บทที่ 260 : พายุและสึนามิ (5)

บทที่ 260 : พายุและสึนามิ (5)

ฉันลากคาทีโอลงไปที่ชั้นหนึ่ง

และหลังจากนั้นรอยแยกของมิติและเวลาก็ปิดลง

“พี่ออลก้า…ไม่อยู่ที่นี่เหรอ?”

เจนน่าหันหน้าไปมาและผมสีแดงของเธอก็สะบัดไปมาและหันมองหาออลก้า

"ครั้งนี้...ออลก้าจะไม่มากับเรา”

"อืม…"

ก่อนออกมา ฉันเห็นเธอจมอยู่กับกองหนังสือในห้องสมุดเวทย์มนตร์

ฉันคุยกับคาทีโอที่กำลังยืนตะลึง

“จากนี้ไปนายจะเป็นส่วนหนึ่งของปาร์ตี้ที่ 1 ชั่วคราว จำไว้”

“อะไร อะไรนะ? ทำไมเพิ่งมาบอกฉันตอนนี้?!”

“ที่ผ่านมานายเอาแต่นอนทั้งวัน”

“ไม่จริง ฉันทำงานทั้งคืนเพื่อซ่อมเรือเหาะนั้น!”

“เอาเถอะ ๆ แต่ยังไงตอนนี้มันก็เป็นเช่นนั้นไปแล้ว ฉันขอโทษแล้วกันถ้ามันกระทันหันเกินไป”

“ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรก็ได้”

คาทีโอสำรวจสมาชิกปาร์ตี้คนที่ 1 ด้วยสายตาที่ประหลาดใจเล็กน้อย

เวคิสหรี่ตาลง

"นายกำลังมองหาอะไร?"

"…ไม่มีอะไร"

[ดันเจี้ยนหลัก ชั้นท้าทายปัจจุบัน..ชั้นที่ 32]

[ประตูจะเปิดภายใน 10 วินาที เตรียมตัวให้พร้อม!]

[กำลังบันทึกภารกิจ บันทึกการเล่นจะถูกเก็บไว้]

ข้อความสำหรับการเริ่มต้นภารกิจปรากฏขึ้น

“เราจะรีบกลับมาที่ห้องรอใช่ไหม?”

ก่อนที่จะถูกกลืนหายไปกับแสง เจนน่าพึมพำออกมา

"เราจะกลับมาเร็ว ๆ นี้แหละไม่ต้องห่วง"

เนเรสซ่ายิ้มตอบเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

มุมมองภาพที่อยู่ตรงหน้าเปลี่ยนไป

[ชั้นที่ 32]

[ประเภทภารกิจ – การสำรวจ]

[วัตถุประสงค์ – ค้นหาพื้นที่ที่กำหนด!]

ลมที่มาพร้อมกับความเค็ม ๆ พัดมาปะทะแก้มของฉัน

ทะเลและเรือ ภารกิจดำเนินต่อจากชั้นที่ 31

"ทะเล?"

คาทีโอเอียงศีรษะ

ฉันอธิบายพื้นฐานของภารกิจให้คาทีโอฟังคร่าว ๆ

เพียงแค่ไปตามทิศทางของเข็มทิศ และจัดการสัตว์ประหลาดไปพร้อม ๆ กัน

“แค่ไปตามเข็มทิศใช่ไหม?”

“และพายเรือ…”

“ทำไมต้องกังวลกับเรื่องนั้น? มันลำบากมากเลยเหรอ?”

คาทีโอพูดเหยียด ๆ และยื่นมือออกไป

เส้นด้ายวิเศษหมุนวนก่อตัวเป็นเกลียวอยู่ด้านหลังเรือ

ฟู้ว!

