บทที่ 61 - ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วย

บทที่ 61 - ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วย

บุหรี่ถูกจุดขึ้น เขาไม่ได้สูบ เพียงแค่มองดูมันมอดไหม้ลุกลามไปทีละน้อยอย่างใจเย็น กลิ่นของมันไม่ได้หอมอะไรนัก แต่กลับมีคนชอบมัน

เมื่อเหลียงป๋อพูดจบ ทุกคนต่างมองบุหรี่ที่คีบอยู่ระหว่างนิ้วของเขา ชั่วขณะหนึ่งพวกเขายังตั้งตัวไม่ติดและไม่ได้พูดอะไรออกมา จนกระทั่งหวังตงเป็นคนแรกที่ได้สติ สีหน้าของเขาเริ่มเก็บอาการไม่อยู่ เขามองไปที่เหลียงป๋อแล้วถามโพล่งออกมาว่า "แกว่าไงนะ?!"

"ก็ยุบกลุ่มไง" เหลียงป๋อไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจกับการเปลี่ยนท่าทีของหวังตง หนำซ้ำยังเงยหน้ามองทุกคนแล้วพูดปนหัวเราะว่า "มองฉันทำไม? เรียนจบแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไป ชกต่อยมันมีอะไรดี ตั้งใจเรียนหนังสือ พัฒนาตัวเองทุกวันดีกว่า"

"แกหมายความว่า ต่อไปนี้จะไม่ติดต่อกับพวกเราแล้วงั้นสิ?" หวังตงถามต่อ

"ก็อาจจะ" เหลียงป๋อไม่มีเวลามาเล่นขายของกับเด็กเมื่อวานซืน เขาไม่มีเวลาและก็ไม่อยากด้วย

"ทำไมล่ะ? ทุกคนก็อยู่ในเขต C กันหมดไม่ใช่เหรอ?"

เขตปลอดภัยถูกแบ่งออกเป็นหลายพื้นที่ พวกเขาอยู่ที่เขต C มหาวิทยาลัยที่สอบติดก็เป็นมหาวิทยาลัยเพียงแห่งเดียวในเขต C ถึงคนที่สอบไม่ติดก็ยังไปมาหาสู่กันได้

"นั่นสิ เหลียง... ลูกพี่คิดมากไปเองหรือเปล่า หรือว่าปอดแหกไปแล้ว?"

"ไม่ใช่ว่าลูกพี่โดนไอ้ไป๋ฮ่าวพูดขู่สองสามคำก็ตาขาวขึ้นมาหรอกนะ? แบบนี้มันหมายความว่าไง? เมื่อกี้ถ้าลูกพี่อยากจะอัดมัน พวกเราก็พร้อมจะช่วยอยู่แล้ว"

"ใช่ อยู่ๆ ก็มาทำแบบนี้แล้วเพิ่งมาบอกพวกเรา ลูกพี่นี่ไม่จริงใจเลยนะ"

คนอื่นๆ ต่างพากันพูดจาฉอดๆ คำพูดของพวกเขามีเจตนายั่วยุให้เกิดอารมณ์

ถ้าเหลียงป๋อจะไป แล้วต่อไปใครจะจ่ายบิลให้พวกเขาล่ะ? หวังตงน่ะรวยก็จริง แต่นี่มันมีไอ้โง่ให้หลอกฟันเงินอยู่ทนโท่ไม่ใช่เหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่พวกเขาชั่งน้ำหนักผลดีผลเสียแล้ว พวกเขายังยอมผิดใจกับไป๋ฮ่าวเพื่อมันเลยนะ

"ฉันจะอยู่หรือไปมันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นกันด้วย? จะบอกช้าหรือเร็วก็มีค่าเท่ากัน ยังไงซะที่ผ่านมาฉันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรที่นี่อยู่แล้ว" เหลียงป๋อเคาะบุหรี่ ท่าทางดูใจเย็นราวกับไม่มีอะไรมาสั่นคลอนความตั้งใจของเขาได้

ถ้าจะบอกว่าก่อนหน้านี้เขายังรู้สึกผิดอยู่บ้าง ตั้งใจจะชดเชยให้ และอยากจะเกลี้ยกล่อมเด็กเมื่อวานซืนพวกนี้ให้กลับตัวกลับใจล่ะก็ ตอนนี้ความรู้สึกพวกนั้นก็มลายหายไปหมดสิ้นแล้ว

คนพวกนี้ดูเหมือนพวกอันธพาลเก็บค่าคุ้มครองหน้าโรงเรียนสมัยที่เขายังไม่ดรอปเรียนเลย ส่วนร่างเดิมก็น่าจะนับเป็นไอ้โง่ที่รอจ่ายค่าคุ้มครองให้พวกมัน

ไม่มีคำว่าน้ำใสใจจริงเลยสักนิด เผลอๆ อาจจะโดนหลอกเอาเงินไปไม่น้อยด้วยซ้ำ

"แกแน่ใจนะว่าจะไป?" สีหน้าของหวังตงดูแย่มาก แต่เขาก็พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ แล้วจ้องมองเหลียงป๋อด้วยสายตาดุดัน

"แน่ใจ"

"พวกเราเพิ่งจะไปมีเรื่องกับไป๋ฮ่าวเพื่อแกนะ ตอนนี้มันเป็นคนของตระกูลเหลียงไปแล้ว นี่แกหลอกพวกเราเหรอ?" น้ำเสียงของหวังตงเริ่มแข็งกร้าว

"ไป๋ฮ่าวจะไม่เอาความเรื่องในวันนี้หรอก ทางนั้นเดี๋ยวฉันจะไปคุยเอง พวกแกจะไม่เดือดร้อน"

เดือดร้อนกับผีสิ!

หวังตงสบถด่าในใจ เขาดูออกว่าจากท่าทีของไป๋ฮ่าวเมื่อกี้ อีกฝ่ายจะไม่มาหาเรื่องพวกเขาแน่ๆ แต่ตอนนี้เหลียงป๋อจะไป และไป๋ฮ่าวก็คงไม่ยอมรับไมตรีจากเขาหลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้นแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นแผนที่เขาวางไว้ก่อนหน้านี้ก็พังพินาศหมดน่ะสิ?!

"ตึง"

หวังตงเริ่มเกรี้ยวกราด เขาวาดแขนปัดแก้วเหล้าบนโต๊ะจนกระแทกกันเสียงดัง

คนอื่นๆ ไม่กล้าส่งเสียง

"งั้นที่ฉันเคยให้แกไปถาม เรื่องที่ดินทางใต้ของเขต C ที่ตระกูลไป๋เตรียมจะร่วมมือกับบริษัทนั้น แกได้ถามหรือเปล่า?" สุดท้ายเขาก็เอ่ยถาม

แต่กลับเห็นเหลียงป๋อดันแก้วเหล้าที่กระแทกกันออก ท่อนแขนที่กำยำดูมีสัดส่วนงดงาม เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"

(จบแล้ว)