บทที่ 410 - กู้ระเบิด

รถคันที่สองแล่นมาจอด ชายฉกรรจ์หลายคนหิ้วกล่องเครื่องมือวิ่งไปข้างเฉินจื้อโดยไม่ลังเล และเข้าสวมรอยทำงานต่อทันที

หลินหนิง 'มอง' เฉินจื้อกับทีมงานที่ทำงานเข้าขากันอย่างรวดเร็ว แม่นยำ และไร้เสียง คิ้วที่ขมวดมุ่นก็คลายลงเล็กน้อย

เขายังวิ่งไปไม่ทันถึงตัว เจ้าหน้าที่เก็บกู้ระเบิดที่กำลังขุดดินอยู่ก็ตะโกนลั่น "เจอระเบิดแล้ว!"

สิ้นเสียง เขาก็โยนพลั่วยางทิ้ง เปลี่ยนมาใช้มือตะกุยดินอย่างรวดเร็ว ดินที่กลบอยู่บนตัวระเบิดถูกกวาดออกไปจนเกลี้ยงในพริบตา

สายตาเฉียบคมของเจ้าหน้าที่เก็บกู้ระเบิดทั้งสองคนเบิกโพลง ตะโกนขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน "ระบบของเหลวปรอท! เคลื่อนย้ายทันทีไม่ได้!"

ทุกคนที่ได้ยินข้อสรุปนี้ คิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม

หลินหนิงหยุดฝีเท้าอยู่ไกลๆ ใจหล่นวูบ

ระเบิดเคลื่อนย้ายไม่ได้ ห้องเซิร์ฟเวอร์ก็ย้ายไม่ได้ยิ่งกว่า

เขามองดูตัวเลขบอกเวลาบนหน้าปัดที่ยังฝังอยู่ในดิน "เหลืออีกห้านาที!"

สายตาทุกคู่หันมามองเขา

ในหัวของหลินหนิงประมวลผลความรู้เรื่องระเบิดที่เรียนมาจากตึกเล็กและค่ายฝึกรบพิเศษอย่างบ้าคลั่ง ในขณะเดียวกันก็ควบคุมพลังจิตให้มุดเข้าไป 'ดู' โครงสร้างภายในของระเบิด สมองแทบจะระเบิดเป็นควันอยู่แล้ว พอเห็นทุกคนหันมามอง เขาก็ตวาดด้วยความหงุดหงิด

"มองหน้าหาพระแสงอะไร กู้ระเบิดสิโว้ย!"

ในที่สุดเขาก็เรียบเรียงความคิดได้สำเร็จ แล้วเริ่มบอกโครงสร้างภายในของระเบิดด้วยความเร็วรัว "ชนวนปรอทวัดความเอียงรูปตัววี ขั้วทังสเตนสองฝั่งเชื่อมต่อกันแบบฉิวเฉียด..."

"หลอดปรอทต่ออนุกรมกับเชื้อปะทุหลัก ไม่มีระบบนิรภัยสำรอง ตัดเส้นทางไหลของปรอทก่อนเป็นอันดับแรก..."

เจ้าหน้าที่เก็บกู้ระเบิดสองคนถูกเสียงของหลินหนิงปลุกให้ตื่นจากภวังค์ หันขวับกลับมาทันที คนหนึ่งรีบเคลียร์ดินรอบๆ ระเบิดต่อ ส่วนอีกคนหยิบเครื่องมือขึ้นมา มือขยับเร็วจนแทบมองไม่เห็น สลับไขควงไขนอตอย่างรวดเร็ว

หลี่เสี้ยวเหอหรี่ตามองหลินหนิง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย หางตาเหลือบไปเห็นเฉินจื้อที่ไม่มีทีท่าจะห้ามปรามเลยสักนิด เขาจึงหุบปากเงียบ

จังหวะนั้นเอง เสียงหอบหายใจหนักๆ ก็ดังขึ้นในหูฟัง "รหัสชั้นที่หนึ่ง..."

หลี่เสี้ยวเหอดึงสติกลับมา กดเสียงต่ำบอกรหัสผ่านไป เสียงคีย์บอร์ดรัวเร็วจากปลายสายดังไม่ขาดสาย

ทั้งที่เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที แต่เขากลับรู้สึกเหมือนผ่านไปเป็นชั่วโมง ไม่กล้าเร่งเร้า ได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่กับที่อย่างกระวนกระวาย

ประสาทสัมผัสทั้งห้าของหลินหนิงตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่เหยียบทรายดังสวบสาบเบาๆ และเงาของหลี่เสี้ยวเหอที่เดินไปเดินมา ทำให้เขารำคาญจนทนไม่ไหว

เขาตวาดลั่นอย่างหงุดหงิด "อย่าเดินไปเดินมาสิวะ จะมากวนอะไรตอนนี้?!"

