บทที่ 60 - ก็แค่มาเพื่อยุบกลุ่มน่ะ

บทที่ 60 - ก็แค่มาเพื่อยุบกลุ่มน่ะ

"จดหมายตอบรับเข้าศึกษา?!"

สิ้นเสียงของเหลียงป๋อ คนอื่นๆ แทบจะประสานเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจพร้อมกัน

เดี๋ยวนะ! เหลียงป๋อจะมีจดหมายตอบรับเข้าศึกษาได้ยังไง!

ของพรรค์นี้มันใช้เงินซื้อได้ที่ไหนล่ะ?!

สีหน้าของหวังตงดูไม่ค่อยดีนัก แน่นอนว่าเขาก็สอบติดเหมือนกัน

ตอนนี้มันยุควันสิ้นโลกนะ ไม่ใช่ยุคสงบสุข การจะเงยหน้าอ้าปากได้ อย่างน้อยก็ต้องหางานทำ ซึ่งก่อนหน้านั้นก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ซะก่อน เพราะงั้นถึงพวกมันจะทำตัวเหลวไหล แต่ก็ไม่ได้ทิ้งการเรียน เพียงแต่เหลียงป๋อดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่คนที่สนใจเรื่องเรียนเลยสักนิด!

ในยุคนี้ แม้แต่นักเลงหัวไม้ยังรู้ว่าต้องตั้งใจเรียน ก็ลองคิดดูสิว่าการแข่งขันมันจะดุเดือดแค่ไหน แต่เหลียงป๋อเนี่ยนะ ดันสอบติดซะงั้น! แถมยังเงียบๆ ไม่บอกใครอีก!

พอลองนึกย้อนดูให้ดี เมื่อก่อนตอนที่พวกเขายกยอปอปั้นเหลียงป๋อ เหลียงป๋อก็ไม่ค่อยได้พูดอะไรมากนัก ในนามคือเป็นลูกพี่ แต่เวลาไปมีเรื่องชกต่อยกัน ส่วนใหญ่หวังตงก็เป็นคนตัดสินใจทั้งนั้น

แล้วเหลียงป๋อล่ะ มักจะหลบมุมอยู่เงียบๆ คนเดียว ไม่รู้ทำอะไร... หรือว่ากำลังแอบอ่านหนังสืออยู่วะ!

"ใช่สิ ทำไมล่ะ" ใบหน้าของเหลียงป๋อดูเรียบเฉย แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกภูมิใจเลยสักนิด

ให้ตายเถอะ ลองนึกดูสิ เขาคืออดีตผู้ยิ่งใหญ่ที่ผ่านการสู้รบมาโชกโชนในซีกโลกซอมบี้ จนถึงตอนนี้ชื่อเสียงเรียงนามของเขาก็ยังเป็นตำนาน แต่ใครจะไปคิดว่า อดีตเด็กหลังห้องที่เรียนจบแค่มอต้นอย่างเขา วันหนึ่งจะต้องมานั่งเรียนในมหาวิทยาลัย!

"ลูกพี่ นี่ลูกพี่จริงๆ..."

พวกนั้นมองเหลียงป๋ออย่างอึ้งๆ

ส่วนหวังตงที่ตอนแรกหน้าเสีย ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยยิ้มออกมา "ดูท่าทางลูกพี่อยู่ที่ตระกูลไป๋จะไม่ลำบากจริงๆ ด้วยสิ ถึงขนาดจัดการเรื่องจดหมายตอบรับให้ลูกพี่ได้เสร็จสรรพ ฉันได้ยินมาว่า รุ่นนี้ก็มีกรณีพิเศษแบบนี้เหมือนกัน บารมีลูกพี่นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ"

ในเขตปลอดภัยที่แสนจะวุ่นวาย สิทธิพิเศษนี่แหละที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดในยุควันสิ้นโลก อย่างเช่นตอนนี้ไง

บ้านของหวังตงมีเงิน แต่ในเขตปลอดภัยก็ถือว่าอยู่แค่ระดับกลางๆ ค่อนไปทางสูง จะใช้เงินยัดคนเข้ามหาวิทยาลัยดื้อๆ เลยคงเป็นไปไม่ได้ เพราะงั้นเขาถึงต้องพยายามด้วยตัวเอง แถมยังต้องอาศัยเส้นสายจากเหลียงป๋ออีกทาง

ก็เพราะรู้จักกับเหลียงป๋อนี่แหละ เขาถึงได้รู้ข้อมูลวงในหลายอย่าง

ช่วยให้ธุรกิจที่บ้านไปได้สวยทีเดียว

ตอนนี้พอเห็นจดหมายตอบรับของเหลียงป๋อ ถึงเขาจะอิจฉา แต่ก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองเลือกคนไม่ผิด ตระกูลไป๋มีอำนาจไม่ใช่น้อย การจะได้ข้อมูลดีๆ มาก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

"ที่แท้ก็ใช้เส้นสายของตระกูลลูกพี่นี่เอง"

"ลูกพี่โคตรเจ๋งเลย"

พอได้ยินคำอธิบายของหวังตง พวกที่ตอนแรกตกใจก็พากันพยักหน้าหงึกหงัก เหมือนเจอเหตุผลที่เข้าท่าแล้ว

"จัดการ?" เหลียงป๋อมองปฏิกิริยาของพวกมัน รู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง แต่ก็แค่ชนแก้วกับหวังตงไปทีหนึ่ง

ยังไงซะเขาก็เป็นคนที่ไต่เต้ามาจากจุดต่ำสุดจนประสบความสำเร็จ ในสายตาของเขา หวังตงกับพวกก็เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน เขาเลยคร้านจะไประแวดระวังคนพวกนี้

เอาเถอะ ไหนๆ พวกมันก็เรียกเขามาแล้ว ก็ถือโอกาสจัดการเรื่องวุ่นๆ ของร่างเดิมให้จบๆ ไปเลย จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาอีก

น่ารำคาญชะมัด

"ฉันสอบติดเองต่างหาก" เหลียงป๋อตอบกลับไป พลางยื่นบุหรี่ให้หวังตง ถึงไอ้พวกนี้จะเรียกเขาว่าลูกพี่ แต่ดูจากปฏิกิริยาของคนอื่น ไอ้หมอนี่น่าจะเป็นลูกพี่ตัวจริงมากกว่า เพียงแต่ในความทรงจำของร่างเดิมไม่ได้มีภาพลักษณ์แย่ๆ ของมันเลย

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ อีกฝ่ายเสแสร้งเก่งจนร่างเดิมจับไม่ได้

เรื่องนี้เหลียงป๋อกระจ่างใจทันทีที่เห็นท่าทีรับไฟแช็กจากเขาอย่างเป็นธรรมชาติของหวังตง

"วันนี้ที่มา ก็มีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย" เหลียงป๋อหรี่ตาลง ท่าทางดูง่วงนอนนิดๆ

"เรื่องอะไรล่ะลูกพี่?" หวังตงมองท่าทางของเหลียงป๋อ เหมือนจะเห็นภาพเงาความหัวอ่อนของเหลียงป๋อคนเดิมซ้อนทับขึ้นมา

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก" เขาจุดบุหรี่ในมือของตัวเอง "ก็แค่มาเพื่อยุบกลุ่มน่ะ"

(จบแล้ว)