บทที่129 : คุณค่าและความไร้ค่า (4-1)

บทที่129 : คุณค่าและความไร้ค่า (4-1)

หลายคนยังคงอยู่ในจัตุรัส

พวกเขาสลับมองระหว่างพวกเรากับกลุ่มผู้ประท้วงที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พวกเขาคงจะสงสัย

ว่าวิธีการของพวกเขาจะได้ผลหรือไม่

ถ้ามันได้ผล พวกเขาคงจะเลือกทำแบบเดียวกัน

“ฮึฮึ แกคิดจะซ่อนมันไว้แค่คนเดียวได้ไหม? เรารู้ทุกอย่างแล้ว เราสามารถปฏิเสธคำสั่งของนายท่านได้!”

“……”

“ยัยนางฟ้าอวดดีนั่นก็แตะต้องเราไม่ได้เหมือนกัน!”

ชายอ้วนหัวเราะอย่างเย้ยหยัน เพื่อนของเขาก็หัวเราะเยาะอยู่ข้างๆ

สีหน้าแห่งความหวังปรากฏออกมาอย่างเห็นชัดได้บนใบหน้าของพวกเขา

มันไม่ผิดหรอก

ฮีโร่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธคำสั่งของนายท่าน

ไอเซลล์เองก็มีเหตุผลบางอย่าง เธอนั้นไม่สามารถแตะต้องฮีโร่ตามอำเภอใจได้

อีดิสพูดด้วยสีหน้าหนักใจ

"หยุดเถอะ เราเคยทำแบบนั้นมาก่อน เราต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน สิ่งที่นายทำตอนนี้มันต่างกันมาก”

“ต่างตรงไหน? เราเองก็เสี่ยงชีวิตของเราเช่นกันด้วย!”

“พวกนายไม่เข้าใจความหมายของคำนั้นด้วยซ้ำ…”

ฉันก้าวไปข้างหน้าและห้ามอีดิสไว้

อีดิสขมวดคิ้ว เธอกุมหน้าผากของตนแล้วถอยหลังออกไป

พวกเขาคิดว่าพวกเขาชนะแล้ว จึงหัวเราะดังขึ้น ฉันเลยพูดขึ้นว่า

"ถูกแล้ว พวกนั้นก็เสี่ยงชีวิตเหมือนกัน”

"หมายความว่าไง…?"

[ฉันรอมาตั้งนานล่ะที่จะทำแบบนี้! เวคิส อลัน เลสลี่!]

ไอเซลล์หมุนตัวไปรอบๆ และชี้ไปที่ประตูด้านซ้ายของจัตุรัส

ภายในห้องสังเคราะห์ วงกลมเวทมนตร์สีม่วงเปล่งแสงอันน่าขนลุก

[สามคนนี้….เดินเข้าไปในประตูนั้น ไปเร็วเข้า!]

“การสังเคราะห์เหรอ?”

[ใช่]

เวคิสยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำและเดินเข้าไปในห้องสังเคราะห์

ไอเซลล์ มองไปที่ทั้งสองคนที่เหลือด้วยสายตาที่หงุดหงิด

[ทำไมพวกแกไม่รีบเข้าไปล่ะ? ฉันไม่ได้มีเวลาทั้งวันนะ]

“ไม่ นี่มันอะไรกัน…”

ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก

รู้เรื่องการประท้วง แต่ไม่รู้เรื่องการสังเคราะห์เนี่ยนะ

เขาคงเคยได้ยินเรื่องนี้ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาฟังมาเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

[เอาล่ะ ถ้าไม่เดินเข้าด้วยตัวเอง ฉันจะลากพวกแกเข้าไปให้!]

ไอเซลล์คว้าขอบเสื้อของพวกเขาแล้วโยนเข้าไปทันที

การเคลื่อนไหวนั้นดูบอบบางแต่พลังที่อยู่เบื้องหลังมันไม่ใช่ ชายทั้งสองลอยเข้าไปที่ห้องสังเคราะห์เหมือนกระสุนปืนและชนกับผนังด้านใน หนึ่งในนั้นหัวชนผนังจนเลือดหยดลงมาจากหน้าผาก

"รอก่อน! เดี๋ยว…"

ปัง!

