บทที่ 128 : คุณค่าและความไร้ค่า (3-2)

บทที่ 128 : คุณค่าและความไร้ค่า (3-2)

[แกกำลังทำอะไรอยู่?]

“ตราบใดที่ไม่ฆ่ามันก็ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เวคิสมองไปที่ชายที่ดิ้นอยู่บนพื้นใต้ฝ่าเท้าของเขาแล้วพูดขึ้น

“เอาแขนกลับไปต่อเองล่ะกันนะ ถ้าแกถือมันไว้ให้ติดกัน มันก็อาจจะเชื่อมกันได้เองมั้ง ฉันก็ไม่เคยแขนขาดซะด้วยสิ คงจะช่วยอะไรไม่ได้เท่าไร”

คนในจัตุรัสก็ยืนตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่ง

เลือดได้ไหลออกมาจากดาบที่เวคิสถืออยู่ในมือขวาของเขา

“ดูเหมือนจะมีเรื่องที่น่าสนใจเกิดขึ้นในตอนที่ฉันไม่อยู่สินะ น่าสนใจจริงๆ ฉันเองก็กำลังเบื่อพอดี มีใครสนใจเล่นกับฉันอีกไหม?”

“ไอ้โรคจิต!”

ใครบางคนที่ซ่อนอยู่ในฝูงชนตะโกน

“ยังดีกว่าพวกน่าเบื่อ ไร้ประโยชน์แบบพวกแกแล้วกัน คิดแบบนั้นไหม?”

เวคิสมองมาที่ฉันแล้วยิ้ม

ฉันขมวดคิ้ว

“ทำไมนายต้องทำแบบนั้น?”

"ผมขอโทษที พอดีมันน่าขยะแขยงมากจนมือของผมขยับไปเองโดยไม่รู้ตัว”

เวคิสเช็ดเลือดแล้วใส่ดาบกลับเข้าไปในฝัก

จากนั้นเขาก็เดินไปที่กำแพงตรงมุมหนึ่งของลานกว้างและพิงกำแพงนั้น

ชายคนนั้นคลานไปยังแขนที่ขาดของเขา

'ไอ้หมอนั้นโชคดีไป'

หากเวคิสไม่ก้าวเข้ามา มือของไอเซลล์คงบดขยี้กะโหลกของเขาไปแล้ว

ไอเซลล์ทะยานขึ้นไปในอากาศ จากนั้นหันมองไปยังบุคคลที่สามที่เพิ่งเข้าร่วมลานกว้าง

[ไอ้คนมาใหม่ พวกนายรู้เรื่องทั้งหมดแล้วใช่ไหม?]

“หมายถึงเรื่องการแบ่งชั้นที่ 1 และชั้นที่ 2 นะเหรอ? ชั้นที่ 1 ห่วยแตกแบบต้องนอนในโคลนและชั้นที่ 2 ได้รับการดูแลอย่างดีเหมือนกับนอนในพระราชวัง”

[ถูกต้อง และพวกนายก็อยู่ที่ชั้น 1 เหมือนกัน]

"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเราจะได้ขึ้นไปชั้น 2 เร็วๆ นี้”

เวคิสชี้มาที่ฉัน

เนเรสซ่าหรี่ตายืนอยู่ข้างเขา

[ฉันจะสรุปอีกครั้งสำหรับไอ้โง่ที่ยังไม่เข้าใจ จากสมาชิกทั้งหมด 35 คน มี 13 คนอยู่บนชั้น 2 ที่เหลืออีก 22 คนอยู่ชั้นที่ 1 คนที่อยู่บนชั้นที่ 2 สามารถใช้สิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดในห้องรอได้ แต่พวกชั้นที่ 1 ถ้าขึ้นไปชั้น 2 แล้วโดนจับได้ ฉันฆ่าแน่!]

ไอเซลล์กำหมัดแน่นเผยท่าทีข่มขู่

[แต่หากอยากขึ้นไปที่ชั้น 2 ล่ะก็ ให้พัฒนาความสามารถของตนเองซะ ทุกคนจงตั้งใจฟัง ดูตัวอย่างได้จากท่านผู้นี้!]

