี้?!”

"......"

“บาดแผลนั้นคืออะไร? เกิดอะไรขึ้น ทำไมพี่ออลก้าถึง…?!”

เธอคงเห็นร่างของออลก้ามาก่อนหน้านี้แล้วแน่ ๆ

เจนน่าพูดอะไรไม่ออก

ฉันยกแขนที่เริ่มหมดแรงขึ้นแล้วยื่นอัญมณีให้เจนน่า

“ขึ้นไปแล้วมอบกุญแจนี้ให้เฟรียซิส แล้วภารกิจกำลังจะจบลงแล้ว”

“……แล้วนายล่ะ?”

“ฉัน…ไม่คิดว่าฉันจะมีแรงออกไปได้”

มีน้ำตาเงือกของฉันเหลือเพียงขวดเดียวเท่านั้นในตอนนี้

ฉันไม่คิดว่าฉันสามารถว่ายน้ำได้

มันยากที่จะแม้แต่จะเอ่ยคำพูดออกมา

“มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!”

เจนน่าร้องไห้ออกมาดัง ๆ

"ฉันขอโทษ"

“ไม่ใช่เวลามาขอโทษ!”

เจนน่าหยิบยาออกมาและเปิดฝาขวดออก

ฉันพยายามจะกลืนมันเข้าปาก แต่ยาเกินครึ่งก็หกออกมา

เจนน่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอดื่มยาที่เหลือแล้วอมยาไว้ในปากแล้วเธอก็ป้อนยาฉันด้วยปากอย่างแน่นหนา

'นี่มัน'

ให้ตายเถอะ ! ฉันไม่ได้คิดถึงอะไรแบบนี้เลย

ยาก็ไหลลงมาทางหลอดอาหารช้า ๆ

“ขอร้องล่ะ ของร้องล่ะ ขอร้องนะฮาน!”

"......"

“ฉันจะไม่ยกโทษให้นายถ้านายตาย ฉันจะลงไปในนรกและลากนายกลับมาจัดการ ถ้านายอยากมีชีวิตอยู่ปกตินายก็บอกมาว่าให้ฉันทำยังไง นายจะเอายังไง?”

เจนน่าร้องไห้และหยิบผ้าสีแดงออกมาแล้วเริ่มมัดฉันไว้บนหลังเธอ

ฉันหรี่ตาลง ผ้าสีแดงคือชายเสื้อของออลก้า

“คนที่มีชีวิตอยู่ก็ต้องมองไปข้างหน้า”

เจนน่าหยิบยาออกมาแล้วยื่นให้ฉัน

นั่นคือน้ำตาเงือก...คราวนี้ฉันพยายามเปิดฝาแล้วกลืนมันลงไป

"……เฮ้"

"อะไร?"

“เหลือไว้ให้ฉันด้วย ฉันเองก็จะดื่มเหมือนกัน”

“มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลย”

เมื่อฉันดื่มมันลงไป ฉันก็ไอและลำสัก

“นายคิดว่าฉันจะมีความสุขไหมถ้านายตายไปแบบนี้?”

“ออลก้า…”

“เราจะพูดถึงเรื่องนั้นที่หลังฮาน”

ระดับน้ำเริ่มเพิ้มขึ้นถึงใต้แท่นบูชา

“คนที่ยังอยู่…ก็ต้องมีชีวิตต่อไปสิ”

แม้เธอจะพูดอย่างนั้น แต่เธอกลับเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็วแล้วมัดปมผ้าที่มัดฉันไว้บนหลังเธอให้แน่นอีกครั้ง

เจนน่ากลืนน้ำลายลงคอ หายใจเข้าลึก ๆ แล้วดำลงไปในน้ำ ฉันทำได้เพียงมองดูแผ่นหลังของเจนน่า

ครืนนนน

วิหารเริ่มพังทลายลง

เจนน่าว่ายน้ำและแบกฉันไว้บนหลัง เธอหลบก้อนหินและเศษหินที่ถูกกระแสน้ำพัดพา

[ความเข้มข้นของออกซิเจน - 39%]

ฉันขยับมือของฉัน

ฉันคลายผ้าที่ผูกเจนน่ากับฉันออกช้า ๆ

เพื่อให้เธอไม่มีอะไรถ่วงเมื่อถึงขีดจำกัดของเธอ

ฉันมองเห็นร่างของออลก้าที่จมอยู่ใต้วิหาร

เธอถูกซัดเข้าไปในวิหารและถูกดูดลงไปในทะเลลึกพร้อมกับร่างของมังกรน้ำ

'ที่นั่นร่างของเธอจะเน่าเปื่อยหรือเปล่านะ?'

ในทะเลลึกที่ไม่มีใครลงไปเยือน

เธอจะค่อย ๆ หายไปใช่ไหม

'……'

ฉันก็ไม่อยากทิ้งเธอไว้แบบนั้น

เจนน่าพยายามดิ้นรนและว่ายขึ้นไปข้างบน

ขาของเธอยังไม่หายดี และยังต้องแบกของหนัก ๆ ไว้บนหลังแต่เจนน่ากัดฟันแต่ว่ายต่อไป

ร่างของออลก้าจมเข้าไปในร่องลึกและหายไปช้า ๆ

เจนน่าไม่ได้มองย้อนกลับไป และฉันพยายามที่จะแก้ปมผ้าสีแดงออก

แต่แล้วฉันก็เห็นร่างคนจาง ๆ ว่ายลงมาจากด้านบน

ร่างนั้นเคลื่อนตัวมาหาเราอย่างรวดเร็ว

แสงแดดเริ่มส่องเข้ามาในตาของฉัน

โง่ โง่มาก ครั้งนี้ทุกอย่างที่ฉันทำมันโง่มากจริง ๆ

ฉันหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า....