บทที่ 15: สุ่มฟรี 10 ครั้ง (3-2)

บทที่ 15: สุ่มฟรี 10 ครั้ง (3-2)

['คาร์ล (★)' กลับสู่อ้อมกอดของเทพธิดาแล้ว จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันกล้าหาญของเขาจะถูกจดจำไปชั่วนิรันดร์]

“เอ่อ นี่…”

“แล้วก็อบลินอีกสองตัวที่เหลือล่ะ?”

“ฉันจัดการไปตัวหนึ่งแล้ว!”

ที่ด้านหนึ่งของทุ่งหญ้า มีก็อบลินโดนลูกธนูปักอยู่ที่ด้านหลังของศีรษะ สภาพมันตอนนี้คือนอนกองอยู่กับพื้น

“แต่คนอื่นๆ...”

“ไว้คิดทีหลัง! มันมาทางเราแล้ว! รีบมานี้เลย!”

ก็อบลินวิ่งเข้ามาทางเจนน่า เจนน่าเธอวิ่งมาหาฉันพร้อมกับกรีดร้องออกมา ฉันรีบวิ่งเข้าใส่ก็อบลิน ใช้โล่ไม้กับดาบป้องกันและเริ่มการปะทะแบบตัวต่อตัว

“ฉึบ!”

ทันใดนั้นทุกอย่างก็กลายเป็นสีแดง

เลือดพุ่งออกมาจากแขนขวาของฉันที่ตอนนี้เต็มไปด้วยบาดแผลสาหัส ฉันเจ็บจนไม่มีแรงถือดาบในมือ และฉันก็ปล่อยดาบลงพื้น

['ฮาน(★)' เริ่มมีเลือดออก ความแข็งแกร่งลดลงเป็นระยะ]

ฉันจึงโจมตีก็อบลินด้วยโล่ไม้แทนดาบ

"กร๊าก!"

“ไอ้บัดซบนี้!”

ฉันฟาดหน้าของก็อบลินให้ร่วงด้วยขอบของโล่ไม้ มันฟันหักและเลือดกระเซ็น ฉันตีซ้ำอีกครั้ง อีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

แขนขาของมันกระตุก และในที่สุดมันก็ตายไป

ฉันถอนหายใจด้วยความรู้สึกเหนื่อยปนโล่งใจ

“แขนของนาย…”

“เดี๋ยวก็กลับมาเป็นปกติแล้ว”

ฉันรู้ได้เพราะเคยผ่านบทฝึกสอนมาแล้ว

สภาพแขนฉันเจ็บหนักมาก เลือดพุ่งออกมาจากบาดแผลแนวยาวหลายเซ็นติเมตรที่แขนขวาของฉันราวกับมีใครเปิดก๊อกน้ำไว้ ฉันเริ่มเวียนหัวคงเป็นเพราะเลือดเริ่มหมดตัวกระมัง

[ผ่านด่านแล้ว!]

['เจนน่า(★)' เลเวลอัพ!]

[รางวัล – 2,000 ทอง, แร่เหล็ก (C) x 2 ทองแดง (C) x 1 หนัง (C) x 1]

[ฮีโร่ยอดเยี่ยม – 'ฮาน(★)']

แสงสว่างปกคลุมไปทั่วร่างกายของฉัน

ฉันหลับตาลงแล้วก็ลืมตาอีกครั้ง เราสองคนกลับมาอยู่ในห้องที่รอบล้อมไปด้วยกระจกบานยาว จากนั้นเราจึงเดินออกไปตามรอยแยกมิติและเวลา

[สามคนนั้นตายเหรอ? เฮ้อ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกมันถึงมีดาวแค่ดวงเดียวไงล่ะ]

ไอเซลล์เหลือบมองมาที่ฉันและเจนน่าด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

ฉันดูบาดแผลที่แขนขวาของฉัน ไม่พบรอยขีดข่วน ความเจ็บปวดยังคงอยู่ แต่ก็ค่อยๆ เลือนหายไป

อย่างที่คาดไว้ แม้ว่าจะเป็นช่วงก่อนตาย แต่การกลับเข้าไปในห้องรอก็ช่วยฟื้นฟูทุกสิ่งได้เหมือนกับในเกม

[กลับไปที่จตุรัสได้เเล้ว ประตูกำลังจะปิด]

ไอเซลล์ชี้ไปทางประตูที่เปิดอยู่ ฉันเดินเข้าไปโดยมีเจนน่าตามมาติดๆ ด้วยท่าทางกังวล

ประตูปิดลง

[ยินดีด้วยที่จัดการชั้น 1 ได้!]

