บทที่ 14: สุ่มฟรี 10 ครั้ง (3-1)

บทที่ 14: สุ่มฟรี 10 ครั้ง (3-1)

[ฮาน เจนน่า ดาจิล กริตเต้ คาร์ล !]

“ทำไมคนที่เข้าไปในนั้นแล้วถึงไม่กลับออกมาล่ะ…?”

ดาจิลบ่นพึมพำ

คาร์ลที่กำลังคร่ำครวญอยู่ก็พูดขึ้นมาว่า

“ท่านนางฟ้าผู้สูงศักดิ์ ฉันเป็นโรคข้ออักเสบ ตัวฉันเดินไม่ค่อยไหว พูดถึงเรื่องวิ่งยิ่งแล้วใหญ่เลย ได้โปรดยกเว้นฉันทีเถอะนะ”

“โรคข้ออักเสบ? ก็เดินได้อยู่ไม่ใช่เหรอ?” เจนน่าตะโกน

“ถ้ามันกำเริบขึ้นมา ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เลยนะ”

[ไอ้พวกนี้ พูดบ้าบออะไรกัน…?]

ฉันยักไหล่แล้วเข้าไปที่ประตูหน้าจัตุรัส ภายในประตูเป็นห้องทรงกลมกว้างขวางพร้อมกระจกสูงตระหง่าน แต่ละบานมีขนาดใหญ่กว่า 10 เมตร มีข้อมูลเกี่ยวกับดันเจี้ยนดังกล่าวปรากฏอยู่เหนือกระจกที่ล้อมรอบพวกเรา

[ปีนขึ้นไปหอคอยและกอบกู้โลก!]

[ดันเจี้ยนหลัก: ชั้นที่พิชิตไปแล้ว – 0]

[ฉลองเทศกาลด้วยการเปลี่ยนแปลงดันเจี้ยทุกวัน!]

[ดันเจี้ยนธรรมดา]

[ปฏิเสธการเข้าใช้งาน! ต้องเคลียร์ดันเจี้ยนหลักชั้น 5 ก่อน]

[รวบรวมวัสดุหายากต่างๆ!]

[ดันเจี้ยนสำรวจ]

[ปฏิเสธการเข้าใช้! ต้องเคลียร์ดันเจี้ยนหลักชั้น 10 ก่อน]

ยกเว้นกระจกทางด้านซ้าย กระจกอีกสองบานก็เป็นสีดำสนิท

“เป็นอย่างนี้นี้เองสินะ”

ความรู้สึกในฐานะนายท่านและความรู้สึกในฐานะฮีโร่

โลกแห่งความแตกต่างนี้

ฉันทำได้ ฉันจะไม่ตายในสถานที่แบบนี้แน่

ความมุ่งมั่นที่อยากจะมีชีวิตอยู่แค่เพียงข้อเดียวนี้ทำให้ฉันมีสติและใจเย็นลง

หลังจากนั้นไม่นาน สมาชิกในปาร์ตี้คนอื่นๆ ก็เข้าไปในรอยแยกมิติและช่วงเวลา

“ฉันเป็นโรคข้ออักเสบนะ!”

“มาเถอะ เราจะช่วยคุณเอาตัวรอดเอง เราต้องไม่ตาย!” เจนน่าให้กำลังใจ

[เสียงดัง เสียงดัง เสียงดังน่าหนวกหู! หุบปากเงียบๆ แล้วเตรียมตัวกันได้แล้ว!]

“แล้ว….เราควรเตรียมอะไรบ้างเหรอ?”

“ฉันไม่เคยจับหอกมาก่อนเลยนะ…”

[ดันเจี้ยนหลัก ชั้นท้าทายปัจจุบันคือชั้น 1]

[ประตูจะเปิดใน 10 วินาที เตรียมพร้อม!]

ฉันสำรวจสมาชิกที่อยู่ข้างหลัง เจนน่าและคาร์ลยังคงทะเลาะกัน ดาจิลเหงื่อท่วมตัว และกริตเต้ก็ตัวสั่นอยู่ที่มุมหนึ่ง

“ที่นี่ไม่มีใครมีประโยชน์เลยเหรอ?”

ฉันถอนหายใจออกมา

กระจกทางด้านซ้ายเริ่มมีแสงสว่างส่องออกมา

แสงเริ่มสว่างจ้าขึ้น บดบังการมองเห็นของฉันและสว่างปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง

“อะไรกัน แสงนี่มันอะไร!”

“อย่าเพิ่งหมดหวังนะทุกคน! เราจะไปกันแล้ว!”

ฉันตะโกนบอกสมาชิก แต่ก็บอกตัวฉันเองด้วย ในโลกนี้ฉันไม่มีใครที่พึ่งพาได้นอกจากตัวฉัน ถ้าฉันสูญเสียความสงบในจิตใจไป ทุกอย่างก็คงจะจบสิ้นลง

ฉันเอาแต่พูดซ้ำๆ กับตัวเองเหมือนเป็นการล้างสมอง

และเมื่อแสงสว่างนั้นค่อยๆ ลดลง ฉันก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย

[ชั้น 1]

[ประเภทภารกิจ – ปราบปราม]

[เป้าหมาย – ทำลายล้างศัตรูของคุณ!]

