บทที่ 259 : พายุและสึนามิ (4)

บทที่ 259 : พายุและสึนามิ (4)

“จริง ๆ เลยนะนายเนี่ย”

เพียะ!

เจนน่าตบหลังฉัน

“เธอตีฉันทำไม? มันเจ็บนะ”

“นายควรจะบอกแผนอะไรก่อนที่จะกระโดดลงไปในทะเลแบบนั้นสิ นายทำให้ฉันตกใจนะรู้ไหม?”

“จะให้ฉันบอกอะไรอีก? ฉันก็บอกไปแล้วไง”

“นั่นคือบอกแล้วเหรอ? 'เจนน่า คุ้มกันด้วย' แล้วนายก็กระโดดลงไปในทะเลที่เต็มไปด้วยพวกตัวประหลาด เมื่อกี้นี้ฉันคิดว่าหัวใจของฉันจะหยุดเต้นแล้วนะ”

เจนน่าพันผ้าพันแผลรอบฝ่ามือของฉันเสร็จแล้วเทยาลงไป

ความเจ็บแล่นผ่านข้อมือของฉัน ฉันค่อย ๆ ขยับมือซ้าย มันเป็นความเจ็บที่สามารถทนได้และไม่ได้เป็นอุปสรรคสำคัญในการเคลื่อนไหว

'ยังไงก็เถอะ แผนนี้มันได้ผล...'

ฉันมองไปรอบ ๆ ศพของฉลามและเงือกลอยเกลื่อนอยู่ในทะเล

ท้องทะเลตอนนี้ถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยเลือดของพวกมัน

กลยุทธ์นั้นง่ายมาก

แค่ดึงดูดความสนใจของฉลามด้วยกลิ่นเลือด ฉันเลยตัดสินใจใช้มีดกรีดที่มือแล้วล่อพวกมันให้ออกไกลจากเรือ พวกฉลามบางตัวถูกจัดการด้วยการใช้กริชและธนูของเจนน่า ส่วนพวกเงือกถูกจัดการโดยสมาชิกคนอื่น ๆ ของปาร์ตี้ที่ 1

มันเป็นแผนแบบด้นสด แต่ดูเหมือนว่าจะได้ผลดี

ฉันสวมถุงมือที่มือซ้ายแล้วยืนขึ้น

หลังจากดูทิศทางบนเข็มทิศแล้ว ฉันก็คว้าไม้พายเอาไว้ในมือ

"ไปกันเถอะ เราไม่มีเวลาแล้ว”

“นายจะพายเรือด้วยมือที่บาดเจ็บนั้นได้ไง?”

“มันแค่รอยข่วนเล็ก ๆ ไม่เป็นไรมาก”

ออลก้าถอนหายใจเงียบ ๆ เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลยในการต่อสู้ครั้งนี้

แม้เธอมีพลังจิต แต่ก็ไม่แข็งแกร่งพอที่จะเป็นกำลังหลักของภารกิจ

"…พี่ออลก้า"

เจนน่ามองดูออลก้าด้วยสีหน้าขมขื่น

ออลก้าพยักหน้าให้เจนน่าแล้วกลับไปนั่งอยู่ที่มุม ๆ หนึ่งของเรือ

“ไปครับหัวหน้า ที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ที่ผมอยากจะอยู่นานด้วยสิ”

เวคิสพายเรืออยู่ทางด้านขวา

ฉันพายเรือประสานกับการเคลื่อนไหวของเขา

ดังนั้นตอนนี้เรือจึงเริ่มแล่นผ่านทะเลด้วยพลังลมและไม้พาย

มันเป็นทะเลที่ค่อนข้างแปลก คลื่นที่ควรจะซัดเข้ามาก็ไม่มีเลยสักนิด

ผิวน้ำก็สงบผิดปกติ ดีแค่ทิศทางลมตรงกับจุดหมายปลายทางของเรา

หลังจากนั้นประมาณสองชั่วโมง

น้ำทะเลพุ่งก็สูงขึ้นมา และร่างแปลกก็ปรากฏออกมาให้เห็น

[เงือก Lv. 32]

มันน่าจะสูงประมาณ 2 เมตร

มันมีรูปลักษณ์ที่ประหลาด เหมือนกับปลาและมนุษย์ผสมกัน

น้ำหยดไหลออกจากเกล็ดสีน้ำเงินเข้ม

"คร๊าาา!"

สิ่งมีชีวิตตัวนั้นปีนขึ้นไปบนเรือ น้ำลายมันไหลยืดออกมาจากปากที่กำลังร้องคำราม

ตุ๊บ!