ไอเซลล์ชี้มาที่ฉันแล้วเชิดจมูกขึ้น

[ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้ ฮีโร่หมายเลข 1 ของเรา คุณฮาน ! พวกแกเคยเห็นสิ่งที่เขาทำบนชั้น 15 แล้วใช่ไหม? พวกแกเห็นมันไหม? พวกแกคงนึกไม่ถึงเลยสินะ นั่นน่ะคือกลยุทธ์ที่ชาญฉลาดอย่างแท้จริงและ... อ๊ะ อ๊ะ อ๊ายยย!]

ฉันดึงแก้มไอเซลล์

แต่ความสนใจทุกคนยามนี้ได้มุ่งไปที่ฉัน

'ต้องทำแบบนี้อีกแล้วเหรอ?'

ครั้งหนึ่ง ฉันเคยพูดสิ่งที่คล้ายกันนี้มาก่อน

ฉันหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดกับทุกคนว่า

“ถ้าพวกนายต้องการได้รับการปฏิบัติเหมือนมนุษย์ พวกนายก็ต้องแสดงความสามารถออกมา ไม่ว่าจะในการต่อสู้หรืออะไรก็ตาม นายท่านกำลังเฝ้าดูทุกคนอยู่ หากเขาเห็นว่าพวกนายมีความสามารถเพียงพอแล้ว แม้ว่าพวกนายจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม นายท่านก็จะส่งพวกนายไปที่ชั้น 2 เอง”

“ถึงอย่างนั้น แบบนี้มันก็ไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ? เราถูกพามาที่นี่โดยไม่รู้อะไรเลย และตอนนี้เรากำลังถูกบังคับให้ใช้ชีวิตแบบนั้น”

ชายคนหนึ่งถึงกับหลั่งน้ำตา

เวคิสแยกตัวออกจากกำแพง มือขวาของเขาอยู่บนฝักดาบ

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“อย่าสอด”

เวคิสถอยหลังกลับไปอย่างเงียบๆ

ฉันพูดต่อ

“เราก็เหมือนกับพวกนาย เราถูกลากมาที่นี่โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าและไม่เต็มใจ ไม่สิ สถานการณ์ของพวกเรามันโหดร้ายยิ่งกว่านั้นอีก ใช่ไหมเจนน่า?”

“จริง ตอนนั้นเราไม่มีอะไรจะกินด้วยซ้ำ เราเกือนจะถูกสังเคราะห์ได้ตลอดเวลาถ้าเราทำผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ”

“เราฝึกซ้อมทั้งวันเหมือนคนโง่ พวกนายคิดว่าเราอยากทำงั้นเหรอ?”

“นั่นหมายความว่า…คุณกำลังบอกให้เราสู้เหมือนคุณเหรอครับ?”

“ก็แบบนั้นแหละ”

ตอนนี้เรายังไม่ต้องการฮีโร่สายสนับสนุนมากนัก

คนที่อยู่ในสายการต่อสู้ส่วนใหญ่ในหมู่พวกเขา มีเพียงไม่กี่คนที่จะสามารถไปที่ชั้น 2 ได้

ชายคนนั้นก้มหัวลง

‘ฝ่ายหนึ่งยอมรับและอีกฝ่ายไม่ยอมรับ ความเห็นแบ่งออกเป็นครึ่งต่อครึ่งแล้ว'

บางคนมีความคิดลึกซึ้งมากกว่านั้น

นอกจากนี้ก็ยังมีคนที่ลงไปที่ชั้น 1 เพราะความรู้สึกสิ้นหวัง

แต่ก็ยังมีผู้ที่แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

มันเป็นการตอบสนองทางจิตวิทยาที่เรียบง่าย

พวกเขาถูกแย่งชิงสิ่งอำนวยตวามสะดวกไปในทันที พวกเขาคงจะไม่พอใจมาก ส่วนนี้เป็นความผิดพลาดของนายท่านไรก็ได้

หากต้องการเปลี่ยนระบบ ก็ไม่ควรจะใช้การสุ่มฟรีแล้วค่อยๆดำเนินการตามขั้นตอนต่างๆ พูดง่ายๆ ก็คือ ด้วยการที่นำระบบใหม่มาปรับใช้งานอย่างรวดเร็วเช่นนี้ มันอาจทำให้เกิดการตอบโต้จากฮีโร่ทั้งหลายได้

“ไร้สาระ!”