สายลมอ่อนโยนพัดผ่านมาอย่างแผ่วเบา

ที่ราบอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า

“เดี๋ยวก่อน ที่นี่ที่ไหนกัน?”

“มันจะเป็นที่ไหนได้อีกล่ะ? มันคือสนามรบ!”

ฉันเคาะโล่ไม้ของฉันด้วยดาบเหล็กเก่าๆ

ก็อบลินสี่ตัวรวมตัวกันอยู่ห่างออกไปประมาณ 10 เมตร พวกมันสวมหมวกเหล็กและถือดาบที่โค้งงอ

[ก็อบลิน Lv.3] X 4

พวกมันเลเวลเพิ่มขึ้น 2 ระดับจากที่เคยเจอ

ดวงตาของก็อบลินเปล่งประกายสีแดงฉาน

“ฉันบอกไปแล้วว่าถ้าเราไม่สู้เราจะตายเอง ถ้าอย่างงั้นก็เริ่มลงมือกันได้เลย...”

ขณะที่ฉันพูด ฉันก็มองกลับไปด้านหลัง

ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลยสักคนเดียว

“บ้าไปแล้ว”

['เจนน่า (★)' รู้สึกหวาดกลัว สถานะทั้งหมดลดลง 30%]

['ดาจิล (★)' รู้สึกหวาดกลัว สถานะทั้งหมดลดลง 30%]

['กริตเต้ (★)' รู้สึกหวาดกลัว สถานะทั้งหมดลดลง 30%]

['คาร์ล (★)' รู้สึกหวาดกลัว สถานะทั้งหมดลดลง 30%]

พวกเขาทั้งสี่วิ่งไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนกโดยไม่รู้ว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลัง

คาร์ลคนที่อ้างว่าเป็นโรคข้ออักเสบดันวิ่งเร็วมากกว่าคนอื่นซะอีก

ฉันคิดไว้แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะไร้ประโยชน์ขนาดนี้

คาร์ลสะดุดล้มลง ตามมาด้วยอีกสามคนที่เหลือ

“โอ๊ย! หลังฉัน!”

“ทำไมเราถึงออกไปไม่ได้?”

"เปิดนะ! ให้ฉันออกไปเถอะ! ฉันอยากกลับบ้าน!"

['ดาจิล (★)' ตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก สถานะทั้งหมดลดลง 50%]

['กริตเต้ (★)' ตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก สถานะทั้งหมดลดลง 50%]

['คาร์ล (★)' ตกอยู่ในความสิ้นหวัง สถานะทั้งหมดลดลง 80%]

พวกเขาหลบอยู่ในมุมหนึ่งโดยไม่ได้มีความตั้งใจที่จะต่อสู้กับก็อบลินเลย

ดาจิลเหวี่ยงขวานไปที่กำแพง และเขาก็ล้มลง กริตเต้โจมตีกำแพงด้วยหอก ส่วนคาร์ลกำลังพยุงตัวลุกขึ้นเพราะเขากำลังเจ็บหลังจากล้มขณะวิ่งหนี

มีเพียงเจนน่าเท่านั้นที่วิ่งกลับมา

“นี่ ถ้าเราเอาชนะก็อบลินพวกนั้นได้ เราจะออกไปจากที่นี่ได้ใช่ไหม?”

ดวงตาสีส้มเหมือนสีฟักทองของเธอสั่นเทา และมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก

เจนน่ากำธนูของเธอไว้แน่น

“รู้วิธีใช้ธนูเหรอ?”

“พ่อของฉันเป็นนายพราน”

“ดี ฉันจะออกไปสู้กับพวกมัน เธอก็ยิงจากทางด้านหลัง ทำได้ไหม?”

"ได้!"

['ดาจิล(★)' ตกอยู่ในความสิ้นหวัง สถานะทั้งหมดลดลง 80%]

['กริตเต้ (★)' ตกอยู่ในความสิ้นหวัง สถานะทั้งหมดลดลง 80%]

“แล้วคนพวกนั้นล่ะ…?” เจนน่ามองกลับไป

“อย่าไปสนใจ พวกเขาช่วยอะไรไม่ได้หรอก ไปกันเถอะ!”

ฉันใช้มือซ้ายซึ่งถือโล่และพุ่งไปข้างหน้า

ฉันไม่เคยใช้โล่ไม้มาก่อน เช่นเดียวกันกับการแกว่งดาบ แต่ตอนนี้ฉันต้องใช้มัน

ก็อบลินวิ่งอย่างบ้าคลั่งและพุ่งเข้ามาหาเรา

ก้อนหินกำลังลอยในอากาศพุ่งมาทางฉัน!

ฉันยกโล่ขึ้นบัง แรงกระแทกอันหนักหน่วงปะทะโล่ทางซ้ายของฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะโล่บังไว้ ฉันคงโดนก้อนหินนั้นไป ตอนนี้ฉันคงต้องหวังพึ่งทุกอย่างกับโล่ไม้นี้แล้ว

พอลดโล่ในมือซ้ายลง ฉันก็แทงก็อบลินที่พุ่งเข้ามาด้วยดาบในมือขวา!

