บทที่ 261 : พายุและสึนามิ (6)

บทที่ 261 : พายุและสึนามิ (6)

และเมื่อฉันขึ้นไปบนดาดฟ้า เฟรียซิสก็ดึงเชือกที่พันไว้เหนือราวบันไดออกมา

ริมฝีปากของเธอเม้มแน่นเป็นเส้นตรง

ดวงตาของเธอมีความประหลาดใจและความสับสนผสมปนเปกันไปหมด

ผมสีเงินของเธอยาวขึ้นเล็กน้อย และตอนนี้เธอสวมชุดเดรสที่เรียบง่าย

ฉันมองไปรอบ ๆ เรือ

มันใหญ่เกินที่จะเรียกว่าเรือใบ แต่มันกลับไม่มีคนให้เจอเลย

มีชายคนหนึ่งกำลังดูใบเรืออยู่ที่ท้ายเรือ

“พวกคุณทำให้ฉันประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่าเลยนะคะ...”

เฟรียซิสพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

เจนน่าหัวเราะช้า ๆ และพูดด้วยความประหม่า

“เอ่อ สวัสดีค่ะ”

“อะไรกัน ทำไมเธอถึงพูดเป็นทางการแบบนั้นล่ะ…ฮึ?!”

“เราเข้าไปพักผ่อนกันข้างในกันดีกว่า”

เนเรสซ่าลากคาทีโอเข้าไปในเรือ

“นายมากับฉัน”

“ฉันก็ควรออกไปเหมือนกันใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว มันจะเป็นภาระสำหรับเจ้าหญิงเอานะถ้าเราซักถามเธอพร้อมกันในคราวเดียว ใช่ไหมล่ะ?”

สองคนพยักหน้าให้กันแล้วเข้าไปข้างใน

บนดาดฟ้า มีเพียงฉันกับเฟรียซิสเท่านั้นที่ยังคงอยู่

ความเงียบเข้าปกคลุมบรยากาศนี้ทันที และฉันก็เริ่มพูดขึ้นมาก่อนว่า

“ฉันควรจะเข้าไปด้วยไหม? ฉันเองก็ง่วงนอนแล้ว”

เฟรียซิสพ่องแก้มของเธอเล็กน้อย

"จะไปจริงเหรอ?! ฉันมีคำถามมากมายที่จะถาม แบบพวกคุณมาอยู่บนเรือในทะเลได้ยังไง? แล้วก็พวกคุณพบที่ตั้งของเรือนี้ได้ยังไง? เป้าหมายของพวกคุณในครั้งนี้คืออะไร?!”

“มันคือภารกิจ”

เฟรียซิสมองมาที่ฉันเพื่อต้องการคำอธิบายแบบละเอียด แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

เอาจริง ๆ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง อยู่ ๆ มันกลับกลายเป็นแบบนี้ในขณะที่ทำภารกิจ เมื่อฉันเงียบเฟรียซิสก็ถอนหายใจออกมา

“ฉันคิดว่าฉันจะไม่ต้องรบกวนคุณในครั้งนี้แล้วเสียอีก…?”

“ตอนที่เราพบกันครั้งแรก เธอยังขอให้ฉันช่วยอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนไปล่ะ?”

“ตอนนั้น…ฉันไม่รู้ว่ามันจะอันตรายขนาดนี้ สหายของคุณหลายคนเสียชีวิตไปเพราะฉันไม่ใช่เหรอ?”

"...."

“ฉันไม่อยากเป็นภาระ”

“มันไม่ง่ายอย่างที่คิดสินะ”

เฟรียซิสคอตก

'เป็นแบบนั้นเองสินะ'

ดูเหมือนว่าเธอรู้สึกเป็นภาระของเรา

ฉันบอกเธอว่าไม่ต้องกังวลเพราะเราไม่ได้ทำเพื่อเธอ แต่เมื่อเห็นท่าทางของเธอแล้วเรื่องนี้มันไม่ง่ายสำหรับเธอเลย

“แล้วตอนนี้เราอยู่ที่ไหน?”

“คุณมาโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลยเหรอ?”