ก็อะไรแบบนี้ไงล่ะ

ชายวัยกลางคนอ้วนท้วนเช็ดหน้าผากแล้วพูดเสียงดัง

“เราจะไม่ยอมรับสิ่งนี้หรอก เราถูกปฏิบัติเหมือนขยะยังและถูกบอกให้ไปต่อสู้งั้นเหรอ? มันถูกต้องที่ไหน!”

“ไอ้สารเลวนั้น ตอนกินไม่เห็นพูดเสียงดังแบบนี้เลย”

เพราะเหตุนั้น

ชายคนนั้นก็ไม่ถอยกลับและตะโกนต่อไปเรื่อยๆ

“ใช่ไหมพวกเรา?”

"ใช่ เราจะทวงสิทธิ์อันชอบธรรมของเราคืน!”

เกือบสิบคนรวมตัวกันประท้วงทันที

ชายตัวอ้วนยิ้มอย่างพึงพอใจ

“แกคิดว่าเราจะไม่รู้เรื่องความลับที่แกซ่อนไว้เหรอ?”

"ความลับ?"

“วิธีบังคับให้นายท่านเปลี่ยนความคิดของเขาไง เรารู้ว่ายัยสัตว์ประหลาดตัวน้อยนั้นควบคุมเราไม่ได้ แกเลยพยายามซ่อนมันไว้ แต่เราทุกคนก็รู้แล้ว ใช่ไหมทุกคน? ถ้าเราอยากจะได้รับการปฏิบัติเหมือนมนุษย์ ทำไมเราต้องเสี่ยงชีวิตต่อสู้กับสัตว์ประหลาด? นี่มันไม่บ้าไปหน่อยเหรอ?”

"ใช่!"

“จากนี้ไป เราขอประท้วงและปฏิเสธการเข้าร่วม!”

ชายร่างอ้วนที่อยู่ตรงกลางฝูงชน ชูกำปั้นขึ้น

ข้อความของระบบก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือน

['ซิตัน (★)' ปฏิเสธที่จะเข้าร่วม!]

['ปาร์ตี้ที่ 4' ไม่สามารถใช้งานได้]

['ปาร์ตี้ที่ 5' ไม่สามารถใช้งานได้]

[สถานการณ์การประท้วงครั้งใหญ่!]

[ฮีโร่กำลังก่อการจลาจล!]

ฉันหัวเราะเบาๆ

“พวกนายเล่นอะไรโดยไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงสินะ”

ฉันหยิบดาบออกจากเข็มขัดแล้ววางไว้ใต้เท้า

ฉันกดเท้าลง และดาบก็หมุนไปบนพื้นจัตุรัสแล้วเลื่อนไปทางกลุ่มผู้ประท้วง

“ตัดแขนข้างหนึ่งของนายออกด้วยดาบเล่มนี้ เหมือนกับผู้ชายคนนั้นแล้วฉันจะไว้ชีวิตนาย”

ฉันชี้ไปที่ชายผู้พยายามอย่างยิ่งที่จะติดแขนที่ขาดของเขากลับเข้าที่

ชายอ้วนพูดราวกับว่าเขากำลังมองคนบ้า

“ฮ่าๆๆ บ้าไปแล้วเหรอ?”

“ช่วยไม่ได้นะ ถ้าพูดดีๆ แล้วไม่ได้ผล เดี๋ยวพวกนายจะได้บทเรียนกันแน่”

['นายท่าน การสังเคราะห์กำลังเริ่มต้นขึ้น!']

ชิ้ง

ประตูห้องสังเคราะห์ถูกเปิดออก