หลี่เสี้ยวเหอชะงักค้างอยู่กับที่ มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรำคาญของหลินหนิงที่ยืนหันข้างให้ห่างออกไปเจ็ดแปดเมตรอย่างงงงวย

มุมปากของเฉินจื้อกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังกลับไป

หลินหนิงไม่แม้แต่จะปรายตามองหลี่เสี้ยวเหอ

เขา 'เห็น' ฝาครอบระเบิดถูกแกะออกแล้ว จึงสั่งการต่อ "ไม่ต้องไปยุ่งกับโครงสร้างชั้นบน รื้อชั้นล่างต่อเลย ดึงสายไฟจากฝั่งซ้ายขึ้นมา นั่นเป็นแค่ตัวหลอก ไม่ระเบิดหรอก... เปิดแผ่นทองแดงขึ้นทำมุมสี่สิบห้าองศา หยุด ส่องไฟเข้าไปด้านข้าง แล้วตัดซะ"

เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที ทหารช่างเก็บกู้ระเบิดที่ไม่ได้สวมชุดป้องกันระเบิดเพื่อให้ขยับตัวได้คล่องแคล่ว เสื้อฝึกซ้อมของเขาก็เปียกชุ่มจนสีเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เหงื่อบนใบหน้าไหลรินราวกับลำธารสายเล็กๆ

และจนกระทั่งตอนนี้ ภาพโครงสร้างภายในที่ปรากฏบนจอเอนโดสโคปก็ตรงกับที่หลินหนิงบอกทุกประการ เขาถึงได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างโล่งอก

เขาเผลอหันไปมองหลินหนิงโดยสัญชาตญาณ

ผู้ชายคนนี้เป็นใคร? ทำไมข้อมูลทุกขั้นตอนถึงได้แม่นยำจนน่ากลัวขนาดนี้?

ระเบิดเถื่อนที่ดัดแปลงเองแบบนี้ เขาไปรู้โครงสร้างละเอียดขนาดนี้ได้ยังไง?

แถมยืนอยู่ตั้งไกล เขารู้ได้ยังไงว่ามือของตัวเองเปิดมุมแผ่นทองแดงไปกี่องศาแล้ว?

แต่หันไปได้ครึ่งทาง เขาก็ฝืนหันหน้ากลับมา

สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการกู้ระเบิด

เขาลงมือด้วยใจที่เตรียมพร้อมสละชีพ เมื่อเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แล้ว ยิ่งจะปล่อยให้ภารกิจล้มเหลวไม่ได้เด็ดขาด

เขาสูดหายใจลึก มือที่ถือคีมนิ่งสนิทราวกับแขนกล ค่อยๆ คีบแผ่นดีบุกสอดเข้าไปทีละนิด

ทหารช่างทั้งสองคนกับหลินหนิง กลั้นหายใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

หนึ่งวินาที

สองวินาที

สามวินาที

แผ่นดีบุกถูกสอดเข้าไปคั่นระหว่างขั้วไฟฟ้าอย่างแม่นยำ

แววตายินดีปรากฏขึ้นในดวงตาของหลินหนิง

แต่สายตาของทหารช่างกลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ปลายคีมยังคงสอดลึกลงไปอีก

กริ๊ก

เสียงตัดสายไฟ ในเวลานี้กลับดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้องในหูของทั้งสามคน

บนหน้าจอในมุมมองของเส้นพลังจิตอีกเส้นหนึ่งของหลินหนิง ตัวเลขสีแดงสด '01:56' หยุดนิ่งไปในพริบตา

หลินหนิงจ้องมันเขม็ง รอดูอีกสองวินาที

มันไม่ขยับอีกแล้ว!

"ฟู่~~~" หลินหนิงพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกจากปาก

จากนั้นก็ชูหมัดขึ้นฟ้า แหกปากตะโกนเสียงแหบพร่า "สำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว! เวลาหยุดเดินแล้ว!"

ทหารช่างสองคนที่ยังคงจ้องระเบิดเขม็ง เมื่อได้ยินเสียงของหลินหนิง ในที่สุดก็มั่นใจเต็มที่ว่าพวกเขากู้ระเบิดสำเร็จแล้ว ใบหน้าที่แดงก่ำเพราะกลั้นหายใจเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ทรุดฮวบลงนั่งกองกับพื้นอย่างหมดแรง

เฉินจื้อกำหมัดแน่น ชกอากาศลงด้านล่างแรงๆ พร้อมกับคำรามในลำคอ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนอื่นๆ ก็ส่งเสียงเฮลั่น

มีเพียงหลี่เสี้ยวเหอที่ช้าไปครึ่งจังหวะ เขากวาดสายตามองปฏิกิริยาของทุกคน ก่อนที่ความยินดีจะผุดขึ้นในแววตา

เขารีบกดหูฟัง แจ้งข่าวดีทันที "ระเบิดถูกเก็บกู้แล้ว กู้ระเบิดสำเร็จแล้ว!!"

