บทที่ 232 : พายุความร้อนทะเลทราย (ตอนที่ 9)

บทที่ 232 : พายุความร้อนทะเลทราย (ตอนที่ 9)

<ข้าเจออันที่สาม แต่ เฮ้ยอะไรว่ะเนี่ย?  >

"เกิดอะไรขึ้น?"

<อุปกรณ์ที่เราเจอมันหายไป>

“มันหายไปงั้นเหรอ?”

ฉันได้ยินเสียงกลไกบางอย่างดังขึ้น

มันคือคริสตัลขนาดใหญ่ที่ส่องแสงสว่างสีฟ้า

ฉันหัวเราะในลำคอและพูดว่า “เราจะจัดการมันเอง เธอไปต่อเลย”

<ได้!>

หลังจากตัดการเชื่อมต่อ ฉันก็ตะโกนว่า "ทำลายมันซะ!"

"กร๊ากกก!"

พวกมนุษย์กิ้งก่าล้อมคริสตัลนั้นไว้

อย่างไรก็ตามการกระทำเช่นนั้นมันไร้ประโยชน์ เวคิสและเนเรสซ่าที่รีบพุ่งเข้ามาก็สังหารพวกมันห้าตัวไปในชั่วพริบตาเดียว ลูกธนูที่ทะลุโล่ไม้นั้นได้กระชากลมหายใจของพวกมันออกไปทันที และฉันก็รีบเหวี่ยงดาบของฉันตรงไปที่คริสตัลเช่นกัน

ชริ้ง!

เมื่อดาบกระทบเข้ากับคริสตัลมันก็แตกกระจัดกระจาย

กร๊ากกก

[คำเตือน!]

[ 'ระบบป้องกันตัวเอง' ของรูปปั้นก้าวไปสู่ขั้นที่ 3]

ข้างหน้าเราห่างออกไปไม่ถึง 100 เมตร ใบหน้าของรูปปั้นยืนสูงราวกับตึกกำลังบิดเบี้ยว

แสงสีขาวเริ่มรวมตัวกันในดวงตาทั้งสองข้างของมัน

[รูปปั้นโบราณกำลังร่ายเวทย์ 'ลำแสงแห่งดวงตา' !]

“นั้นมันอะไรอีก…?”

ฉันคว้าตัวของออลก้า แล้วผลักเธอให้หลบแสงนั้น

ในเวลาเดียวกัน ฉันก็กดร่างกายตัวเองให้เเนบลงกับพื้นลำแสงสีขาวจากดวงตาของรูปปั้นก็เฉียดพาดผ่านศีรษะของฉันไป มนุษย์กิ้งก่าสามตัวที่โดนลำแสงก็หายไปกลายเป็นความว่างเปล่า

“มีสิ่งแปลก ๆ  มากมายออกมาจากรูปปั้นนั้นเลยแฮะ”

เจนน่าที่หลบอยู่ข้าง ๆ  ฉันพูดด้วยความหงุดหงิด

[ 'บิดดิน (★★★)' กลับสู่อ้อมกอดของเทพธิดาแล้ว! ความกล้าหาญของเขาจะถูกจดจำตลอดไป]

[ 'โรซ่า (★★)' กำลังเข้าสู่ภาวะวิกฤติ ตอนนี้ชีวิตของเธอตกอยู่ในอันตราย!]

ข้อความประกาศความตายและช่วงเวลาใกล้ตายปรากฏขึ้นทีละข้อความ

“ข้างล่างก็เหมือนกัน”

<ฮาน...มีเวทย์มนตร์แปลก ๆ  เกิดขึ้น…>

“ข้างล่างนั่นมีด้วยเหรอ...ลำแสงแห่งดวงตา?”

<อะไรคือลำแสงแห่งดวงตา?  >

“เอาล่ะ มีอะไรก็บอกฉันมาสิว่าเกิดอะไรขึ้น”

<ตอนแรกมันเป็นแค่บัลลิสต้า จากนั้นก็เป็นไฟที่ลุกลามอย่างรวดเร็ว แต่ครั้งนี้…>

"เข้าใจแล้ว"

ฉันตัดการสื่อสารและลุกขึ้นยืน

ฉันเก็บดาบของฉันและหันไปหาเจนน่า

"เจนน่าคุ้มกันให้ที หัวมันอยู่ไม่ไกล"

เจนน่าพยักหน้าเตรียมพร้อมทันที

เราปีนขึ้นไปบนทางลาด ลูกธนูพุ่งเข้าหามนุษย์กิ้งก่าทั้งสองตัวที่พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง พวกมันล้มลงโดยมีลูกธนูปักอยู่กลางลำตัว ส่วนเนเรสซ่าที่อยู่ด้านล่างก็จัดการพวกมันด้วยดาบของเธออยากดุเดือด

ฉันกระโดดไปด้านข้างราวกับกำลังเล่นเครื่องเล่นร่อนลม

ฉันหลบลำแสงสีขาว

และฉันวิ่งอีกครั้ง คราวนี้ลำแสงจากตาขวาจุดประกายไฟบนพื้นผิว

"นายพยายามที่จะทำอะไร?"