ประตูห้องสังเคราะห์ปิดลงพร้อมกับเสียงดังสนั่น

[คุณจะทำการสังเคราะห์หรือไม่?]

[ใช่ (เลือกแล้ว) / ไม่ใช่]

แสงวาบจากการสังเคราะห์พุ่งทะลุรอยแตกที่ประตูปิด

[การสังเคราะห์เสร็จสมบูรณ์!]

['อลัน (★)' กลายเป็นแสงสว่างและหายไป]

['เลสลี่ (★)' กลายเป็นแสงสว่างและหายไป]

['เวคิส (★★)' เลเวลเพิ่มขึ้น! ได้รับทักษะใหม่!]

ชายร่างอ้วนซิตันจ้องมองที่ประตูห้องสังเคราะห์ด้วยท่าทางงุนงง

หลังจากนั้นไม่นานประตูก็เปิดออก และเวคิสก็ปรากฏตัวออกมา

“รู้สึกดีจริงๆ!”

เวคิสยิ้มจนริมฝีปากของเขาแทบจะแตะหูได้

เขี้ยวมองเห็นได้ระหว่างริมฝีปากของเขา เวคิสที่ตอนนี้เลเวล 8 แล้ว มองไปยังกลุ่มผู้ประท้วงที่เหลือและพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

"ยังไม่พอ ไม่มีเครื่องสังเวยอีกแล้วเหรอ? ดูเหมือนจะยังมีเครื่องสังเวยอยู่อีกตั้งมากมาย”

“สำหรับนาย พอแล้วล่ะ หมดเวลาของนายแล้ว”

“น่าเสียดายจริงๆ”

เวคิสหัวเราะคิกคักแล้วนั่งลงข้างห้องสังเคราะห์ โดยหันหลังพิงไว้

“เอาเถอะ มันก็เป็นประสบการณ์ที่ดี ผมหวังว่าเราจะทำแบบนี้บ่อยขึ้นนะ”

ไม่มีร่องรอยของความลังเลในสีหน้าของเขา ดูเหมือนว่าเขาจะพอใจมาก เขาไม่ได้กังวลเลยว่าตัวเขาจะตกเป็นเป้าหมายของการสังเคราะห์ได้ด้วยเหมือนกัน

[เนเรสซ่า โอลิเวอร์ วอลเตอร์!]

ไอเซลล์เรียกสามคนถัดไป

เนเรสซ่าเข้าไปในห้องสังเคราะห์ด้วยท่าทีที่สงบ ชายที่ถูกเรียกก็กรีดร้องและคว้าคอเสื้อของซิตันไว้

“ให้ตายเถอะ นี่มันไม่เหมือนกับที่แกบอกไว้นี่! ไหนแกบอกว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นไง!”

"มันควรจะเป็นแบบนั้นสิ จากสิ่งที่ฉันได้ยินมา มันก็ไม่น่าจะมีอะไรเกิดขึ้น!”

“แล้วทำไมสองคนที่เข้าไปก่อนหน้านี้ไม่ออกมาล่ะ?”

ขณะที่ไอเซลล์เข้ามาหา ชายคนนั้นก็นั่งลงบนพื้นและยกมือ

"ฉันถูกผู้ชายคนนี้หลอก! ฉันไม่รู้ว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้จริงๆนะ!"

[แล้วไง?]

ไอเซลล์พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดและโยนชายคนนั้นเข้าไป

ชายคนนั้นต่อต้านและดิ้นไปมาแต่มันก็ไร้ประโยนช์ ในไม่ช้าชายอีกคนหนึ่งที่กำลังวิ่งขึ้นบันไดก็ถูกไอเซลล์จับได้และโยนเข้าไปในห้องสังเคราะห์

ประตูปิดตามหลังพวกเขา

[คุณจะทำการสังเคราะห์หรือไม่?]