"คร๊าาก!"

ไม้พายในมือฉันกระแทกเข้ากับใบหน้าของมันอย่างแรงจนเกือบพัง

และหลังจากใช้กริชจัดการเงือกได้แล้ว ฉันก็โยนร่างมันกลับลงไปในทะเล

“ไอ้พวกนี้มันชอบปีนเรือ จำไว้ด้วย”

“ไม้พายนายมันพังแล้วนะ”

“งั้นมาเปลี่ยนมือกันตอนนี้เลยดีกว่า”

เนเรสซ่าและเจนน่ารับหน้าที่พายแทนฉันเเละเวคิส

เรือเริ่มแล่นต่อไป แม้จะช้าลงเล็กน้อยก็ตาม

ไม่มีอะไรแปลกโผล่ออกมา

แค่บางครั้งพวกฉลามจะมาวนเวียนอยู่ใต้น้ำ และก็มีเงือกโผล่มาก่อปัญหาบ้าง

แต่ยังไงท้ายที่สุดแล้วมันเป็นเพียงด่านย่อย ตราบใดที่เราตื่นตัวอยู่เสมอ โอกาสที่จะล้มเหลวก็แทบจะไม่มีเลย

'ปัญหาจริง ๆ จะเกิดขึ้นเมื่อภารกิจนี้สิ้นสุดลงต่างหาก...'

เราแล่นเรือตามเข็มทิศไปเรื่อย ๆ

ฉันจำเป็นต้องรู้ว่าภารกิจต่อไปจะมีสภาพแวดล้อมที่เป็นแบบนี้หรือจะมีอะไรเปลี่ยนไปไหม

ถ้าชั้น 32 เป็นแบบนี้…

'มันช่วยไม่ได้จริง ๆ'

ฉันมองไปที่ออลก้า

แม้ว่าเธอจะบอกว่าเธอสามารถพายเรือโดยใช้พลังจิตได้ แต่มันก็ดูยากเกินไปและสุดท้ายถ้าให้พูดตรง ๆ เธอก็เป็นแค่ภาระในสนามรบครั้งนี้เท่านั้น

“ทำไมฉันถึงมาอยู่ในสภาพนี้…”

“เธอเป็นนักเวทย์ ทำไมไม่ลองเรียนรู้เวทย์มนตร์อื่นดูล่ะ?”

“คิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเหรอ? ข้อมูลที่จะต้องเรียนพื้นฐานแตกต่างไปจากเดิมทั้งหมดเลยนะ”

ออลก้าคุกเข่าลง

หลังจากนั้นข้อความก็ปรากฏขึ้น

[ผ่านด่านแล้ว!]

[ 'ฮาน(★★★)' 'เจนน่า(★★★)' เลเวลอัพ!]

[รางวัล – 150,000ทองคำ ผลไม้เมืองร้อน X 3 เกล็ดนางเงือก (เกรดต่ำ) X 5]

[ฮีโร่ยอดเยี่ยม – 'ฮาน (★★★)' ]

เราเคลียร์ภารกิจบนเรือกลางทะเลเรียบร้อยแล้ว

มันได้รับการยืนยันแล้ว

ชั้น 32 สนามรบก็จะเป็นแบบเดียวกันด้วย

“ภารกิจนี้น่ารำคาญจริง ๆ มันคับแคบ แขนของฉันปวดไปหมด และที่สำคัญมันก็น่าเบื่อด้วย”

เจนน่าพึมพำด้วยความเบื่อหน่ายและก้าวผ่านรอยแยกแห่งมิติเเละเวลาไป

เวคิสก็ตามออกมา และเนเรสซ่าก็เหลือบมองออลก้าชั่วครู่ก่อนจะมุ่งหน้าไปที่จัตุรัส

"…คือว่า"

"มีอะไร?"

ทันใดนั้นออลก้าก็พูดขึ้น

ไรก็ได้กำลังจัดการหน้าต่างการทำงาน

[จัดตั้งปาร์ตี้]

[ลากและวางฮีโร่!]

[ 'ออลก้า (★★★)' ถูกลบออกจาก 'ปาร์ตี้ที่ 1' !]

[ 'คาทีโอ (★★★★)' เข้าร่วม 'ปาร์ตี้ที่ 1' แล้ว!]

“ฉันจะลองใช้เวทย์มนตร์ลมเมื่อเรา…”

[เซอร์ไพรส์!]