เฟรียซิสมองมาที่ฉันราวกับว่าเธอไม่อยากจะเชื่อ

เป็นอีกครั้งที่ฉันไม่มีคำตอบให้เธอ

“เราอยู่ในทะเลทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีป รู้จักกันในชื่อทะเลแห่งอนันต์…”

"เข้าใจแล้ว อย่าบอกนะว่าสิ่งที่เธอตามหามันคือกุญแจอีกแล้วเหรอ? ”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตอบ

"…ใช่"

“อันแรกเป็นทะเลทราย อันที่สองคือทะเล การเปลี่ยนแปลงด้านสิ่งแวดล้อมค่อนข้างสุดโต่งเลยทีเดียวนะ”

เฟรียซิสอธิบายเหตุการณ์หลังชั้นที่ 30 ให้ฟัง

หลังจากเอาชนะรูปปั้นได้กุญแจกลับมา และได้รับการยอมรับจากตระกูลแอสซิสแนสว่าเป็นของแท้ เธอก็ได้รับการสนับสนุนสำหรับการค้นหากุญแจต่อ

“เรือลำนี้ฉันยืมมา เช่นเดียวกับกะลาสีเรือคนนั้น”

ชายผู้ที่กำลังปรับใบเรือมองมาทางเราก่อนที่จะทำงานต่อ

“และฉันได้เงินมาก้อนหนึ่งด้วยนะ ฉันวางแผนที่จะจ้างทหารรับจ้างบนเกาะใกล้เคียง ด้วยสิ่งนี้ฉันคงจะสามารถหากุญแจได้โดยไม่ต้องขอให้คุณช่วย”

“แล้วถ้าสัตว์ประหลาดเหมือนเมื่อก่อนปรากฏตัวล่ะ?”

เฟรียซิสกระแอ่มเบา ๆ

“ช่างเถอะ เราจะส่งพวกคุณกลับไปที่ท่าเรือเองค่ะ…”

“ไม่จำเป็นไปหาทหารรับจ้างหรอก อย่าเรียกหาใครเลย มันไม่จำเป็น...”

"แล้ว…"

“เพียงบอกทางเรา เราจะจัดการส่วนที่เหลือให้เอง”

สถานการณ์คล้ายกับชั้นที่ 30

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือการเปลี่ยนแปลงสมาชิกในปาร์ตี้ที่ 1

“ยังใจแข็งเหมือนเดิมเลยนะคะ”

เฟรียซิสยิ้มอย่างขมขื่น

“ขอโทษด้วย มันเป็นเพราะเราไม่สามารถปฏิเสธภารกิจของเราได้...ไม่ว่าเธอจะต้องการยังไงก็แก้ไขอะไรไม่ได้หรอก”

“ถ้าภารกิจคือการฆ่าฉันล่ะ?”

“ฉันจะต้องทำมัน เว้นแต่...ฉันอยากจะตายเองถึงจะปฎิเสธมันได้”

ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ฉันคงจะเสียใจมาก แต่ฉันได้เตรียมพร้อมสำหรับทุกสิ่งแล้ว

ไม่มีการรับประกันว่าภารกิจจะเป็นการช่วยเหลือผู้อื่นหรือเอาชนะสัตว์ประหลาดเสมอไป

“ใช้ได้เลยนะคะ...”

เฟรียซิสวางกระเป๋าหนังใบเล็กลงที่พื้นและค้นหาบางอย่างในนั้น

เหรียญทองเปล่งประกายผ่านช่องเล็กของกระเป๋า

“นี่คือของมีค่าทั้งหมดของฉัน ฉันจะจ้างคุณเป็นทหารรับจ้าง..และฉันไม่ได้หน้าหนาพอที่จะไม่ตอบแทนคุณด้วย”

“เราไม่ต้องการมัน”

“อย่าทำให้ฉันรู้สึกละอายใจได้ไหมคะ?”

ถ้างั้นฉันจะไม่ปฏิเสธ ฉันยื่นมือไปรับเหรียญทองจากเธอ

[การเจรจาสำเร็จ!]