[ใช่ (เลือกแล้ว) / ไม่ใช่]

แสงวาบจากการสังเคราะห์พุ่งออกมาทางรอยแตกที่ประตูปิด

[การสังเคราะห์เสร็จสมบูรณ์!]

['วอลเตอร์ (★)' กลายเป็นแสงสว่างและหายไป]

['โอลิเวอร์ (★)' กลายเป็นแสงสว่างและหายไป]

การเสียสละสี่ครั้ง แต่ผู้ประท้วงอีกหกคนยังคงอยู่

ซิตันรีบพูด

“ฉันจะยกเลิกการประท้วงทั้งหมด!”

['4 ปาร์ตี้' ใช้งานได้แล้ว]

ไม่มีข้อความบ่งบอกถึงการเข้าร่วมของ 5 ปาร์ตี้

เพราะถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว

[เจนน่า ลอว์เรนซ์!]

“สุดท้ายมันก็กลายเป็นแบบนี้จนได้”

เจนน่าเข้าไปในห้องสังเคราะห์ด้วยสีหน้าหงุดหงิด

แม้ว่าการประท้วงจะถูกยกเลิก แต่การสังเคราะห์ก็ไม่ได้หยุดลง ลอเรนซ์คุกเข่าลงและขอร้อง

"ช่วยฉันด้วย โปรดช่วยฉันด้วย! เขาเป็นคนต้นคิดนะ! ฆ่าเขาสิ!”

[ลาก่อนจ้า]

ไอเซลล์คว้ามือของลอว์เรนซ์แล้วโยนเขาเข้าไปในห้องสังเคราะห์

“เฮ้ การประท้วงยกเลิกแล้ว ทำไมมันไม่หยุดล่ะ?”

ซิตันตะโกนและเหงื่อของเขาก็ไหลออกมาเยอะมาก

'แหงล่ะ'

พวกเขาเป็นตัวอย่าง นายท่านจึงเลยคิดจะเชือดไก่ให้ลิงดูไง

แม้ว่าวิธีการในตอนนี้จะเป็นกลางมากที่สุดแล้ว แต่ก็ยังต้องอาศัยความกลัวจากการสังเคราะห์เข้ามาช่วยด้วย

ผู้คนรวมตัวกันที่จัตุรัส มองดูการสังเคราะห์ด้วยสายตาที่หวาดกลัว

แม้ว่าจะมีการร้องเรียนเรื่องสภาพความเป็นอยู่และอาหารที่ไม่สะดวกสบายเหมือนแต่ก่อน แต่พวกเขาก็โล่งใจที่ไม่ได้ร่วมประท้วง

[อีดิส ริเดล!]

จำนวนคนลดลงทีลดทีละคน

นายท่านใช้ผู้สังเวยจำนวนสองให้เวคิสและเรเนสซ่า เพราะพวกเขามาช้ากว่าพวกเรา

ซึ่งที่จริงสังเคราะห์หนึ่งคนก็เพียงพอแล้วสำหรับฮีโร่ที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง

บางคนพยายามแกว่งหมัด วิ่งหนี หรืออาละวาด แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ พวกเขาไม่เคยฝึกฝนอะไรเลย ทำให้พวกเขาต่อต้านไม่ได้สักนิดเดียว คล้ายกับการประท้วงของพวกอ่อนแอ

“ฮ-เฮ้ อย่างน้อยก็พูดอะไรหน่อยสิ!”

ชายคนหนึ่งเกาะติดกับขาของฉัน

"ต้องการให้ฉันพูดอะไร?"

“ฉันได้ยินมาว่านายสามารถติดต่อกับนายท่านได้ บอกเขาให้หยุดความบ้าคลั่งนี้ที!”

มีแสงส่องออกมาจากประตูห้องสังเคราะห์

ฉันชี้ดาบของฉันไปที่ตรงเท้าของซิตัน ไม่มีใครสนใจดาบที่ฉันผลักไปข้างหน้า

“ตัดแขนข้างหนึ่งของนายออกด้วยดาบนี้ แล้วฉันจะลองคุยกับนายท่านให้”

"อะไรนะ?!"