50 ม.

30 ม.

เมื่อฉันไปถึงระยะ 20 ม. มนุษย์กิ้งก่าที่สวมหมวกก็แทงหอกมาที่ฉัน

ฉันหลบเลี่ยงและหมุนตัวไป 1 ครั้ง และในจังหวะที่เหมาะสมฉันแทงหอกเข้าข้างตัวมนุษย์กิ้งก่าและผลักมันออกไปทันที

ชริ้ง!

ดวงตาของรูปปั้นเริ่มกระพริบอีกครั้ง

ฉันคว้าหอกด้วยมือขวาแล้วโยนมันออกไปเต็มแรง หอกลอยออกไปและแทงเข้าไปที่ดวงตาของรูปปั้น ดวงตาที่เคยเปล่งแสงออกมาก็มืดลงอย่างรวดเร็ว

"โอ้ะ?"

“แสงบ้า ๆ  มันโดนจัดการแล้ว จัดการเรื่องอื่นเลย”

เวคิสพูดขณะที่เขาแทงดาบไปที่คอของมนุษย์กิ้งก่า

“หัวหน้าไปเรียนทักษะแบบนี้มาจากไหน?”

“ก็แค่เรื่องเล็ก ๆ  น้อย ๆ”

ฉันเหวี่ยงดาบออกไปอีกครั้ง

เมื่อมองลงไป ตอนนี้เราดูห่างไกลจากพื้นดินมาก

ตอนนี้พวกเราอยู่ไกลจากพื้นดินเกือบจะหลายร้อยเมตร

ฉันหรี่ตาของฉันลง

วงเวทย์มนตร์ที่พันรอบแขนรูปปั้นเริ่มส่องสว่างมากขึ้นจนตาฉันพร่ามัว

ครืน ! ครืน ครืน!

ทันใดนั้นแขนของมันก็สั่นอย่างรุนแรง

ออลก้าสูญเสียการทรงตัวและเซไปมา ฉันรีบเข้าไปคว้าเธอเอาไว้

“ขะ ขอบคุณมาก ฉันจะเกือบร่วงแล้ว”

“ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นเวทย์มนตร์แบบไหน แต่ดูเหมือนว่ามันจะคงอยู่ได้ไม่นาน”

“อย่างน้อยเราก็ต้องไปที่ไหล่รูปปั้นนั้นให้ได้”

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง

มนุษย์กิ้งก่าประมาณสิบห้าตัวได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ

ข้าง ๆ  นั้นมีราวบันได ทางเดิน และสะพาน ถ้าเราสร้างสมดุลในการทรงตัวได้จะเดินหน้าต่อไปได้อย่างปกติ

<อันที่สี่เรียบร้อย!>

ฟู้ววว!

จู่ ๆ  ก็เกิดมีไอน้ำปะทุขึ้นโดยไม่ทันคาดคิด

"กร๊ากกก!"

มนุษย์กิ้งก่าที่โดนไอน้ำก็สะดุดและร่วงลงไป

[เอฟเฟกต์พันธนาการของวัตถุกลายเป็นโมฆะ!]

[รูปปั้นหินโบราณเป็นอิสระจากพลังของเทพธิดา!]

รูปปั้นที่ติดอยู่บนพื้นเริ่มยกกำปั้นขึ้น

ความลาดเอียงระหว่างแขนและไหล่ของมันค่อย ๆ  ชันขึ้น

“ฮาน ดูเหมือนว่าเราจะมีเวลาไม่มากแล้ว ฉันยืนไปไหวแล้ว!”

มนุษย์กิ้งก่าเหวี่ยงดาบมาที่ฉัน

ฉันก้มศีรษะลงเพื่อหลบมัน จากนั้นก็จวงดาบเข้าไปที่ไหล่ของมนุษย์กิ้งก่าแล้วพลิกตัวมันจนมันล้มลงและส่งเสียงโหยหวนออกมา

และฉันก็จบเกมทันที

“ฉันไปก่อนล่ะนะ!”