[เรากำลังจะขึ้นไปชั้น 2]

จู่ก็มีเสียงดังเอี๊ยดขึ้นมา

เสียงกลไกประหลาดดังก้อง และพื้นของจตุรัสก็สั่นสะเทือน

"เกิดอะไรขึ้น?!"

[เรากำลังจะขึ้นไปไง]

"ไปไหน?"

[ชั้น 2]

หลังจากนั้นไม่นานการสั่นสะเทือนก็หยุดลง

อะไรกัน?

ชั้น 2 เนี่ยนะ? เห็นการต่อสู้ที่ยากลำบากเมื่อครู่แล้วยังคิดจะให้ลงดันเจี้ยนชั้นถัดไปงั้นเหรอ?

[นายท่าน ท่านต้องการเสริมพลังให้กับฮีโร่ของท่านหรือไม่?]

[คำแนะนำ : ฮีโร่ที่มาจากการอัญเชิญขั้นสูงจะแข็งแกร่งกว่าฮีโร่ทั่วไป]

[คำแนะนำ : ท่านสามารถสร้างสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น พื้นที่ฝึกซ้อม เพื่อฝึกฝนฮีโร่ของท่านได้]

ในเกมนี้ นายท่านที่เล่นฟรีจะมีอยู่สองทางเลือก

ทำการอัญเชิญหรือสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกในการฝึกซ้อม ในช่วงแรกของเกม มีการถกเถียงกันว่าระหว่างปาร์ตี้ที่ใช้ "การอัญเชิญฮีโร่" ซึ่งใช้อัญมณีในการอัญเชิญ กับปาร์ตี้ "ที่เน้นเสริมประสิทธิภาพขั้นพื้นฐาน" ซึ่งใช้อัญมณีในการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวก แบบไหนจะดีกว่ากัน

แต่หลังจากที่ฉันลองเล่นและเปรียบเทียบพิสูจน์ประสิทธิภาพของพวกฮีโร่เป็นการส่วนตัวแล้ว ฉันก็หาข้อสรุปได้

[สร้างสิ่งอำนวยความสะดวก โปรดเลือกประเภทสิ่งอำนวยความสะดวกที่ท่านต้องการ]

[นายท่านได้เลือก “สนามฝึก” ท่านต้องการสร้างมันไหม? ในราคา 500 อัญมณี]

[ใช่/ไม่ใช่]

ถูกต้องแล้ว

นายท่านไม่ได้ตัดสินใจทำอะไรแตกต่างจากที่ฉันเคยเล่นเท่าไร ประตูสู่สนามฝึกซ้อมที่ถูกล็อคก็ถูกเปิดออก

[สนามฝึกซ้อมเสร็จสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้ฮีโร่จะฝึกฝนตัวเองได้ โปรดทราบว่าการเพิ่มประสิทธิภาพสนามฝึกซ้อมด้วยอัญมณี ทอง และแบบแปลน จะทำให้ท่านเพลิดเพลินไปกับประสิทธิภาพของมันที่เพิ่มมากขึ้น]

[คำแนะนำ : การต่อสู้อย่างต่อเนื่องจะทำให้ฮีโร่เหนื่อยล้า พวกเขาต้องการการพักผ่อนที่เหมาะสมเพื่อแสดงศักยภาพสูงสุด]

เคล็ดลับที่เป็นประโยชน์ต่อตัวฮีโร่...

“นายท่าน ท่านต้องการยุติการเล่นของท่านหรือไม่?”

[ใช่ (เลือกแล้ว) / ไม่ใช่]

“ลาก่อน!”

นี่จบแล้วสินะ?

จากรูปแบบการเล่นในปัจจุบันของนายท่านไรก็ได้ เขาคงเป็นผู้เล่นที่เล่นฟรีโดยเน้นไปที่สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ที่ไม่ต้องใช่เงินซื้อ  มันเป็นแบบที่ฉันคิดไว้ไม่มีผิด ถ้าอย่างนี้ก็คงไม่จำเป็นต้องแข่งขันกับฮีโร่ที่ดาวสูงๆ แล้ว

แต่ผู้เล่นสายฟรีส่วนใหญ่มักจะมีขีดจำกัดหลังจากไปถึงชั้นบนๆ แต่นั่นคงจะเป็นปัญหาในภายหลัง

[ฮุ้ววว! ฉันเหนื่อยจังเลย]

ไอเซลล์ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น ได้บิดตัวไปมาเหมือนกับเหนื่อยมากราวกับตนเองได้ออกไปสู้

เจนน่าถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเราเหรอ?”

