บทที่ 242 : ได้ครอบครองทั้งหมดหรือไม่ได้อะไรเลย (2-2)
บทที่ 242 : ได้ครอบครองทั้งหมดหรือไม่ได้อะไรเลย (2-2)
บทที่ 242 : ได้ครอบครองทั้งหมดหรือไม่ได้อะไรเลย (2-2)
“ฉันจัดการได้แล้ว ไม่ต้องการความช่วยเหลือ รอสัก 10 นาทีแล้วกลับไปนอนพักได้เลย”
<นายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร? หมายความว่าไงให้ไปนอน?>
ฉันตัดการสื่อสารกับอีดิสทันที
ฉันกดปุ่มต่างๆ บนแผงอุปกรณ์
[บี๊บ! การควบคุมถูกล็อค]
[บี๊บ! การควบคุมถูกล็อค]
[บี๊บ! การควบคุมถูกล็อค…]
'ไม่มีประโยชน์'
ในตอนนี้สิ่งเดียวที่ทำได้คือการลงบันไดไป
ฉันมัดชายที่หมดสติไว้ด้วยเชือกแล้วลากออกไป หลังจากลากมันลงมาแล้วฉันก็ย้ายเขาเข้าไปข้างใน ฉันเช็ดคราบเลือดด้วยไม้ถูพื้นที่หาได้บนเรือเหาะเพื่อเก็บความเรียบร้อย
[นายท่าน ศัตรูกำลังพยายามปล้นโกดัง!]
['หัวใจแห่งมังกร (ระดับต่ำ)' ถูกช่วงชิง!]
['เกล็ดมังกรดำ (C) x 3' ถูกช่วงชิง!]
['ชิ้นส่วนเวทมนตร์ (ระดับต่ำ) x 2' ถูกช่วงชิง!]
['กระดูกมังกรดำ (C)' ...]
['300,000G' ...]
พวกมันเลือกแต่ของแพงๆ
ผ่านไปไม่นานนัก
เอี๊ยด เอี๊ยด
ในระยะไกลก็ได้ยินเสียงล้อรถถูกลากมา
ฉันซ่อนตัวอยู่หลังเสาบนดาดฟ้า และเมื่อฉันมองผ่านราวบันไดฉันก็เห็น พวกนั้นก็กลับมาพร้อมกับรถเข็นที่เต็มไปด้วยกล่องมากมาย
“เป็นอีกหนึ่งวันที่คุ้มค่าเสียจริง”
“ถ้าได้เหล้าและผู้หญิงมาด้วยนี้ยิ่งสบายเลย!”
“ฮ่าฮ่า แถวนั้นไม่เห็นมีหนูเลยแม้เเต่ตัวเดียวเลย ไม่มีพวกหนูสกปรกให้ดูดพลังเลยสักตัว”
พวกมัน เดินขึ้นไปบนเรือเหาะด้วยใบหน้าแดงก่ำเพราะความตื่นเต้น
“เฮ้ลูกพี่ พวกเรา… หืม? เขาหายไปไหนแล้ว?”
“เขาคงแอบงีบหรือเปล่า? อุตส่าห์บอกว่าให้ดูให้ดีๆ! ฮึ ให้ตายเถอะ!”
บันไดได้เลื่อนลงมาแล้ว
พวกนั้นวางรถเข็นไว้ที่พื้นที่เก็บของด้านล่างแล้วขึ้นไปบนดาดฟ้า เรือเหาะก็เริ่มเคลื่อนตัวราวกับว่ากำลังรออยู่
"ดูเหมือนเราจะกลับเร็วกว่าปกตินะ ว่าไหม?”
หนึ่งในนั้นแสดงความสงสัย แต่
“ใครสน? ยิ่งเร็วยิ่งดี!”
ฉันหายใจเข้าลึก ๆ
เรือเหาะเริ่มมุ่งหน้าสู่วังวนแห่งมิติ
[อันตราย!]
