บทที่ 241 : ได้ครอบครองทั้งหมดหรือไม่ได้อะไรเลย (2-1)

บทที่ 241 : ได้ครอบครองทั้งหมดหรือไม่ได้อะไรเลย (2-1)

หลังจากนั้นไม่นาน

ผู้นำของแต่ละปาร์ตี้รวมตัวกันที่ล็อบบี้

ไรมานที่กำลังเลียริมฝีปากพูดออกก่อน

“เป็นเรื่องจริงหรือเปล่าที่คนจากห้องรออื่นกำลังมาที่นี่?”

“ใช่”

"เหลือเชื่อ…"

อีดิสพูดขึ้น

“ฮาน ที่นายเรียกพวกเรามา นายต้องมีแผนบางอย่างแน่ๆใช่ไหม?”

“เรามีภารกิจใหม่แล้ว”

ฉันพูดขึ้นหลังจากจิบน้ำนิดๆ

“เราจะปล้นพวกนั้นแทน”

“สงครามงั้นเหรอ?”

คิชาช่าหัวเราะเบาๆ

ฉันส่ายหน้า

“ปาร์ตี้ที่ 1 จะรับมือก่อน คนอื่นๆเตรียมตัวให้พร้อม และหากเกิดอะไรขึ้นค่อยเข้ามาช่วยเมื่อฉันส่งสัญญาณนะ”

“แค่ห้าคนพอเหรอครับ?”

“เหลือๆ”

ไม่จำเป็นต้องออกไปทั้งหมดตั้งแต่ต้น

หากเป้าหมายของพวกนั้นคือการปล้น เราก็จะดำเนินการตามแผนนั้น

การประชุมสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว

ไม่มีอะไรพิเศษมาก ฮีโร่ฝ่ายสนับสนุนมุ่งหน้าไปยังที่พักของพวกเขาอย่างรวดเร็ว

ยกเว้นปาร์ตี้ที่ 1 ฮีโร่จะรอที่โรงงานผลิตอุปกรณ์จนกว่าฉันจะให้สัญญาณแก่พวกเขา

ฉันก้าวออกไปที่จัตุรัส

ใต้พื้นกระจกนั้นสามารถมองเห็นชั้นล่างได้

สมาชิกของโรงงานผลิตอุปกรณ์ต่างรีบเข้าไปในที่พักของพวกเขา

“กำลังเบื่อพอดีเลย”

เวคิสสัมผัสฝักดาบของเขาและแสยะยิ้ม

ใบหน้าของเขาแสดงให้เห็นสัญญาณบางอย่าง

“อย่าทำอะไรโดยประมาทล่ะ”

“แล้วผมควรจัดการมันตอนไหนครับหัวหน้า?”

“อย่าฆ่าไม่เลือกหน้า มีหลายอย่างที่ต้องทำหลังจากนั้น”

การฆ่ามันเป็นทางเลือกสุดท้าย

ระบบป้องกันฮีโร่มีจนถึงชั้นที่ 40 แม้ว่าฮีโร่จะตายระหว่างการเล่นแบบ PVP แต่พวกเขาก็จะไม่หายไปแน่นอน

"ถึงไงก็เถอะ"

ฉันมองไปด้านข้าง

สมาชิกของปาร์ตี้ที่ 1 รวมถึงเวคิสกำลังรวมตัวกันอยู่ตรงนั้น

ฉันได้ให้คำแนะนำไปแล้ว และความมุ่งมั่นก็เต็มดวงตาของพวกเขา

“อย่ากังวลจนเกินไป มันไม่ต่างจากภารกิจมากหรอก”

“เราทำมาหลายอย่างแล้ว และนี่ก็แค่เรื่องกระจอกๆเนอะ!”

"เริ่มกันเลย!!"

เจนน่าปลุกใจตัวเองและเดินลงบันไดไป

ออลก้าบ่นอุบอิบและเดินตามไป ส่วนเนเรสซ่าและเวคิสก็ตามไปเช่นกัน ทุกคนยกเว้นฉันต่างก็ลงไปชั้นล่าง

“ไม่จำเป็นต้องลงไปพร้อมกัน”

ฉันตะโกนขึ้นทันที

หากมีคนเสียชีวิตเพียงคนเดียวก็อาจนำไปสู่การสูญเสียครั้งใหญ่ได้

บทลงโทษสำหรับการตายนั้นก็คือค่าสถานะและทักษะทั้งหมดจะลดลงถาวร มันมีความเสี่ยงเทียบเท่ากับความตายที่สามารถเปลี่ยนฮีโร่ที่มีแนวโน้มไปในทางที่ดีให้กลายเป็นขยะได้ในทันที

“แค่ฉันคนเดียวพอแล้ว”

ฉันมีแผนสำหรับกรณีฉุกเฉินแล้ว

ที่เหลือก็แค่รอ ฉันสวมถุงมือหนังและค่อยๆ ลงบันไดไป จุดหมายคือรอยแยกของมิติและเวลาบนชั้น 2

ฉันซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและย่อตัวลง

5 นาทีต่อมา

[อันตราย!]