[ก็ไม่มีไรมาก ตอนนี้พักผ่อนจนกว่านายท่านจะเข้าสู่ระบบ แต่สนามฝึกซ้อมเปิดอยู่นะตอนนี้ จะออกไปฝึกที่นั่นก็ได้นะถ้าต้องการ ส่วนหอพักอยู่ตรงนั้น เลือกตามที่ต้องการเลย]

“แล้วคนอื่นๆ ล่ะ…พวกเขาตายหมดแล้วเหรอ?”

[เธอนี่ช่างไร้เดียงสาจริงๆ ไม่มีตามองเหรอ?]

เจนน่าหน้าซีดเผือก

“เพราะอะไรถึงเรียกพวกเรามา? มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?”

[เธอเองก็น่ารำคาญพอๆ กับนายนั้นเลย ถ้าอยากรู้ก็ปีนขึ้นไปบนหอคอยสิ]

“หอคอยที่คุณพูดถึงก่อนหน้านี้ เป็นหอคอยที่เราเพิ่งปีนขึ้นไปเหรอ?”

ไอเซลล์ยักไหล่

[ฉันตอบให้ก็ได้ ใช่]

ฉันเองก็อยากจะรู้คำตอบเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าเราคงได้แต่ต้องรอเวลาของดันเจี้ยนหลัก ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าจะประหลาดและน่ากลัวเพียงใด ฉันจึงตัดสินใจไม่คิดเกี่ยวกับมัน ฉันจะต้องยอมรับมันให้ได้

เจนน่ากำหมัดแน่นแล้วตะโกนด้วยความโกรธ

“ฉันจะไปพักแล้ว!”

“ห้องพักอยู่ทางนั่น”

ฉันชี้ไปที่ห้องพัก เจนน่ามุ่งหน้าไปที่นั่นด้วยความหงุดหงิดปนโมโหและกระแทกประตูอย่างแรง

“ฉันก็มีคำถามเหมือนกัน”

[เพิ่งเคลียร์ได้แค่ชั้น 1 เท่านั้นจะมาถามทำไม?]

“เวลาที่นี่แตกต่างจากโลกหรือเปล่า?”

[อย่ามาถามคำถามเยอะ! ฉันไม่ตอบหรอก!]

“ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้นสินะ”

ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็จะเป็นแบบที่เราคิดเอาไว้

ที่นี่เวลาในห้องรอเร็วกว่าบนโลก ฉันไม่รู้ว่าเร็วกว่ากี่ชั่วโมง นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องค้นหาทีละน้อย และคนที่รู้เรื่องเรื่องทั้งหมดก็คือนางฟ้าที่ชื่อไอเซลล์นี่แหละ

“ที่เธอบอกมามีประโยชน์มาก ไว้ฉันจะถามเธออีก”

[เหอะ! 1 ดาวไร้ค่าอย่างแกเลิกมาวุ่นวายกับฉันได้เลย]

ไอเซลล์บ่นไม่หยุดพร้อมทั้งกระทืบเท้าในอากาศ ก่อนจะหายตัวไป

“แบบที่คิดไว้เลย”

ยัยนางฟ้าทำอะไรฉันไม่ได้ แม้ว่าเธอจะไม่ชอบฉันก็ตาม

เธอสามารถจะจัดการฉันได้เฉพาะในกรณีที่เป็นการป้องกันตัวหรือเมื่อฉันไม่เชื่อฟังคำสั่งของนายท่านสินะ

ฉันค่อยๆ เรียนรู้กฎเหล่านี้ทีละข้อ

ขณะที่ฉันเดินไปที่หอพัก ฉันมองไปที่มือที่สั่นเทาของตัวเอง

“…”

เก้าคนเสียชีวิต จากสิบเอ็ดคน ตายไปเก้าคนคือจำนวนที่เยอะมากพอสมควรเลย

หากฉันทำอะไรหรือตัดสินใจผิดพลาด ฉันก็อาจจะเป็นหนึ่งในเก้าคนก็ได้

"ใจเย็นๆ"

ถ้าปรับตัวไม่ได้ ก็จะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

นั่นเป็นกฎข้อเดียวในเกมพิคมีอัพแห่งนี้

ฉันใช้เวลาครุ่นคิดเกือบชั่วโมงกว่าจะกลับถึงหอพัก จบสักทีวันที่แสนจะยาวนาน

สถานการณ์ปัจจุบัน : ถูกอัญเชิญออกมา 11 คน เสียชีวิต 9 คน ผู้รอดชีวิต 2 คน