บทที่ 127 : คุณค่าและความไร้ค่า (3-1)

บทที่ 127 : คุณค่าและความไร้ค่า (3-1)

หลังจากนั้นไม่นาน การจัดการของนายท่านก็เสร็จสมบูรณ์

ข้อความของระบบปรากฏขึ้น

[การปรับปรุงเสร็จสมบูรณ์]

[กำลังใช้การตั้งค่าที่เปลี่ยนแปลง โปรดรอสักครู่]

ไอเซลล์ดีดนิ้วของเธอ

[ฉันจะบอกว่าใครอยู่ที่ไหน ตั้งใจฟังดีๆ!]

หนังสือหนาเล่มหนึ่งโผล่ออกมาจากอากาศ

ไอเซลล์คลี่หนังสือและเริ่มอ่านเนื้อหาภายในเล่ม

[จำนวนฮีโร่ทั้งหมดในปัจจุบันในห้องรอคือ 35… และคำสั่งจากนายท่านคือ…]

ไอเซลล์พึมพำขณะที่เธอดูเนื้อหาในหนังสือ

เจนน่าเข้ามาใกล้และกระซิบกับฉัน

“ฮานเกิดอะไรขึ้น? มันแปลกไปนิดหน่อยนะ”

“ฉันคิดว่ามันปกติออก”

“เราจำเป็นต้องแบ่งชั้นหนึ่งและชั้นสองแบบนี้จริงๆ เหรอ? มันเหมือนกับ…”

“ขุนนางและสามัญชนสินะ หากนายท่านต้องการจะจัดการกับเราตามที่เขาพอใจ นั่นก็เป็นมาตรการตามธรรมชาติ ถึงฉันไม่ชอบมันแต่ผลลัพธ์มันจะออกมาดีเอง”

ออลก้าพูดแทรก

เธอกำลังโบกสะบัดพัดที่เธอได้รับเป็นของขวัญ

“ขุนนางและสามัญชน...”

เจนน่าทำหน้ามุ่ย

ฉันวางมือบนหัวของเจนน่าเบาๆ

“เธอตื่นแต่เช้าและไปที่สนามฝึกซ้อม เธอฝึกหนักที่นั่นตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น จากนั้นเธอก็ออกล่าวัตถุดิบในดันเจี้ยนวันธรรมดา เนื้อมากกว่าครึ่งหนึ่งที่เรากินก็มาจากการล่าสัตว์ของเธอ แถมเธอยังต้องไปทำภารกิจตลอด”

ฉันหันไปหาฝูงชนในจัตุรัสชั้นสองและสังเกตเห็นผู้คนพึมพำกัน

ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ

"แล้วพวกเขาล่ะ?"

“พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลย เธอนี่ก็ช่างไร้เดียงสาหมือนกันนะ ถ้าเป็นเวลาปกติ ฉันคงรำคาญไปนานแล้ว”

ออลก้าปิดปากของเธอด้วยพัด

อีดิสที่กำลังฟังอยู่ก็ถอนหายใจ

“แปลว่าแทนที่จะสังเคราะห์ เขาเลือกสร้างลำดับชั้นขึ้นมาแทนงั้นเหรอ?”

"ถูกต้อง"

ตอนนี้ฮีโร่ทุกคนในห้องรอก็มีวิถีชีวิตที่คล้ายกัน

พวกเขานอนเตียงแบบเดียวกัน กินอาหารแบบเดียวกัน และสวมเสื้อผ้าแบบเดียวกัน แม้ว่าความพยายามและความสำเร็จจะแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล ทว่ารางวัลก็เท่าเทียมกัน

หากห้องรอถูกควบคุมด้วยการสังเคราะห์โดยใช้คนจำนวนเพียงน้อยนิด มันก็เป็นอะไรที่ยอมรับได้

แต่การจะพัฒนาห้องรอในปัจจุบันไปสู่ระดับต่อไป จำเป็นต้องมีมาตรการบางอย่างที่จะไม่เสียคนที่มีประโยชน์ไปกับการสังเคราะห์โดยใช่เหตุ

