บทที่ 240 : ได้ครอบครองทั้งหมดหรือไม่ได้อะไรเลย (1-2)
บทที่ 240 : ได้ครอบครองทั้งหมดหรือไม่ได้อะไรเลย (1-2)
บทที่ 240 : ได้ครอบครองทั้งหมดหรือไม่ได้อะไรเลย (1-2)
ไรก็ได้> รอเดี๋ยวนะ
ฉันหมุนก้าอี้
ไอเซลมีสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที
[ท่านโลกิ ผู้ชายคนนี้มัน…]
“แค่เห็นก็มองออกเลยเหรอ?”
ไอเซลพึมพำเบาๆ
[นักล่า]
เรียกอีกอย่างว่านักล่ามือใหม่
พวกเขาแค่ขอพิกัดและทำเหมือนจะช่วย และบุกเข้าโจมตีทันที
บางคนที่ไม่ได้เล่นเกมบ่อยๆก็ตกหลุมพรางมันอย่างง่ายดาย
'ถ้าบัญชีสีเทามากมายอยู่รอบๆเขา'
นั้นก็แปลได้อย่างเดียวว่าเขาจัดการนายท่านคนอื่นๆไปแล้ว
แม้ว่ามีท่าทีที่เป็นมิตร แต่มันก็เป็นเพียงการแสดงอย่างชัดเจน
[ไม่ต้องสนใจคนแบบนั้นหรอกค่ะ! คุยไปก็ไม่มีประโยชน์]
ไอเซลถอนหายใจและสะบัดหน้าของเธอไปทางอื่น
“…”
[ท่านโลกิ?]
ฉันตรวจสอบแผนที่ของเซกเตอร์อีกครั้ง
อัตราส่วนผู้ใช้ออกจากระบบค่อนข้างสูง มีบัญชีที่ไม่ใช่สีเทาแต่สีดเริ่มสีจางลง
การที่นายท่านเข้าสู่ระบบไม่สม่ำเสมอโดยรอบนั้นไม่ใช่สถานการณ์ที่ดีแน่นอน และจะมีคำเรียกเฉพาะสำหรับสถานการณ์แบบนี้
'เซกเตอร์เสียหาย'
แต่แน่นอนว่า มันยังมีนายท่านที่ใจดีจริงๆ ที่ต้องการช่วยเหลือผู้อื่น
หากภูมิภาคนั้นมีนายท่านใจดีแบบนั้น บริเวณรอบข้างก็สามารถเติบโตได้เพราะการช่วยเหลือกัน
ซินนูนู> สวัสดี?
ซินนูนู> ตอบหน่อยสิ ^^
ไรก็ได้> รอเดี๋ยวนะ
[จะตอบทำไมอีกคะท่านโลกิ? มีเหตุผลแอบแฝงหรือไม่คะ?]
"ฉันกำลังใช้ความคิดอยู่”
ฉันทบทวนกฎสำหรับ PVP
ถ้าหากรู้พิกัดมิติ การบุกรุกผ่านเรือเหาะก็จะเป็นไปได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าหากปกปิดข้อมูลจะไม่โดนโจมตี ยังไงในท้ายที่สุดมันก็อาจจะถูกเปิดเผยอยู่ดี
'อืม'
ฉันหยิบเอกสารออกมาจากลิ้นชัก
มันมีข้อมูลเกี่ยวกับผู้ใช้ PVP นักล่า และวิธีการของพวกมัน
'การล่าบนชั้นที่ 30'
การใช้เรือเหาะบนชั้น 30 นั้นไม่ง่ายเลย มีเพียง 3 เส้นทางที่จะไปถึงจุดหมายนี้ได้ หนึ่งคือ ต้องมีเงินถุงเงินถัง สองคือ ต้องมีผู้สนับสนุนที่ทรงอิทธิพล หรือสามคือ ต้องอาศัยโชคช่วยเท่านั้น
'แต่ก็นะ เรื่องแบบนี้มันน่าเบื่อชะมัด'
ซินนูนู> แบบนี้มันน่าเศร้านะ เหมือนโดนเมินเลย...
ซินนูนู> อยากเจอจังเลย ถึงไม่บอก ก็จะรีบไปหาอยู่ดีล่ะ อิอิ ^^;
ไอ้บ้านี่! ตื๊อจริง!
เชี้ยเอ๊ย!
ไรก็ได้> ขอโทษทีนะ คือมีคนเตือนฉันไว้เรื่องแบบนี้
ซินนูนู> กังวลอะไรขนาดนั้นล่ะ คิคิ
ไรก็ได้> แต่ว่ามีเรือเหาะนี่มันเท่สุดๆ ไปเลยนะ ฉันก็อยากมีบ้าง มีคำแนะนำอะไรมั้ย?
ซินนูนู> การสร้างมันค่อนข้างยุ่งยากใช่ไหมล่ะ? ฉันมีพิมพ์เขียวอยู่สองสามอัน ฉันควรส่งพวกมันให้คุณดีไหม?
[ท่านโลกิ เอาจริงเหรอคะ…?]
"ถ้าฉันคุยเสร็จแล้ว ลบบันทึกการแชทด้วยนะ”
[เดี๋ยวก่อนค่ะ เราค่อยตัดสินใจตอนนายท่านออนไลน์ดีกว่าไหมคะ? แต่ตอนนี้มันไม่ดีมั้งคะ…!]