[เรือเหาะ 'ทุนนิยมตระกูลโฮ' ออกเดินทางพร้อมกับสิ่งของของนายท่านแล้ว!]
ข้อความของระบบกระพริบเป็นสีแดง แต่ไรก็ได้ออกจากเกมไปแล้ว หลังจากเชื่อมต่อใหม่เขาจะสามารถมันในเห็นบันทึกได้
ความกดดันอันหนักหน่วงปกคลุมไปทั่วร่างกายของฉัน และพื้นหลังก็เปลี่ยนไปทันที
ท้องฟ้าสีเทาและดินแดนรกร้าง มันเป็นด้านนอกของหอคอย
เรือเหาะกางปีกและทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว
เมื่อผ่านไปประมาณสิบนาที
<เริ่มต้นการกระโดดข้ามมิติ!>
เสียงเครื่องกลดังก้อง
ทิวทัศน์เปลี่ยนไปอีกครั้ง ใต้พื้นดินมีพายุไต้ฝุ่นมากมายกำลังโหมกระหน่ำ
[มิติที่ 3847 – ฮาร์ลารา]
ที่ด้านหน้าห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร วังวนแห่งมิติกำลังหมุนอยู่
มันเป็นจุดหมายปลายทางของเรือเหาะลำนี้
ฉันโผล่หัวออกจากเสา
ฉันตรวจสอบดาดฟ้าแล้ว มีพวกมันคนหนึ่งกำลังยืนพิงราวบันได
'นี่น่าจะพอแล้ว'
ฉันยืนขึ้นและก้าวไปข้างหน้า
ชายผู้พิงราวบันไดพึมพำกับตัวเอง
“เมื่อก่อนนายท่านไม่ใช่แบบนี้ สงสัยโลกนี้มันมีการเปลี่ยนไปไวจริง ๆ สินะ…หา?”
ตุ๊บ!
ฉันเตะหลังชายคนนั้นทันที
“อ๊ะ ว๊ากกกกกกกกก!”
ชายคนนั้นเสียหลักและร่วงลงไปจากเรือเหาะ
ฉันหันหลังแล้วเดินไปที่ประตูด้านในและเปิดประตูออกมาทันที
"อึก!"
ร่างของชายที่ชุ่มไปด้วยเลือดก็พุ่งออกมา
เลือดไหลทะลักออกมาจากปากของเขา
“ไอ้นี้มันโคตรอ่อน มันอ่อนแอขนาดนี้ได้ยังไง?!”
เวคิสพึมพำ
“เราต้องซ่อนตัวอยู่ในที่แบบนั้นจริงๆเหรอหัวหน้า? ผมนึกว่าผมกำลังจะขาดอากาศหายใจตายซะเเล้ว”
“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”
“ไอ้หมอนี้เป็นตัวสุดท้ายแล้ว”
เวคิสชี้ดาบของเขาไปที่ชายคนนั้น
“ดะ เดี๋ยว ไว้ชีวิตฉัน โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย ถ้าไว้ชีวิตฉัน ฉันจะตอบแทนให้อย่างงามเลย ฉันไม่อยากตาย ได้โปรด!”
ชึ้ก!
ดาบแทงเข้าไปที่ไหล่ของชายคนนั้นโดยไม่มีความปราณี
"อ๊าก!"
ดวงตาของชายคนนั้นหรี่ลงและเขาก็ตัวสั่นอย่างรุนแรง
“ไอ้แมลงสกปรก”
“ด้านนี้ก็จัดการเรียบร้อยแล้วเช่นกัน”
เจนน่าออกมาจากบนดาดฟ้า กริชของเธอชุ่มไปด้วยเลือด
“พวกมันเลวกว่าที่ฉันคิดไว้อีก พวกมันขี้โม้มาก พวกม้นบอกว่าทำอะไรแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนด้วยนะ”
“ขอสารภาพนะว่าตอนแรกรู้สึกประหม่า แต่พอเห็นฝีมือพวกนี้แล้ว…ช่างน่าผิดหวังซะจริงๆ”
ออลก้าและเนเรสซ่าก็ออกมาจากที่ซ่อนเช่นกัน
สมาชิกทั้งหมดของปาร์ตี้ 1 รวมตัวกันบนดาดฟ้า
“ฮาน เรากำลังทำแบบเดียวกันกับพวกมันหรือเปล่า? แต่เรามีพวกเราเพียงห้าคนเท่านั้นนะ มันจะไม่เป็นไรเหรอ?”