ก็อบลินตัวที่โดนแทงมีรอยบาดลึกบนแขน มันได้แต่ถอยหลังกลับไป

ฉันถอยหลังไปสองสามก้าวพร้อมกับประเมินสถานการณ์

“ทำไมถึงมีตัวนั้นแค่ตัวเดียวที่อาวุธต่างจากตัวอื่นล่ะ?”

เหตุผลก็ชัดเจน ในไม่ช้าก็อบลินอีกสองตัวยกเว้นตัวที่ถืออาวุธคล้ายกับห่วงเชือกสำหรับเหวี่ยงก้อนหินได้คำรามเสียงดัง จากนั้นมันก็วิ่งไปหาสมาชิกของเรา แม้ว่าก็อบลินจะเข้ามาใกล้ แต่ทั้งสามคนนั้นก็ไม่อาจตั้งสติได้เช่นเดิม

“ลุงลุกมาสู้เถอะ! พวกก็อบลินมันกำลังจะมาแล้วนะ!”

เจนซึ่งรีบใส่ลูกธนูอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยิงธนูออกไปทันที

ลูกศรพุ่งเหนือหัวของก็อบลินลงไปปักที่ทุ่งหญ้า

“ไม่นะ ฉันยิงพลาด!”

เจนน่าหยิบลูกธนูอีกดอกหนึ่งจากกระบอกเก็บลูกธนูของเธอด้วยสีหน้าหงุดหงิด

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องเป็นห่วงพวกเขา!”

ฉันตัดสินใจที่จะไม่สนใจพวกเขา

แต่มันก็ถือว่าเป็นโชคดีของฉันจริงๆ เนื่องจากคนเหล่านั้นทำหน้าที่เป็นเหยื่อล่อ ฉันจึงสามารถเอาชนะก็อบลินทีละตัวได้ ฉันพุ่งเข้าใส่ก็อบลิน กัดฟันและกำแขนแน่น ฉันหันหลบก้อนหินที่ลอยเข้ามาหาฉันและสกัดดาบของพวกมันด้วยดาบของตัวเอง จากนั้นก็โจมตีมันด้วยโล่!

“กรร!”

ก็อบลินล้มคว่ำหน้าเสียงดัง

ดี ฉันทำได้แล้ว ฉันทำได้แน่นอน! ฉันแทงดาบเข้าไปในอกของก็อบลินตัวที่ล้มลง

"กร๊าก กร๊าก..."

ก็อบลินก็น้ำลายฟูมปากและคอหักลงไป

"กร๊าก!"

“อ๊ากกก!”

['ดาจิล(★)' กลับสู่อ้อมกอดของเทพธิดาแล้ว จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันกล้าหาญของเขาจะถูกจดจำไปชั่วนิรันดร์]

ฉันไม่ได้หันมองกลับไปดูเลย

ยังเหลือพวกมันอยู่อีกหนึ่งตัว มันเป็นก็อบลินที่กำลังหมุนที่โยนหินมาทางฉัน ฉันยกโล่ขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที ก้อนหินถูกเหวี่ยงเข้ามาแต่ถูกฉันสกัดกั้นไว้ด้วยโล่ไม้

การเลือกโล่เป็นอะไรที่ถูกต้องแล้วจริงๆ

['กริตเต้ (★)' กลับสู่อ้อมกอดของเทพธิดาแล้ว จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันกล้าหาญของเขาจะถูกจดจำไปชั่วนิรันดร์]

ฉันได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังและเสียงคำรามจากทางด้านหลัง มันเป็นเสียงที่หดหู่ บาดลึกและเจ็บปวดราวกับว่าเนื้อกำลังโดนฉีกแยกออกจากกัน

จากนั้นก็อบลินตัวที่อยู่ข้างหน้าก็เริ่มวิ่งเข้ามาหาฉัน

“แกคิดว่าแกกำลังวิ่งเข้ามาหาใครวะ?”

“กร๊ากกกก!”

ฉันจัดการกับก็อบลินที่ตัวกำลังวิ่งมาจากด้านหลัง ก็อบลินพยายามโยนหินมาเพื่อทุบหน้าผากฉัน แต่ฉันสกัดกั้นมันได้ด้วยโล่อีกครั้ง

“ทักทายโล่ไม้นี้สิ ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย!”

ฉันแทงดาบเข้าไปที่ชายโครงของมัน ความรู้สึกของการเสียดสีระหว่างดาบกับกระดูกเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเท่าไร แต่ฉันก็ไม่สนใจมัน ฉันดันดาบเข้าไปลึกๆ และเมื่อดึงออกมา ฉันก็แทงมันเข้าไปซ้ำอีกครั้ง

ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก!

หลังจากทำอย่างนั้นสี่ครั้ง ฉันจึงปล่อยมือออก และก็อบลินก็ทรุดลงเหมือนซากเรืออัปปาง