เรือพุ่งไปข้างหน้าเหมือนกับเรือยนต์

บนเรือที่กำลังโคลงเคลงเวคิสพยายามรักษาสมดุลไว้และถามขึ้น

"นายทำได้ยังไง? มันคือเวทย์ลมเหรอ? ”

“ไม่ ฉันแค่สร้างอุปกรณ์ขับเคลื่อนชั่วคราวด้วยเวทย์มนตร์ขึ้นมาเท่านั้นเอง”

ลมแรง ๆ ปะทะที่แก้มของฉัน ความเร็วของเรือทะลุ 20-30 กม./ชม. ได้อย่างง่ายดาย

เรือแล่นผ่าผืนน้ำทิ้งและฟองอากาศมากมายไว้ข้างหลัง

'...ลมพัดแรงมาก'

ลมพัดไปในทิศทางตรงกันข้ามกับเป้าหมายของเรา

แต่เรือก็แล่นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อเทียบกับชั้นที่ 31 เรือของเราเร็วกว่าเดิมหลายเท่า

“ดูเหมือนว่าที่ผ่านมาเราเหนื่อยอย่างไร้ประโยชน์มากเลยนะครับหัวหน้า”

เวคิสพูดด้วยความขมขื่น

“เราควรทิ้งไม้พายพวกนี้ไปดีไหม?”

“…แค่วางไว้ที่เดิมก็พอ”

ตอนนี้พายไร้ประโยชน์ไปแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน

[ฉลามกินเนื้อ Lv.18 X 9]

เงาดำว่ายมาที่ข้างเรือ

ฉันถอดถุงมือออก ตอนนี้ฉันเป็นคนเดียวที่สามารถว่ายน้ำได้

“เราจะทำแบบเดียวกันกับตอนนั้น”

“นายจะล่อพวกมันเข้ามาแล้วฉันคุ้มกันเหมือนเดิมใช่ไหม?”

"ใช่"

ฉันตัดสินใจใช่มีดกรีดที่ผ่ามือและเตรียมกระโดดลงไปในทะเล

ฉันถือกริชและเดินเข้าไปที่ขอบเรือ

"รอเดี๋ยว"

คาทีโอจุ่มมือขวาลงไปในทะเล

เปรี๊ยะ!

จู่ ๆ ก็มีฉลามเก้าตัวโผล่ขึ้นมารอบ ๆ เรือ

ดวงตาของเจนน่าเบิกกว้าง

“อะไรกัน นี่มันคืออะไร?”

“ฉันก็แต่ใช้สนามแม่เหล็กไฟฟ้าทำให้พวกมันกระเด็นออกไป พวกฉลามมีอวัยวะที่ไวต่อไฟฟ้า”

คาทีโอตอบกลับ

เวคิสหันมาพูดกับฉันเบา ๆ

“เด็กคนนี้ทำอะไรบ้างเนี่ย?”

คาทีโอโบกมือ แล้วเรือก็ออกเดินทางอีกครั้ง

ฉันเคยถามว่าเขาทำอะไรได้บ้าง

ฉันเคยพาเขาไปที่ชั้นก่อนหน้านี้มาแล้วเพื่อดูพลังของเขา

แต่ดูเหมือนว่ายังมีอะไรอีกมากมายที่เขาสามารถทำได้

'หรือว่าเด็กนี้จะเป็นนักวิชาการด้านเวทย์มนตร์สินะ'

ในขณะที่นักเวทย์แต่ละคนมีความสามารถที่สุดโต่งในบางเรื่อง แต่เด็กคนนี้ก็ดูเหมือนจะมีความสามารถหลายอย่าง

ฉันเริ่มการสอบสวนคาทีโอทันที

“นายควบคุมแรงตึงผิวได้ไหม?”

โดยไม่ลังเลคาทีโอก็ก้าวออกไปนอกเรือ

ระลอกคลื่นที่เป็นวงกลมแผ่ขยายออกไปเมื่อเท้าของเขาสัมผัสพื้นผิว

"แบบนี้เหรอ?"