เจนน่าปีนขึ้นไปบนเส้นทางที่สูงชันราวกับเธอกำลังบิน

กริชในมือของเธอหมุนอย่างรวดเร็วและเข้าจัดการกับพวกนั้นทันที

มนุษย์กิ้งก่าที่โชคร้ายสองตัวล้มลง เลือดของมันกระเซ็นออกมาเป็นวงกว้าง

จากนั้นเนเรสซ่าก็เริ่มเคลื่อนไหว

เธอขว้างมีดทีเดียวเจ็ดเล่มไปที่มนุษย์กิ้งก่าสามตัว

พวกมันกระอักเลือดออกมาและล้มลง เลือดพวกมันกลายเป็นสีม่วงกระจายไปทั่วบริเวณ

จากนั้นเจนน่าและเนเรสซ่าก็ปีนขึ้นไปบนไหล่ของรูปปั้น

กรูนนนนนน

รูปปั้นนั้นส่งเสียงครวญครางออกมาจนแสบแก้วหู

“ออลก้า เวคิส วิ่งเร็ว!”

"แล้วนายล่ะ?"

“ฉันจะไปเป็นคนสุดท้าย”

รูเปิดออกข้างต้นแขน และมนุษย์กิ้งก่าก็โผล่ออกมา

ทันทีที่มนุษย์กิ้งก่ายื่นหัวออกมา ลูกธนูของเจนน่าก็แทงทะลุกะโหลกศีรษะของมัน

เวคิสที่ช่วยพยุงออลก้าก็รีบวิ่งผ่านมนุษย์กิ้งก่าที่กำลังล้มลง

เมื่อมุมของแขนรูปปั้นเข้าใกล้ในระยะ 70 องศา ฉันก็คว้าส่วนที่ยื่นออกมาของแขนมันแล้วดันด้วยเท้า

"กร๊าก!"

มนุษย์กิ้งก่าที่พยายามเหวี่ยงดาบมาที่ฉันล้มลงในแนวดิ่ง

เนเรสซ่าและเจนน่าเอื้อมมือไปดึงเวคิสและออลก้า

“เอาล่ะตาฉันแล้ว”

ฉันเริ่มปีนขึ้นไปบนแขนของรูปปั้น

เมื่อความชันของแขนชันถึง 80 องศา

ฉันคว้าหินด้วยมือเปล่าและตอนนี้ฉันเหมือนกับกำลังปีนหน้าผา

ฉันมองขึ้นไป เจนน่าก็ยื่นมือออกมาจากไหล่ของรูปปั้น

“ไม่มีที่ให้เกาะเลย”

และทางเลือกเดียวของฉันนั้นคือการกระโดดขึ้นไป ฉันผลักตัวเองออกไปอย่างสุดกำลัง

ขณะที่ฉันพยายามคว้าแขนของเจนน่า

ครืนนน!

รูปปั้นหินก็สั่นอย่างรุนแรง

มือของฉันกับเจนน่าหผลุดออกจากกันทันที

"ไม่นะ!! ฮาน!”

ร่างกายของฉันร่วงลงไปโดยที่ไม่ทันตั้งตัว

“อย่าตกลงไปนะ!”

ตำแหน่งของฉันไม่ดี

ไม่มีที่ไหนที่จะคว้าเพื่อพยุงตัวขึ้นมาได้

“ไม่มีทางที่ฉันจะร่วงลงไปหรอก!”

ฉันกำไบฟรอสต์แล้วแทงมันเข้าไปในช่องว่างของรูปปั้นหิน

ชริ้งงง!

เปลวไฟสีน้ำเงินพุ่งออกมาขณะที่หินและใบมีดเสียดสีกัน

ใบมีดขูดพื้นผิวของรูปปั้นและฉันก็ไถลลงมาตามแรงโน้มถ่วง

ฉันไถลลงไปประมาณ 100 เมตร

และฉันก็ชักกริชออกมาจากมือซ้าย

'ฉันจะโจมตีมันภายในครั้งเดียว'

กริชที่ส่องแสงระยิบระยับท่ามกลางแสงแดดและแทงทะลุช่องว่างของหินรูปปั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ ฉันบิดดาบยาวในมือขวาเข้าไปในรอยแตกอีกอันเพื่อทรงตัว

ตอนนี้ฉันทรงตัวได้แล้ว

แต่ตัวฉันห้อยอยู่เหนือพื้นดินหลายร้อยเมตรเเทน

สภาพฉันตอนนี้ถูกแขวนไว้กลางอากาศด้วยดาบสองเล่ม

ข้างล่างพื้นนั้นเต็มไปด้วยพายุทรายและเปลวเพลิงที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง

[แชะ!]

[จับภาพหน้าจอสำเร็จแล้ว รูปภาพจะถูกบันทึกไว้ในแกลเลอรี่]

'ทำไม...ไรก็ได้ จับภาพหน้าจอเนี่ยนะ?'