ประโยคแรกน้ำเสียงยังทุ้มต่ำและหนักแน่น พอประโยคที่สอง เสียงก็สูงปรี๊ดขึ้นมาแปดระดับโดยไม่รู้ตัว

เฉินจื้อกางแขนออกกว้าง ก้าวฉับๆ เข้าหาหลินหนิงด้วยความตื่นเต้น

ถ้าไม่มีหลินหนิง ไม่ว่าจะเป็นระเบิดในหอประชุม หรือระเบิดตรงนี้ เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าประเทศชาติจะต้องสูญเสียมหาศาลขนาดไหน

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ไม่มีใครคาดคิดว่าคนทรยศจะวางแผนชั่วร้ายไว้ลึกซึ้งขนาดนี้

ถ้าไม่มีความสามารถและความเด็ดขาดของหลินหนิง...

จนถึงตอนนี้ ในดวงตาของเฉินจื้อเพิ่งจะฉายแววหวาดกลัวและโล่งใจออกมา

หลินหนิงกำลังฉีกยิ้มกว้าง พอเห็นเฉินจื้อเดินเข้ามา เขาก็รีบถอยหลังกรูด "นายอย่าเข้ามานะ"

พูดจบ เขาก็วิ่งถอยห่างออกไปอีกระยะหนึ่ง

เฉินจื้อชะงักกึก หยุดฝีเท้าลงทันที ความยินดีบนใบหน้ามลายหายไปจนหมดสิ้น "เกิดอะไรขึ้น? ระเบิดมีกัมมันตภาพรังสีเหรอ? ไอ้บ้าเอ๊ย นายมัน..."

เฉินจื้ออยากจะด่าว่าเขาบ้าบิ่น แต่ก็ด่าไม่ออก

นั่นมันไม่ใช่ความบ้าบิ่น!

ดวงตาของเขาแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา

บรรยากาศที่เพิ่งจะตื่นเต้นดีใจเมื่อครู่ ดิ่งลงจุดเยือกแข็งทันที ทุกคนมองไปที่หลินหนิงด้วยความตกตะลึง

หลี่เสี้ยวเหอรีบปรับคลื่นความถี่ สั่งการผ่านทุกช่องสัญญาณทันที

"ทีมแพทย์ตรวจสอบและรักษากัมมันตภาพรังสีสแตนด์บาย"

"ผู้เชี่ยวชาญด้านกัมมันตภาพรังสี รวมตัวที่อาคารการแพทย์"

"จุดเกิดเหตุระเบิดหน้าหอประชุม ตรวจสอบค่ากัมมันตภาพรังสีและจัดการชำระล้างทันที"

จังหวะนั้นเอง รถยนต์คันหนึ่งก็แล่นฉิวเข้ามา

รถเพิ่งจอดสนิท คนหลายคนก็ลากกล่องเครื่องมือวิ่งกระหืดกระหอบลงมา นำตู้ครอบกันรังสีและชุดกันรังสีมาส่งให้

หลี่เสี้ยวเหอปรายตามองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา

"เอาชุดกันรังสีให้เขา" เขาชี้ไปทางหลินหนิง "ส่วนตู้ครอบกันรังสีกับกล่องกันระเบิดเอาไว้ใส่ระเบิด"

หลินหนิงโบกมือ ให้พวกเขาวางกล่องไว้บนพื้นห่างออกไป แล้วมองเฉินจื้อที่มีรังสีทะมึนแผ่ออกมาทั้งตัว พลางส่งยิ้มปลอบใจ "ไม่เป็นไรหรอก น่าจะไม่รุนแรงเท่าไหร่"

ฉีกยิ้มได้แค่ครึ่งเดียว ก็ต้องหุบยิ้มกลับไปเพราะสายตาน่ากลัวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนของเฉินจื้อ เขารีบหันหน้าหนี วิ่งไปหากล่องบนพื้น สวมชุดป้องกันหนาเตอะอย่างทุลักทุเล

ในที่สุดหลินหนิงก็ไม่ต้องกลัวว่ารังสีในตัวจะรั่วไหลออกไป เขาถูกเฉินจื้อบีบแขนแน่นแล้วยัดเข้าไปในรถ

เฉินจื้อเป็นคนขับเอง

"เอี๊ยด—"

เสียงล้อบดถนนดังก้อง รถพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู

หลินหนิงรู้สึกเหมือนถูกใครรัดคอแล้วดึงจนหลังติดเบาะ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

'เชี่ยเอ๊ย แรงดึงกระชากนี่มันบ้าระห่ำสุดๆ'