หนึ่งในนั้นคือการปรับแต่งสิ่งอำนวยความสะดวก

ในตอนแรก มันใช้เพื่อตกแต่งห้องรับรองเท่านั้น เหล่านายท่านเองคงไม่คิดว่าฮีโร่จะมีสติปัญญาที่เกือบจะเทียบเท่ากับมนุษย์ พวกเขาคิดเพียงว่ามันเป็นก้อนข้อมูล

แต่ฉันนั้นแตกต่างออกไป

ฉันได้พัฒนาห้องรออย่างรวดเร็วและพบว่าการตกแต่งห้องรอมีประโยชน์อีกอย่างด้วย

สิ่งที่นายท่านสร้างขึ้นในตอนนี้คือโมเดล A3 ที่ฉันเคยใช้ในช่วงแรกของนิฟม์เฮมมั นมีข้อเสีย แต่มันก็เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการลดอัตราการสังเคราะห์ ภาพแบบจำลองของเมืองที่ฉันสร้างได้ถูกร่างไว้ในบันทึกการเล่นแล้ว

ไอเซลล์ปิดหนังสือ

จากนั้นเธอก็หมุนตัวโปรยละอองดาวไปรอบๆ จัตุรัส

[ทุกคนตั้งใจฟังนะ! ฉันจะแจ้งการจัดสรรห้อง ตั้งใจฟังให้ดีเพราะจะพูดแค่ครั้งเดียวเท่านั้น มันเป็นคำสั่งที่เข้มงวดของนายท่าน ดังนั้นหากมีคนประท้วงโดยไม่มีสาเหตุ คงรู้ผลที่ตามมานะ]

ไอเซลล์กระแอมในลำคอและแสดงสีหน้าจริงจัง

[สมาชิกในปาร์ตี้ที่ 1 ทั้งหมด 4 คน! ทุกคนจะอยู่บนชั้นสอง สามารถเลือกห้องใดก็ได้ที่ต้องการ เช่นเดียวกับปาร์ตี้ที่ 2 มีห้องมากมายเลย เลือกห้องใดก็ได้เช่นกัน]

ไอเซลล์ยังคงพูดต่อไป

[โคลอี้ อีน๊อค อัลเตอร์ แพทริค และอมารีนด้วย พวกเธอก็อยู่บนชั้นสอง]

ใบหน้าของผู้ที่ถูกเอ่ยชื่อนั้นโล่งใจ

แม่ครัว 2 คน ช่างไม้ ช่างตีเหล็ก และคนฟอกหนัง คนเหล่านี้คือฮีโร่ที่ฝึกฝนทักษะอย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่ได้รับมอบหมายให้ทำงานในศูนย์แห่งนี้ มีสมาชิกสนับสนุนคนอื่นๆ เช่นกัน แต่พวกเขานั้นขาดทักษะไปพอสมควร

[คนอื่นๆ ที่เหลือจะอยู่ชั้นหนึ่ง]

"ว่าไงนะ?!"

ชายคนหนึ่งที่มุมจัตุรัสก้าวไปข้างหน้า

แก้มของไอเซลล์พองขึ้น

[นายมีอะไรจะแย้ง?]

“ห้องชั้น 2 เยอะไม่ใช่เหรอ? คนอื่นๆ อยู่ที่ชั้น 1 เนี่ยนะ ฉันไม่ยอมหรอก!”

"ใช่! ชั้น 2 สามารถพักได้อย่างน้อย 30 คน! จัดห้องใหม่เดี๋ยวนี้!”

เพื่อนของชายคนนั้นตะโกนเสียงดัง

คนอื่นๆ ก็เริ่มแสดงความไม่พอใจพร้อมๆ กัน

“จัดห้องใหม่!”

"เราจะนอนในห้องที่ไม่มีเตียงได้ยังไง? น่าสมเพช!”

[เหอะ!]

ไอเซลล์หัวเราะอย่างสดใสและกำหมัดเล็กๆ ของเธอไว้

จากนั้นเธอก็ทะยานขึ้นไปในอากาศและส่งหมดเล็กๆ ของเธอกระแทกลงไปที่พื้น

บูม!