[ 'ฮาน (★★★)' ได้รับ 10,000 เหรียญทองจาก NPC พิเศษ 'เฟรียซิส' ]

'10,000 เหรียญทองเลยแหะ'

ในพิกมีอัพ มันไม่ใช่เงินที่มากมายอะไร

แค่ซื้อรูปปั้นม้าสองตัวก็หมดแล้ว แต่อย่างไรก็ตาม ฉันตัดสินใจรับมันเอาไว้

“…คราวนี้ฉันคงจะต้องพึ่งคุณอีกครั้ง”

เฟรียซิสยื่นมือออกมาด้วยท่าทางที่ดูอึดอัดเล็กน้อย

เมื่อฉันรับเหรียญนั้นมา มือของเธอก็สั่นเล็กน้อย

“ปกติแล้วคุณเรียกฉันว่ายังไงนะคะ…?”

"เด็กน้อยนะเหรอ?"

“เรียกฉันว่าฟรีย่าเถอะ ฉันจะเรียกคุณด้วยชื่อของคุณเช่นกัน”

"ฟรีย่า…"

“มันเป็นชื่อเล่นของฉัน ฉันอยากให้เรียกแบบนี้มากกว่านะคะ..ฮาน”

เธอยิ้มบาง ๆ

'อืม'

ก็ได้อยู่หรอก มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรมากมาย

หลังจากนั้นเฟรียซิสก็ได้เล่ารายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับช่วงเวลาของเธอในทะเล

ในตอนแรกเธอวางแผนที่จะแวะไปที่เกาะโจรสลัด ที่นั้นเต็มไปด้วยทหารรับจ้างเพื่อหาลูกเรือ แต่เมื่อเราเข้ามาช่วยเธอ แผนนั้นก็ไม่จำเป็น

เธอจึงตัดสินใจมุ่งหน้าตรงไปยังตำแหน่งของกุญแจ

“และอีกอย่าง…เกี่ยวกับกุญแจ”

"บอกฉันมา"

“ถ้าเรารวบรวมกุญแจทั้งหมดได้แล้ว…ก็จะสามารถใช้มันเปิดประตูสู่มิติที่สูงกว่าได้”

ฉันตัวแข็งทื่อกับคำพูดของเธอ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของฉัน เฟรียซิสก็กระพริบตาหลายครั้ง

“ทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร?”

“มันชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ? ก็เพื่อปกป้องทวีป…”

“มิติที่สูงกว่าเกี่ยวข้องกับการปกป้องทวีปยังไง?”

"…นั่นคือ"

เฟรียซิสดูเหมือนไม่แน่ใจในตัวเอง

ฉันขมวดคิ้ว แม้ว่าฉันจะไม่ต้องการที่จะคิดให้ลึกซึ้งเกินไป แต่ก็มีแง่มุมที่เข้าใจยากมากเกินไปในภารกิจ

"ฉันเห็นมันในความฝัน…"

“ทุกสิ่งเห็นได้ในความฝัน มันไม่ง่ายเกินไปหน่อยเหรอ?”

ในความฝันของเฟรียซิส เธอเห็นพวกเราต่อสู้

เธอยังมองเห็นอนาคตที่มีแต่การทำลายล้างและตัดสินใจกอบกู้ทวีปนี้

ทว่ามันจำเป็นต้องใช้กุญแจเพื่อเปิดประตูสู่มิติที่สูงกว่า

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้...ภารกิจเกือบทั้งหมดก็เชื่อมโยงกับเธอ

เราพบเธอบนชั้นที่ 15 25 30 และชั้น 20 นั้นมีภารกิจในการปราบผู้นำของกองกำลังที่ไล่ล่าเธอ

'แล้วการทำแบบนี้จะช่วยทวีปได้ยังไง?'

ชั้น 5 และ 10 เป็นการป้องกันการโจมตีของก็อบลิน เป็นเพียง 2 ชั้นเท่านั้นที่ภารกิจค่อนข้างคล้ายกัน

บนดาดฟ้าที่ลมแรงพัดมาเหลือเพียงฉันกับเธอเท่านั้น

คนปรับใบเรือก็หายไปแล้ว

“…ไม่พอใจอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ไม่หรอก ฉันแค่กำลังคิดบางอย่างเท่านั้น”

ฉันปิดปากของฉันแน่น

ฉันรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด

'ฉันต้องการข้อมูลเพิ่มเติม'

ฉันมองไปที่เฟรียซิสที่ยืนนิ่ง ๆ แล้วพูดว่า

“เรื่องความฝันนั้น ช่วยเล่าให้ฉันฟังทั้งหมดได้ไหม…”