[นายท่าน เรือเหาะที่ไม่ได้รับอนุญาตได้บุกรุกเข้ามาในห้องรอแล้ว!]

[เรือเหาะ 'ทุนนิยมตระกูลโฮ' กำลังทอดสมอ]

ตู้ม!

กระแสน้ำวนแห่งมิติส่องแสงสีฟ้าและด้านหน้าของเรือเหาะก็ปรากฏขึ้น

[นายท่าน ห้องรอไม่มีระบบเตือนภัย]

[ฮีโร่ของนายท่านไม่ทราบถึงการบุกรุกครัง้นี้ หากถูกโจมตีอาจส่งผลให้เกิดความเสียหายร้ายแรงได้ โปรดระวัง!!]

มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้น

เรือเหาะนั้นมันก็มีขนาดเท่ากับเรือพาณิชย์ขนาดกลาง ยาวประมาณ 10 เมตร เรือเหาะค่อยๆโผล่ออกมาจากกระแสน้ำวนแห่งมิติมีธงอยู่บนเสากระโดงเรือเป็นที่สะดุดตา มีรูปหัวกะโหลกที่มีผ้าปิดตาถูกวาดไว้บนธงสีแดง

“ไม่มีใครอยู่ที่นี่เหรอ?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ครั้งนี้เราจะจับได้กี่คน? แค่คิดก็สนุกแล้ว!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากบนเรือเหาะ

เอี๊ยด!! บันไดเริ่มเคลื่อนลงมาที่พื้น

"หื้ม"

ฉันวางมือบนฝักและย่อตัวลงมากขึ้น

ชายห้าคนกำลังลงมาจากบันได พวกเขาสวมชุดเกราะหนังสีแดงและมีอาวุธต่างๆ รวมถึงดาบอยู่บนหลัง

“ที่นี่ไม่มีงานเลี้ยงต้อนรับเราเลย! น่าเบื่อจริงๆ”

“จากประสบการณ์ของฉัน โกดังน่าจะอยู่ที่ชั้น 1!”

ชายร่างเล็กเปิดประตูที่ด้านล่างของเรือเหาะ

และรถเข็นขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น

“เอาอันใหญ่มา แล้วใส่เหรียญทองให้เต็มนั้นล่ะ”

“รับทราบ!”

ชายคนนั้นลากรถเข็นออกมายิ้มกว้างจนเผยให้เห็นฟันหน้าเพียงสามซี่ของเขาชัดเจน

“นายรู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไรกับเจ้าตังยุ่งที่เห็นเหตุการณ์?”

“อ่อ แน่นอน จัดการแค่พอปางตายใช่ไหม?”

"ถูกต้อง เราจำเป็นต้องสังเคราะห์พวกมัน”

“ถ้าพวกนั้นโจมตีเรา…”

“ก็รีบหนีแล้วกลับมาขึ้นเรือ”

'อย่างที่คาดไว้'

พวกมันไม่ได้เตรียมการที่จะเผชิญหน้าอย่างเต็มกำลัง

สิ่งที่พวกมันต้องการคือการปล้นโกดังเท่านั้น

สี่ในห้าของพวกมันลากเกวียนแล้วออกไปทันที

แผนของพวกมันคือลงไปที่โกดังชั้น 1 เพื่อหาทองคำและวัสดุล้ำค่าแล้วกลับมาที่เรือเหาะ หากบังเอิญไปพบกับใครก็ตาม พวกมันจะพยายามปิดปากคนที่เจอทันที พวกมันวางแผนที่จะลักพาตัวหลังจากที่คนที่เห็นเหตุการณ์กลับไปด้วย

'และจากนั้น'

หากสิ่งต่างๆ เริ่มดูไม่ดี คนที่ห้าจะเข้ามาเสริมทันที

บุกแล้วหนี มันเป็นกลยุทธ์ที่อันตรายมาก หากไม่มีระบบเตือนภัยเพื่อแจ้งเตือนฮีโร่เกี่ยวกับการบุกรุกของศัตรู กว่านายท่านจะเข้ามาในระบบ ฮีโร่ในห้องรอของเขาตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง

“เฮ้อ~”

ชายคนนั้นหาวขณะพิงเรือเหาะ

เขาทำตัวสบายใจมากจนน่าหมั่นไส้ ฉันซ่อนตัวอยู่และค่อยๆเข้าไปใกล้บริเวณเรือเหาะ

“ง่วงชะมัดเลย…หืม?”