ห้องที่เราอยู่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับมีระเบิด

คนที่อยู่ใกล้ไอเซลล์ปิดหูแน่น จัตุรัสเงียบไปครู่หนึ่ง ไอเซลล์พับปีกและนั่งอยู่บนม้านั่งที่พังทลาย

[พวกแกจะได้ใจเกินไปแล้วนะ! ความจริงเดือนที่แล้ว พวกแกน่าจะถูกสังเคราะห์ไป โดนแค่นี้ก็ถือว่าโชคดีแค่ไหนแล้ว]

"แต่…"

[แต่อะไร? อยากลิ้มรสหมัดปรมาณูของฉันไหม]

ไอเซลล์ยกหมัดขึ้นและยื่นมือขวาออกไปราวกับกำลังชก

มือเล็กๆ ของเธอขยับด้วยความเร็วที่มองไม่เห็น ปล่อยคลื่นกระแทกออกมา เธออาจจะดูเหมือนนางฟ้าตัวเล็กๆ เมื่อมองแวบแรก แต่ไอเซลล์นั้นเป็นสัตว์ประหลาดเลเวล 257

ความปั่นป่วนในลานจัตุรัสก็สงบลง

ไอเซลล์พยักหน้าด้วยสีหน้าพึงพอใจ

[ตอนนี้ไม่มีใครจะร้องเรียนอีกไหม? โคลอี้ ก้าวออกมาข้างหน้า]

โคลอี้ก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้าวิตก

[เธอเป็นหัวหน้าแม่ครัว  จากนี้ไปเธอและอมารีนจะทำอาหารให้แค่คนที่อยู่ชั้นสองกินเท่านั้น]

“อะไรนะคะ?”

[เธอจะทำอาหารให้แค่คนที่ชั้นสองกินเท่านั้น คนอื่นไม่ต่องทำเผื่อ]

"เดี๋ยว!"

“แล้วเราล่ะ?”

“พาแม่ครัวออกไปหมดเลยเหรอ? งั้นเราจะเอาอะไรกิน?”

ไอเซลล์ขมวดคิ้ว

[คิดเอาเองสิ….จะกินดินกินหญ้าหรือไม่กินก็ตามสบาย อ้อ ลืมบอกไปว่าจากนี้คนในชั้นที่ 1 ห้ามกินเนื้อสัตว์ เห็นมันฝรั่งในตู้กับข้าวชั้นหนึ่งไหม? จะย่างจะต้มมันก็ตามสะดวก]

“ไม่มีทาง…เธอกำลังบอกให้เรากินแต่มันฝรั่งงั้นเหรอ?”

[ใช่ มีปัญหาอะไรไหม?]

“แม่งเอ้ย! ให้เรานอนบนพื้นแล้วยังให้เรากินแต่อะไรก็ไม่รู้อีกเนี่ยนะ?”

ชายที่แข็งแกร่งก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ

“มันไม่ยุติธรรมเลยที่เราถูกลากมาที่นี่โดยไอ้โรคจิตที่เรียกตัวเองว่านายท่าน ทั้งตอนนี้เขายังกล้าปฏิบัติต่อเราแบบนี้อีกเหรอ? คิดว่าฉันจะยอมหรือไง?”

[แกคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าแกไม่ทำตามคำสั่ง?]

“แก…ไปลงนรกซะ!”

ชายคนนั้นชักมีดสั้นออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่ไอเซลล์

ไอเซลล์ดันแขนเสื้อของเธอขึ้น ท่าทางเธอเริ่มเปลี่ยนไป

แสงวาบพุ่งขึ้นไป

แขนที่ถือมีดมีเลือดออกและลอยขึ้นไปในอากาศ ชายคนนั้นจ้องมองที่แขนขวาที่ขาดหายไปครู่หนึ่งก่อนที่จะกรีดร้องอย่างเจ็บปวด

“อ๊ากกก!”

ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาแลบลิ้นออกมา เลียริมฝีปาก และหมุนดาบในมือ

เลือดหยดกระจายไปทั่วทุกทิศทุกทาง

คนที่ลงมือคือเวคิส

[แกกำลังทำอะไรอยู่?]

“ตราบใดที่ไม่ฆ่ามัน ก็ไม่เป็นไรใช่ไหม?”