นี่มันต่างไปจากแผนเดิมเล็กน้อย
แผนเดิมคือการปราบปรามเรือเหาะจากด้านในแล้วตอบโต้ทันที ทว่าเนื่องจากเรือเหาะอยู่ในโหมดอัตโนมัติจึงไม่มีพื้นที่สำหรับบรรทุกสมาชิกจากปาร์ตี้อื่นของเราได้
“แค่ลงจอดศัตรูก็น่าจะมีประมาณ 10-20 คนหรือมากกว่านั้น หลังจากที่ฉันสอบปากคำพวกเขา พวกเขาบอกว่าพวกเขาสามารถทำให้มันกลับไปที่ห้องรอของเราได้หากปรับตำแหน่งเรือเหาะ เราควรกลับไปรวมกลุ่มและวางแผนใหม่ก่อนดีไหม?”
“ไม่ ถ้าทำแบบนั้นการซุ่มโจมตีก็ไม่มีความหมาย”
ฉันส่ายหน้า
“ถ้ายิ่งเรือเหาะกลับไปช้า พวกมันก็จะสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ”
"แล้ว…"
“เราไปที่นั้นทั้งแบบนี้...และจบมันลงในคราวเดียว”
การกระทำเพียงเล็กน้อยไม่สามารถหยุดนักล่าได้
แต่จะเป็นการยั่วยุพวกเขาเท่านั้น ไม่สำคัญว่าพวกกนั้นจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ ถ้ามันตอแยกับเราเรื่อยๆ เราอาจจะปีนหอคอยล่าช้า และตอนนี้มีเพียงทางเดียวเท่านั้น
“แต่ว่าพวกเรามีกันแค่ห้าคนเองนะ…”
"แค่นั้นมันเพียงพอแล้ว"
เวคิสขัดจังหวะและเตะชายคนนั้นจนกองแทบเท้าของเขา
“ไอ้พวกแมลงประเภทนี้ต่อให้มาเป็นกลุ่ม ๆ ก็จัดการได้ง่ายจะตายไป”
“พวกมันอ่อนแอจริงๆ”
ฉันมองไปที่พวกมัน
เหตุผลที่พวกมันอ่อนแอเมื่อเทียบกับเลเวลของพวกมันนั้นง่ายมาก นั่นคือพวกมันไม่ได้ฝึกอย่างถูกต้อง
พวกมันยอมแพ้ในการปีนหอคอย เพราะฉะนั้นพวกมันจึงไม่จำเป็นต้องแข็งแกร่งเท่ากับเรา
"เอาไงต่อ?"
ฉันเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าของฉัน
“เรามาไกลขนาดนี้ จะกลับบ้านมือเปล่าเหรอ?”
“คำตอบนั้นชัดเจนดีครับหัวหน้า”
ตอนนี้ไม่มีทางหวนกลับแล้ว
“ค้นให้ทั่วเอาสิ่งมีค่ามาให้หมดและจุดไฟเผาให้ราบเป็นหน้ากลอง ทำให้แน่ใจว่าทรัพยากรของพวกมันหายไปและไม่สามารถสร้างขึ้นมาใหม่ได้”
มีกฎข้อหนึ่งที่ฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับนักล่าในขณะที่อยู่ในเนลม์ไฮมฟ์
'ไล่ล่าพวกมันให้ถึงที่สุด จนกว่าพวกมันจะล่มสลาย’
ทันใดนั้น รอยแยกของมิติและเวลาค่อยๆกลืนกินเรือเหาะที่พวกเราโดยสาร...