“แบบนี้ดีกว่า”
ฉันมองดูนิ้วชี้ของมือซ้าย
'ยังไงพวกมันจะมาที่นี่แน่นอน'
ฉันพิมบางอย่างและส่งไปทันที
ไรก็ได้> ฉันกดเข้าไปดูพิกัดแล้ว แต่ฉันไม่รู้จริงๆว่ามันดูแบบไหน
ซินนูนู> แค่บอกเลขหกหลักท้ายมาก็พอ~
ไรก็ได้> อ่า เลยคือ 447,935
ซินนูนู> พิกัดของไรก็ได้คือ 188,347,447,935 สินะ!
ซินนูนู> คุณบอกว่าคุณต้องการพิมพ์เขียว ฉันจะส่งอันเล็กๆสามอันไปให้พร้อมกับวัสดุพื้นฐานด้วย
ไรก็ได้> ขอบคุณมากเลยนะ ใจดีจังเลย!
ซินนูนู> แล้วเจอกันนะ~
[นายท่าน 'ซินนูนู' จบการสนทนาแล้ว]
ฉันคลิก 'X' ที่ด้านบน
หน้าต่างแชทของช่องปิดลง ไอเซลมองมาที่ฉันด้วยดวงตาเบิกกว้าง
[ท่าน โลกิกำลังจะทำอะไรคะ?!]
"เยี่ยมเลย"
มีหลายกรณีที่นายท่านถูกโจมตีเมื่อพวกเขาไม่เข้าระบบ
ในขณะนั้น ฮีโร่จะทำการปกป้องห้องรอเองโดยอัตโนมัติ
“ก็พอดีมันทำให้ฉันนึกถึงวันเก่าๆ น่ะ”
ฉันหัวเราะเบาๆ
ในพิกมีอัพนายท่านหลายคนที่ปฏิบัติภารกิจอย่างขยันขันแข็งแล้วมักจะจบลงด้วยความหงุดหงิด โดยปกติแล้วจะแบ่งออกเป็นสองประเภท กลุ่มแรกเลิกปีนหอคอยไปเลยและสนุกไปกับการสร้างห้องรอ กลุ่มที่สองกลายเป็นนักล่ามืออาชีพที่เชี่ยวชาญด้านการเล่นแบบ PVP
เมื่อพวกเขาได้เริ่มต้นทำมัน พวกเขาไม่สามารถลืมความตื่นเต้นนั้นได้หรอก
มีทางเดียวเท่านั้นที่จะจัดการกับมันได้
ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้
ขณะนี้เวลา 23:43 น.
'ฉันมีเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง'
“ไอเซลฝากด้วยนะ”
[แต่…]
"ไม่ต้องกังวลไปหรอก เชื่อใจสิ"
เคล้ง
ฉันเกี่ยวดาบเข้ากับเข็มขัด
“ฉันไม่เคยแพ้ในการต่อสู้แบบตัวต่อตัวเลยสักครั้ง”
ฉันเปิดประตูแล้วเดินออกไป
ห้องรับรองของหอพักปาร์ตี้ที่ 1 นั้นว่างเปล่า
ฉันก็ยกกระดิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเขย่าอย่างรวดเร็ว
เป็นกระดิ่งที่ใช้สำหรับเรียกรวมพลเมื่อมีอะไรฉุกเฉิน
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆถึงสั่นกระดิ่งเวลานี้…?”
เมื่อประตูทางเดินเปิด เจนน่าก็เดินออกมา
ถัดไปจากเธอเนเรสซ่าและออลก้าก็เดินออกมาเช่นกัน
ทั้งสามมีสีหน้างุนงง
"ศัตรูกำลังมา เตรียมตัวให้พร้อม"
“กำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร? กินอะไรแปลกๆเข้าไปหรือเปล่า?”
“…มีการบุกรุกสินะ”
ดวงตาของเนเรสซ่าหรี่ลง
“เป็นเรื่องดีที่เธอมีไหวพริบที่ดีแบบนี้ เข้าใจใช่ไหมว่าต้องทำอะไร?”
“ฉันจะเรียกผู้นำทุกปาร์ตี้มาประชุมค่ะ”
“เจนน่า บอกฮีโร่ฝ่ายช่วยเหลือด้วย ให้อยู่ในหอพักและอย่าออกมาเด็ดขาดไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม”
“เข้าใจแล้ว!”
เนเรสซ่ารีบออกจากห้องรับแขก
เจนน่าก็รีบตามไปด้วย มีเพียงออลก้ามองฉันด้วยสีหน้าที่บอกว่าเธอไม่เข้าใจที่ฉันพูด
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ฉันเคยบอกเธอไปแล้วก่อนหน้านี้ ว่าคนจากห้องรออื่นอาจจะบุกมาหาเรา”
“เรื่องนั้นกำลังจะเกิดขึ้นตอนนี้เหรอ?”
"ใช่"
ออลก้าถอนหายใจออกมายาวๆ
“จริงๆเลย…แทบไม่มีเวลาพักผ่อนสักนิด”
“มันก็เป็นแบบนี้มาตลอด”
“ถ้าเราแพ้ล่ะ...”
“พูดอะไร...เราจะไม่แพ้แน่นอน”
ฉันเงยหน้าขึ้น
ท้องฟ้าเริ่มมืดลง
'ห้องรอเราต้องการเรือเหาะใช่ไหม?'
การสร้างเรือเหาะเป็นสิ่งของระดับสูงที่ต้องใช้เวลา ทักษะ และเงินทุนเป็นจำนวนมาก
แต่ว่ามันมีวิธีที่ง่ายมากในการได้มันมา
'เดี๋ยวจัดให้เอง เรือเหาะเจ๋งๆสักลำ'
ใช่แล้ว วิธีการที่จะได้รับมันมานั้นง่ายมาก
ฉันยิ้มแล้วเดินออกจากห้องรับแขกไปเพื่อเตรียมตัว