คาทีโอยืนอยู่บนผิวน้ำ

“ฉันก็ทำสิ่งนี้ให้พวกนายได้เหมือนกัน แต่มีเงื่อนไขบางประการนะ”

ดูเหมือนว่าเราสามารถเคลื่อนที่บนผิวน้ำได้ถ้าเขาช่วยเราด้วยเวทย์มนตร์ของเขา

แต่เมื่อทำแบบนั้นคาทีโอจะร่ายเวทย์มนต์อื่นไม่ได้ ข้อดีคือแม้จะไม่ระมัดระวังและเจอแรงกระแทกที่รุนแรง มันก็จะไม่หายไปแม้ว่าจะมีระลอกคลื่นแรง ๆ ซัดมา มันก็ไม่ต่างกับการเดินบนพื้นราบหรอก

“ถ้าหมอนี้อยู่กับเราที่ชั้น 30...หลายสิ่งหลายอย่างคงจะแตกต่างออกไป”

เนเรสซ่าแสดงความคิดเห็นของเธอ

'มันไม่ใช่แค่ในน้ำ'

เขาสามารถทำให้เราใช้มันวิ่งขึ้นหน้าผาที่เอียง 90 องศาได้อย่างง่ายดาย

ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงปีนขึ้นไปบนแขนของรูปปั้นเลย

“ฉันมองนายผิดไปจริง ๆ นายมีประโยชน์มาก ฉันรอที่จะได้ทำภารกิจกับนายอยู่นะ”

เวคิสกล่าว

“พี่ออลก้าก็สามารถทำแบบนี้ได้เหมือนกัน เธอบอกว่าเดี๋ยวอีกไม่นานเธอก็เรียนรู้ได้แล้ว”

“เธอทำไม่ได้หรอก เวทย์มนตร์ที่เธอใช้มันต่างไปจากฉันมาก”

คาทีโอยืนยันกับเจนน่าด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เจนน่าก้มศีรษะลง เธอดูผิดหวังจนเห็นได้ชัด

'แต่เอาเถอะ เดี๋ยวเราคงจะได้เห็นกัน'

เรือยังคงเคลื่อนตัวต่อไป

ไม่ต้องพายเรือ ไม่ต้องตื่นตัวกับสัตว์ประหลาด

หากศัตรูเข้ามาใกล้ คาทีโอจะบอกฉันก่อนที่ข้อความจะปรากฏขึ้นด้วยซ้ำ

“ภารกิจนี้ดูง่ายกว่าเดิมสิบเท่าเลยใช่ไหม?”

“ก็มันเป็นสถานการณ์ที่เหมาะสมสำหรับเวทย์มนตร์ของเขามากกว่า”

ศัตรูที่เร็วกว่าความเร็วของเรือ ตอนนี้พวกมันถูกจัดการด้วยเวทย์มนตร์ของคาทีโอจนหมด

ความยากของภารกิจนี้เกิดจากสภาพแวดล้อม

เมื่อทุกอย่างตรงตามเงื่อนไข การต่อสู้ใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ

ดังนั้นมันจึงผ่านไปรวดเร็ว

“…”

ที่เส้นขอบฟ้า

จุดสีน้ำตาลจาง ๆ ลอยขึ้นมา

เนเรสซ่าหรี่ตาลง

“มันดูเหมือนเรือขนาดใหญ่เลยนะ”

ฉันมองไปที่เข็มทิศ

เข็มสีแดงชี้ไปในทิศทางของเรือ

'นั่นคือทางเลือกเดียวที่เราต้องไปสินะ'

เมื่อหันกลับไปคาทีโอก็พยักหน้าและโบกมืออีกครั้ง

ตอนนี้ความเร็วเพิ่มขึ้นมากเป็นเท่าตัว

จุดเล็กก็ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

มันคือเรือไม้ขนาดใหญ่ที่มีเสากระโดงหลายอัน

เมื่อเทียบกับเรือของเรา ความสูงต่างกันมากกว่า 10 เมตร

เรือของเราแล่นฝ่าน้ำและอยู่ด้านหลังเรือลำนั้น

ฉันเงยหน้าขึ้นมองบนเรือ

บนราวบันไดบนเรือ มีคนกำลังมองดูท้องทะเลด้วยสีหน้าลำบากใจ

“…เฮ้อ”

ฉันถอนหายใจ

ดวงตาสีทองที่จับจ้องไปที่ทะเล จู่ ๆ ก็หันมองมาที่ฉัน

"อะไรกัน…พวกคุณ!"

“สบายดีไหม?”

"พวกคุณไปทำอะไรอยู่ตรงนั่น?!"

'เป็นเธออีกแล้วสินะ..'

ฉันยิ้มออกมาอย่างขมขื่น