ไอเซลหมุมตัวสามสี่ครั้งก่อนจะหยุดที่หน้าออลก้า

[อะแฮ่ม!! ออลก้า เรเวล สตราสเซอร์! ตั้งแต่วันนี้เธอไม่ใช่สมาชิกของปาร์ตี้ที่ 1 อีกต่อไป ก็ดีเนอะจะได้พักผ่อน ไปนอนพักจนกว่านายท่านจะเรียกใช้นะ!]

หลังจากพูดจบ ไอเซลล์ก็ขยิบตาอย่างเจ้าเล่ห์และหายไปพร้อมกับแสงสว่าง

ฉันหัวเราะเบา ๆ

“ดูเหมือนว่านายท่ายจะตัดสินใจแบบนั้นนะ”

"พักผ่อนงั้นเหรอ?"

“ใช่ คิดซะว่ามันเป็นวันหยุด”

"นานแค่ไหน?"

สนามมีแนวโน้มที่จะยังคงเหมือนเดิมทุก ๆ 5 ชั้น หรือ 10 ชั้น

ฉันถอนหายใจแล้วพูดตอบออลก้า

“อาจจะต้องผ่านชั้นที่ 35 ไปหรือชั้นที่ 40ไปก่อน”

“นั่นมันนานเกินไปแล้ว! ถ้าฉันพักผ่อนมากขนาดนั้น ตัวฉันสนิมขึ้นได้เลยนะ!”

“ก็ช่วยไม่ได้ มันเป็นคำสั่งของนายท่าน ไม่มีเหตุผลที่จะคัดค้าน”

หากมีเหตุผลเพียงเล็กน้อยที่พอฟังขึ้น ฉันก็สามารถเข้าไปแทรกแซงการตัดสินใจนี้ได้ แต่เมื่อพิจารณาถึงเหตุการณ์บนชั้น 31 แล้วมันก็ชัดเจน

ดวงตาของออลก้าสั่นราวกับแผ่นดินไหวเกิดขึ้น

“ทำไมถึงมีอาการแบบนี้? เธอชอบบ่นว่าอยากพักผ่อนไม่ใช่เหรอ?”

"แต่ว่า…"

"ไม่ต้องกังวล...ฉันจะไม่ทิ้งเธอแน่นอน ฉันจะเรียกเธอมาช่วยแน่เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม”

“อ๊ากกกกกกกกกกก!”

ใบหน้าของออลก้าเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอก็ตะโกนออกมาดัง ๆ

"นายท่าน! นายท่านคิดว่าฉันเป็นอุปสรรคสินะ!? คิดว่าฉันไร้ประโยชน์ใช่ไหม? ได้! ฉันจะไปเรียนเวทย์อื่น ๆ ให้หมดเลยคอยดู ฉันจะเรียนเวทย์ที่มีองค์ประกอบธาตุที่แตกต่างกันไป คอยดูให้ดีเถอะนะนายท่าน!”

ออลก้าเดินออกไปจากรอยแยกของมิติและเวลาด้วยความโกรธเกรี้ยว

'ธาตุที่มีองค์ประกอบที่แตกต่างเหรอ?'

มันไม่ง่ายเลย...เพราะนักเวทย์มักจะมีความสามารถการใช้ธาตุเพียงองค์ประกอบเดียวเท่านั้น

'ฉันไปขอให้โคลอี้ทำอาหารอร่อย ๆ ปลอบเธอดีกว่า'

น่าเสียดายที่ออลก้าออกจากภารกิจนี้แล้ว

ฉันยิ้มอย่างขมขื่นให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นและเดินออกไปเช่นกัน

ในเย็นวันถัดมา

[ปาร์ตี้ที่ 1 มารวมตัวกันที่จตุรัส!]

ตามที่คาดไว้ นายท่านได้เรียกปาร์ตี้ที่ 1 ขึ้นไปบนชั้นที่ 32 อย่างรวดเร็ว

แต่มีความแตกต่างอย่างหนึ่ง

“อะไร? นี่นายกำลังบังคับให้ฉันไปกับนายงั้นเหรอ? แต่เรือเหาะยังซ่อมไม่…”

“หยุดพูดแล้วรีบเข้ามาซะ”

“เดี๋ยว รอก่อน! อ๊าาาก!”

ฉันลากคาทีโอลงไปที่ชั้นหนึ่ง และหลังจากนั้นรอยแยกของมิติและเวลาก็ปิดลง

“พี่ออลก้า…ไม่อยู่ที่นี่เหรอ?”

เจนน่าหันหน้าไปมาและผมสีแดงของเธอก็สะบัดไปมาและหันมองหาออลก้า

"ครั้งนี้ออลก้าจะไม่มากับเรา”

"อืม…"