“เชี้ย! นั่นใครว่ะ…?”

ฉันคว้าผมของผู้ชายคนนั้นแล้วดึงมันเข้ามาหาตัวเอง แล้วกระแทกเข่าของฉันไปที่หน้ามัน

เสียงฟันแตกดังขึ้น ตามมาด้วยเลือดที่กระเซ็นออกมา จากนั้นฉันก็กระแทกหน้ามันเข้ากับผนังเรือเหาะ

ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ! หลังจากที่แขนของหัก ฉันก็โยนเขาลงไปที่พื้น ร่างของชายคนนั้นกระอักเลือดกระจายไปทั่วพื้น

ครืน!

เรือเหาะเริ่มเคลื่อนตัว

ฉันคว้าปลายบันไดแล้วก็กระโดดขึ้นไป

ฉันขึ้นมาบนดาดฟ้าแล้วรีบไปที่ห้องควบคุมทันที

ปัง!

เมื่อฉันเตะประตู ฉันเห็นชายคนหนึ่งกำลังควบคุมอุปกรณ์อยู่บนเรือเหาะ

“แกจะเข้ามายุ่งวุ่นวายอะไรในที่ของคนอื่น?”

“เชี้ย! นี่มันบ้าอะไรกันวะ…!”

ชายคนนั้นดึงกริชแล้วเหวี่ยงออกมา

แต่ฉันหลบมันอย่างง่ายดายและคว้าข้อมือของชายคนนั้นแล้วบิดไปในทิศทางตรงกันข้าม

“อ๊ากกก!”

มันคุกเข่าลงพร้อมข้อมือที่อ่อนแรง

ฉันเตะหน้ามันอย่างแรงเหมือนลูกฟุตบอลจนเลือดกระเซ็นเปื้อนหน้าต่างกระจก

“อึ้ก!”

“พวกแกมากันเจ็ดคนใช่ไหม?”

“ฉัน ฉันไม่รู้...”

ไม่มีทางที่มันจะไม่รู้

ฉันจับข้อมือที่หักของชายคนนั้นแรงกว่าเดิม

"ฮึ้ก!"

"บอกมา ก่อนที่ฉันจะฆ่าแก”

“อ้าก! เรามาทั้งหมดเจ็ดคน!”

'ไม่มีนักเวทย์เลยสินะ'

ฉันเลียริมฝีปากของฉัน

โฮโลแกรมอันแวววาวปรากฏขึ้นบนแผงอุปกรณ์ตรงหน้าฉัน

ดูเหมือนมันจะอยู่ในโหมดอัตโนมัติ มันเคลื่อนที่ด้วยการควบคุมแบบง่ายๆ ฉันมองลงไปที่ชายที่กำลังกรีดร้องอยู่บนพื้น

“พวกแกจะออกเดินทางกลับห้องรอเมื่อไหร่?”

“อะ เออ ดะ เดิม เดิมทีน่าจะในอีก 10 นาที! แต่เมื่อฉันสัมผัสมัน มันจะเหลือเวลา 5 นาที…”

ตุ้บ!

ฉันฟาดหลังศีรษะของชายคนนั้นด้วยดาบมีด

ชายคนนั้นล้มลงและมีเลือดออกทันที

'มันอยู่ในโหมดอัตโนมัติเหรอ?'

เรื่องชักลำบากมากขึ้นแล้วสิ

ขณะนี้เรือเหาะอยู่ในโหมดสแตนบาย แต่หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง มันจะเริ่มเคลื่อนที่อีกครั้งโดยอัตโนมัติ และจะกลับคืนสู่ที่เดิม

<ฮาน>

<เกิดอะไรขึ้น?>

“ฉันจัดการได้แล้ว ไม่ต้องการความช่วยเหลือ รอสัก 10 นาทีแล้วกลับไปนอนพักได้เลย”

<นายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร? หมายความว่าไงให้ไปนอน?>

ฉันตัดการสื่อสารกับอีดิสทันที